Wat is er nodig om Nederland het voortouw te laten nemen in een werkelijke innovatie van het onderwijs?

Op vrijdag 19 september 2014 was ik uitgenodigd om op de dag vooruitlopend op IT-innovation day onze school te presenteren en een vraag neer te leggen op de ‘Toekomst tafels”. Aangezien het hier om een toekomst visie ging had ik besloten om de vraag te baseren op datgene waar wij als Newschool.nu tegenaan lopen: Dat een school op basis van heel andere uitgangspunten gemeten wordt aan standaarden die niet passen bij dit type onderwijs. Hierdoor moesten wij als Newschool.nu aanpassingen doen, die niet passen bij onze pedagogische visie, om een goedkeuring te kunnen gaan krijgen. Mijn visie is dat innovatie niet iets is wat binnen bestaande kaders gebeurt, werkelijke innovatie ontstaat buiten de betreden paden. De, op basis van de huidige praktijk, opgelegde kaders maakt dat de huidige onderwijs innovaties niet anders zijn dan “rearranging deck-chairs on the titanic”.

De veranderende tijd waarin IT een heel belangrijke rol speelt, verandert de manier waarop er geleerd kan worden en verandert ook wat er geleerd moet worden. Het oude idee dat we allemaal hetzelfde moeten kennen en kunnen is volledig achterhaald. Technologische ontwikkelingen veranderen de wereld in een steeds sneller tempo, we kunnen niet voorspellen wat er nodig is aan kennis en vaardigheden over 5 jaar, laat staan over 20 jaar, als kinderen die nu net naar school gaan zichzelf moeten redden in een wereld die we ons nu niet voor kunnen stellen.

In bredere zin was ik dus benieuwd hoe men aankeek tegen de vraagWat is er nodig om Nederland het voortouw te laten nemen in een werkelijke innovatie van het onderwijs?”

Er waren drie rondes van ieder 20 minuten waarbij een 6-tal mensen aan de toekomsttafel plaatsnam en meedacht over deze vraag. Dit waren de uitkomsten:

Er moet een fundamentele discussie worden gevoerd over waar onderwijs voor is. Onderwijs staat los van de samenleving. De samenleving (en onderwijs) kijkt teveel naar het verleden. Terwijl we als samenleving (en onderwijs) vooruit moeten kijken. De reden dat dit gebeurt is omdat het naar het verleden kijken een mate van zekerheid biedt, tegenover een onzekerheid in de toekomst.

Diploma’s zijn gebaseerd op het verleden. Hoe relevant zijn Diploma’s nog? Diploma’s zouden meer gericht moeten worden op individuele competenties en vaardigheden.

Sluit onderwijs goed genoeg aan op bedrijfsleven? We moeten talent en bedrijfsleven bij elkaar brengen. Onderwijs zou een antenne functie moeten hebben en onderzoek moeten doen naar de marktvraag om aansluiting te vinden. Er zou meer integratie moeten plaatsvinden, bijv. door middel van stages, om vaardigheden op te doen.

Het ‘wat’ en ‘hoe’ wordt nu te veel vastgepind door de overheid. Het ‘hoe’ zou niet bepaald moeten worden, maar aan scholen overgelaten moeten worden. Daarbij is ook de vraag ‘waarom?’ belangrijk.

Schaf het ministerie van OC&W af. Breng onderwijs onder Economische zaken. We moeten af van het micro-management, dat belemmert innovatie. De verantwoordelijkheid zou veel meer bij de scholen gelegd moeten worden. We moeten toe naar een vertrouwen cultuur, in plaats van de controle cultuur waar we ons nu in bevinden.

Er zou meer geëxperimenteerd moeten worden met nieuwe onderwijsvormen. Zonder risico’s kan innovatie niet plaatsvinden. We moeten risico’s durven nemen, en dat zijn risico’s met onze kinderen. Nieuwe onderwijsvormen zouden daarom goed beschreven, gemonitord en geëvalueerd moeten worden. Welk model goed is, is erg kind afhankelijk. Onderwijs zou van het bedrijfsleven moeten leren hoe innovatie processen werken.

De belemmeringen die we met elkaar hebben opgeworpen moeten we weghalen. Het probleem zit ‘m in het onderwijs-systeem, het systeem moet fundamenteel veranderd worden.

“waarom zijn er hier geen kinderen?” We praten met elkaar over onderwijs, maar zij zin degene die erin zitten en kunnen veel betekenen in deze discussie”.

Ik ben blij zoveel openheid en kritische inzichten gehoord te hebben. Mijn eigen ideeën over wat nodig is om Onderwijs te innoveren zijn hiermee volledig bevestigd. Ik zou het geweldig vinden als deze slag ook gemaakt werd in de politiek en de overheden, en dat niet alleen Sudbury onderwijs, maar daarnaast alle andere vormen van onderwijs die ver buiten de vanuit het verleden opgestelde kaders ontstaan, als volwaardig onderwijs alternatief geaccepteerd zouden worden. Het is tijd… tijd om de kaders af te breken.

Geplaatst in Bredere context, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , , | 3 reacties

Denk na over onderwijs: Zelfgestuurd leren hoort bij het digitale tijdperk

Ingekort artikel door Amy Harrington op 10 December 2013 link naar Blog

Het hele idee van school zoals wij die kennen en het teruggaan naar de wortels van hoe kinderen leren is een uitdagende gedachte die ik voortdurend onderzoek en evalueer. Er is geen tekort aan pedagogische methoden, maar er lijkt een gebrek aan de toepassing van relevante methodieken voor out-of-the-box creatieve denkers.

Ons onderwijssysteem zoals we dat allemaal kennen voldoet niet meer en werkt zelfs contraproductief voor het beoogde doel. Veel ouders met kinderen schrijven hun kinderen in bij de plaatselijke school, want dat is de norm. Historisch gezien was het niet gebruikelijk dat kinderen naar een instelling gingen om te leren en ik stimuleer mensen om na te denken over alles wat we op dit moment weten over ons traditionele onderwijs.

GarfieldfunnyZelfs voor degenen die het goed doen in het top-down, door herhaling gedomineerd, didactisch onderwijs en hoge cijfers halen in een vak, betekent het niet deze passieve stijl van leren optimaal is voor het opdoen van informatie. ‘Lesgeven voor toetsen’ creëert een sfeer van resultaatgericht leren binnen een context van hoge prestatiedruk en angst en staat lijnrecht tegenover betekenisvol leren. Het vernietigt onze jeugd. Als we onze kinderen voor moeten bereiden op de steeds sneller evoluerende, onbekende toekomst dan zal de verouderde methode van het overbrengen van informatie moeten veranderen.

Het op standaarden gebaseerde onderwijs maakt de manier waarop leerkrachten onderwijzen en kinderen leren kapot. Onderwijs zou niet moeten gaan over het onderwijzen voor het halen van een hoger niveau op school of in het leven en toch is dat precies wat ons huidig schoolsysteem doet. Ons doel zou moeten zijn om een liefde te ontwikkelen voor leren, om het belang van leren te bevorderen. Leren is niet iets dat we moeten opdringen aan onze kinderen met als doel dat ze gaan studeren en een goede baan krijgen. Diepgaand leren is intrinsiek gemotiveerd en de beloning is kennis.

Als ouders en leerkrachten moeten we de onafhankelijkheid ondersteunen en het divergent denken stimuleren dat essentieel is voor out of the box denkers. We moeten kinderen inspireren om hun wereld te verkennen, hun belangstelling te volgen, voor zichzelf te denken, na te denken over ideeën, vragen te stellen, te creëren en te produceren.

Zelfgestuurd leren is een noodzakelijk onderdeel van het onderwijs en toch wordt er maar weinig aandacht aan besteed in scholen. Zo hier en daar wordt er gesproken over de kracht van het autodidactisch leren, maar het wordt zelden geassocieerd met een pedagogisch alternatief voor het traditionele onderwijs. Onze leerkrachten zitten vast binnen de grenzen van een systeem dat onze kinderen niet langer dient.

Vroeger diende het aanleren van feiten een doel, net als het aanleren van punctualiteit, sturing, gehoorzaamheid en conformiteit. Dit was in de tijd van het industriële tijdperk, toen fabrieksarbeiders zorgdroegen voor werk voor hun nageslacht, zodat ook zij een baan zouden kunnen vinden in de fabrieken. Maar wij leven nu in het digitale tijdperk waar de meeste feiten direct zijn op te zoeken als dat nodig is.

Ik herinner me dat mijn eigen kind vertelde over zijn dagen op school en daarbij Jim Davis cartoons aanhaalde waar John eten in Garfield’s mond stopt en Garfield zegt: “Vandaag zal ik mijn eigen voedsel te kauwen”. Kinderen hoeven niet meer alle antwoorden te leren en een cijfer te krijgen voor hoe goed ze die zelfde informatie kunnen navertellen. In een andere context zouden we dat plagiaat noemen. Kinderen hebben tijd nodig om dingen uit te vinden op hun eigen tempo. Stel je een omgeving voor waarin je kinderen de hulpmiddelen om te leren aanreikt waarin ze de vrijheid hebben om dingen in die omgeving te verkennen en te ontdekken gedreven door hun eigen nieuwsgierigheid. Geen volwassen agenda. Geen dwang. Geen instructies over het gebruik van de gereedschappen. Ongelimiteerd ontdekken.

We willen dat onze kinderen het goed krijgen en eventueel de wereld kunnen veranderen en het leven verbeteren, en toch zorgen we er niet voor dat nieuwsgierigheid kan ontwikkelen in onze kinderen. Volwassenen zijn het meest nuttig zijn in het leven van een kind als zij hen blootstellen aan ideeën, zorgen voor middelen en vrij laten om hun fantasie te volgen in een ondersteunende omgeving. De verbeeldingskracht die kinderen hebben is geweldig en vaak van korte duur en krijgt zelden de ruimte in het kader van een klaslokaal. Het belang van ongestructureerd, plezier-gedreven leren moet niet worden onderschat. Kinderen hebben voldoende tijd om vaardigheden te leren die nodig zijn voor hun toekomstige leven als volwassene. Geef kinderen de vrijheid, ondersteun hun nieuwsgierigheid, laat ze keuzes maken en kijk hoe ze organisch leren ervaren wat zich moeiteloos ontwikkelt.

Er zijn zoveel gebieden die men kan ontdekken; Echter, niet alle kinderen hoeven goed te worden in alle vakken ondanks dat dit nog de heersende gedachte is. Blootstelling aan vele disciplines is prachtig, maar we hebben in de maatschappij niet uitsluitend generalisten nodig. Laat uw kind een specialist zijn die zich verdiept en zie hoe ze floreren als ze hun eigen leren sturen. Waar kinderen momenteel gepassioneerd voor zijn kan van korte duur zijn of het kan hun levensrichting geworden.

Hoe dan ook, ze ervaren veel waardevolle momenten in hun zelf ontdekkend leren. Als volwassen verwachtingen opleggen aan kinderen, zelfs als dit goed bedoeld is, helpt niet om een positief zelfbeeld te vormen en helpt zeker niet om zelfvertrouwen te ontwikkelen. Een kind dat zijn eigen gekozen interesse kan volgen en onafhankelijk kan leren heeft de wereld binnen handbereik.

Het is oneindig veel nuttiger om kritisch te kunnen denken, te kunnen brainstormen en erachter te komen hoe problemen op te lossen zijn, dan het in staat zijn om een lijst met feiten te reciteren.

Amy Harrington, Esq. is een educatieve activist en een radicale unschooler van twee hoogbegaafde kinderen.
Lees meer: http://insights.wired.com/profiles/blogs/rethink-education-self-directed-learning#ixzz3B6KyHII6
Follow us: @Wiredinsights on Twitter | InnovationInsights on Facebook

 

Geplaatst in Bredere context, Gastblog | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Let op! De scholen zijn weer begonnen

De geestelijke gezondheid van kinderen verbetert drastisch gedurende de zomervakantie, en neemt af gedurende het schooljaar.Peter Gray

Artikel door Prof. Dr. Peter Gray – The danger of back to school

Stel je eens een baan voor waarbij je werk iedere dag wordt gemicromanaged door je baas. Waarbij je precies wordt verteld wat je moet doen, hoe je het moet doen, en wanneer je het moet doen. Je bent verplicht om te blijven zitten tot je baas zegt dat je je kunt verplaatsen. Ieder onderdeel van je werk wordt elke dag beoordeeld en vergeleken met het werk van je collega’s. Je wordt zelden vertrouwd in het nemen van beslissingen. Onderzoek in werkomstandigheden laat zien dat dit niet alleen de meest vervelende werksituatie is, maar ook de meest stressvolle. Micromanagement maakt mensen gek.

Kinderen zijn mensen en ze reageren hetzelfde als volwassenen op micromanagement: op de strenge beperkingen van hun vrijheid en een constante, ongevraagde evaluatie. School lijkt in vele gevallen op de nachtmerrieachtige baan die ik zojuist heb beschreven en erger nog; het is werk waarmee kinderen niet mogen stoppen. Het maakt niet uit hoeveel ze lijden, ze worden geforceerd in die situatie te blijven, tenzij ze verlichte ouders hebben die de middelen, de knowhow en de wil hebben om ze uit te halen. Kinderen werken met huiswerk meegerekend vaak meer uren op een dag dan hun ouders in een fulltime baan en de vrije beweging van kinderen is op school veel minder dan die van hun ouders op het werk.

Aan het einde van de 19e eeuw en begin 20e eeuw maakten veel mensen zich zorgen over de nadelige gevolgen van kinderarbeid op de ontwikkeling en het welzijn van kinderen en werden er wetten aangenomen om het te verbieden. Op dit moment hebben we school zo vormgegeven dat het vergelijkbaar is met een fulltime baan, met een psychologisch stressvolle fulltime baan, waarvoor het kind niet wordt betaald en het geen gevoel van onafhankelijkheid en trots krijgt zoals je dat van een echte baan zou krijgen.

Elders (bijvoorbeeld hier) heb ik bewijs gepresenteerd dat kinderen, vooral tieners, minder gelukkig zijn in school dan in andere omgevingen waarin ze zich regelmatig bevinden. De toegenomen schooldruk in combinatie met een verminderde vrijheid buiten de school correleert met een toename aan psychiatrische stoornissen over tientallen jaren bij jonge mensen, met inbegrip van depressie en angststoornissen.

Nu, in augustus, zien we overal de ‘scholen zijn weer begonnen’ advertenties weer en ben ik benieuwd naar de geestelijke gezondheid van kinderen gedurende het schooljaar. Zou ik bewijs kunnen vinden in de hoeveelheid gevallen per maand van psychische hulpverlening aan schoolgaande kinderen? Verminderen deze getallen gedurende de zomer als (voor de meeste kinderen) de scholen dicht zijn?

In een vrij uitgebreid onderzoek naar de gepubliceerde literatuur, vond ik slechts één openbaar beschikbare set van gegevens hierover in een online artikel over het omgaan met urgente psychiatrische bezoeken van kinderen aan het Children’s Mental Center in Hartford, Connecticut (hier). Het voornaamste uitgangspunt van het artikel was dat dergelijke bezoeken aan het Mental Center dramatisch zijn gestegen in de afgelopen jaren en dat wachttijden langer zijn geworden. Echter, een interactieve grafiek in het artikel toont het aantal van dergelijke urgente bezoeken per maand van 2000 tot 2013. Zelfs met een snelle blik op de grafiek kun je concluderen dat ieder jaar het aantal bezoeken in de zomer daalt en weer toeneemt in het schooljaar.

Om dit te kwantificeren, heb ik het gemiddelde aantal bezoekers per kalendermaand berekend voor drie jaar – van 2011 tot en met 2013. Ik nam alleen die bezoeken die ernstig genoeg waren om te leiden tot ten minste een overnachting in het centrum (overigens zou met inbegrip van alle bezoeken eenzelfde algemene conclusie getrokken kunnen worden). Hier zijn de gegevens:

Graph

Grafiek gemaakt door Scott Noelle van de gegevens.

Jan       145
Feb       130
Mar       174
Apr       156
May      185
June     102
July        74
Aug        66
Sept     103
Oct       145
Nov      120
Dec      124

Zoals ik voorspelde zijn juli en augustus de maanden met verreweg het minste aantal urgente psychiatrische bezoeken door kinderen. In feite is het gemiddelde aantal bezoekers voor die twee maanden samen (70 per maand) minder dan de helft van het gemiddelde gedurende van het volledige schooljaar (142 bezoeken per maand voor de eerste negen maanden met uitzondering van juni, juli en augustus). Juni, waarin zich nog schooldagen bevinden, is ook laag, maar niet zo laag als juli en augustus. Wat voor mij verassend was, is dat september ook relatief laag uitkomt en overeenkomstig met juni. Het lijkt aannemelijk dat september een relatief ontspannen warming-up maand is op school; serieuze testen, zware opdrachten en cijfers op rapporten moeten nog komen. Het kan een paar weken duren voordat de stress weer echt toeslaat.

Men zou kunnen zeggen dat de seizoensvariatie in de geestelijke gezondheidszorg de weersomstandigheden weerspiegelt, niet het schooljaar. Maar dat argument snijdt geen hout wanneer we kijken naar de andere maanden. De maand met het hoogste cijfer van aantallen kinderen die een beroep doen op de geestelijke gezondheidzorg is mei, en mei is over het algemeen een mooie maand qua weersomstandigheden in Connecticut, maar het is misschien wel de zwaarste maand op school. Mei is de maand van de laatste testen, de uiterste inlever data van werkstukken, en de druk om nog over te kunnen gaan.

Ik moet toegeven dat deze gegevens afkomstig zijn van maar één centrum voor geestelijke gezondheidszorg voor kinderen. Ik zou graag meer gegevens willen vinden om de hypothese te testen. Als jij weet waar ik dergelijke gegevens kan vinden, of als je gemotiveerd bent om wat onderzoek voor me te doen naar dergelijke gegevens, laat het me dan weten! Ondertussen, als u een ouder van een kind met de schoolgaande leeftijd heeft, denk dan eens na over dat de scholen weer zijn begonnen en houdt rekening met het beschikbare bewijs wat suggereert dat school slecht is voor de geestelijke gezondheid van kinderen. Natuurlijk is het ook slecht voor hun fysieke gezondheid. De natuur heeft kinderen niet ontworpen om de hele dag te worden opgesloten voor micromanaged, zittend werk.

———

Welke inzichten en ervaringen heb je over de relatie tussen geestelijke gezondheid van kinderen en scholing? Kun je denken aan alternatieve verklaringen voor de gegevens die ik samengevat heb in dit bericht? Het Freedom to Learn blog is een forum voor discussie en uw verhalen, opmerkingen en vragen worden gewaardeerd en met respect behandeld door mij en andere lezers – Klik hier voor commentaar.

——–

Addendum

Voor meer informatie over de behoefte van kinderen voor vrijheid, zie Free to Learn. Voor alternatieven voor school, zie alternativestoschool.com

 

Geplaatst in Bredere context, Gastblog | Tags: , , , , , | 4 reacties

Boek De Vrijheid van de Sudbury Valley school in PDF

Sudbury_omslag_2103Ja je leest het goed. Het boek “De Vrijheid van de Sudbury Valley School” is nu als PDF verkrijgbaar: Boek de Vrijheid (2014)_web

Er is hard aan gewerkt om er een modernere versie van te maken met kleuren foto’s. Ook is de index veel uitgebreider en met actieve links naar de desbetreffende artikelen.

Een voorproefje:

Introductie

De Sudbury Valley School is een plek waar kinderen vrij zijn. Hun natuurlijke nieuwsgierigheid is het startpunt voor alles wat er op school gebeurt. Alle activiteiten gaan van de leerlingen zelf uit. De staf, de omgeving en de materialen zijn er om aan hun behoeften te beantwoorden. Het leren vindt plaats in formele en informele situaties, in grote en kleine groepen of individueel. Alle leeftijden lopen door elkaar. De dynamiek van de leerlingen van verschillende leeftijden die elkaar helpen om van alles te leren, van menselijke relaties tot wiskunde, is één van de grootste krachten van de school. De leerlingen delen de verantwoordelijkheid voor hun eigen omgeving en voor de kwaliteit van het leven in de school. De school wordt bestuurd door de wekelijkse School Meeting waar iedere leerling en ieder staflid zijn stem kan uitbrengen: het onderwijs op Sudbury Valley is ook een onderwijs in democratie.

De Sudbury Valley School is opgericht in 1968. De school staat op een landgoed uit de negentiende eeuw van vier hectare, en ligt naast een uitgestrekt natuurpark van de Sudbury Valley Stichting en het Callahan State Park. Een meer bij de molen geeft de mogelijkheid om te vissen en te schaatsen in de winter. Het oude stenen landhuis en de schuur zijn voor het grootste gedeelte ingericht als een woonhuis. De sfeer op school is ontspannen en informeel.

De leerlingen van alle leeftijden bepalen wat ze willen doen en wanneer, en hoe en waar ze dat willen doen. Deze vrijheid is het hart van de school, het hoort bij de leerlingen als een recht dat geen geweld mag worden aangedaan.

De fundamenten van de school zijn eenvoudig:

  • Alle mensen zijn van nature nieuwsgierig.
  • Op de lange duur leert het kind het meest efficiënt wanneer het zelf de initiatief-nemer in het leerproces is en het leren uit zichzelf voortzet.
  • Alle mensen zijn creatief als ze vrij gelaten worden om hun eigen unieke talenten te ontwikkelen.
  • De leeftijdmix onder leerlingen bevordert de groei van alle leden van de groep.
  • Vrijheid is essentieel voor persoonlijke verantwoordelijkheid.

 Een dag op Sudbury Valley

De leerlingen in de school doen wat ze willen doen met een grote intensiteit en concentratie. Het maakt niet uit welke tijd van de dag het is of welke leeftijd de kinderen hebben. Meestal zijn de leerlingen zich er niet van bewust dat ze aan het ‘leren’ zijn. Ze doen wat ze gekozen hebben om te doen. Dit is de normale gang van zaken en leren is een bijproduct .

De school wemelt van activiteit. Volwassenen en leerlingen van alle leeftijden zitten door elkaar. Je vindt overal mensen die praten, lezen en spelen. Sommigen zijn in het fotolab om foto’s te ontwikkelen en af te drukken, anderen nemen deel aan een dansles of ze bouwen een boekenplank in de timmerwerkplaats. Er zijn altijd mensen die op de één of andere manier muziek maken, gewoonlijk op verschillende plaatsen. Je ziet mensen die Frans, biologie of wiskunde studeren. Mensen zitten achter computers, ze doen administratief werk in het kantoor, ze spelen een potje schaak, ze oefenen voor een toneeluitvoering of ze doen mee aan een rollenspel. Mensen ruilen stickers of hun lunch. Een groep kinderen verkoopt misschien pizza zodat ze geld bij elkaar krijgen om nieuwe spullen te kunnen kopen. In het atelier zijn mensen aan het tekenen of ze zitten achter de naaimachine, ze schilderen of ze werken met klei, aan de draaischijf of met de hand.

Er zijn altijd mensen aan het spelen. Het spel is vrolijk en actief. Er wordt binnen en buiten gespeeld, wat voor seizoen en wat voor weer het ook is. Altijd zijn er mensen aan het praten en altijd zijn er hier en daar enkelen die in stilte aan het lezen zijn.

Eén van de dingen die de meeste volwassenen als eerste opmerken op Sudbury Valley is de gemakkelijke communicatie. Men gaat ongeacht de leeftijd gemakkelijk en respectvol met elkaar om. Er is een ontspannen sfeer van zelfvertrouwen, een vertrouwen dat typisch is voor mensen die proberen de doelen te bereiken die ze voor zichzelf hebben gesteld. De dingen gebeuren bijna nooit in stilte. De atmosfeer is gevuld met enthousiasme zonder dat het chaotisch is. Bezoekers ervaren een bepaalde orde ondanks dat het duidelijk een plaats is die gevuld is met intense activiteit.

De leerlingen op Sudbury Valley doen wat ze willen doen, maar ze kiezen niet per se wat gemakkelijk is. Als we van dichtbij kijken, blijkt dat ze zichzelf altijd uitdagingen stellen en dat ze zich vaak bewust zijn van hun zwakheden en hun kwaliteiten. Waarschijnlijk werken ze om het hardst aan hun zwakheden. Samen met hun bruisende positieve energie is er een onderliggende serieusheid. Zelfs de zes jaar oude kinderen weten dat zij, en zij alleen, verantwoordelijk zijn voor hun onderwijs. Ze hebben een enorm vertrouwen gekregen en zij begrijpen dat dit geschenk een grote verantwoordelijkheid en een grote vreugde betekent. Zij zijn zich ervan bewust dat het erg ongebruikelijk is voor jonge mensen om deze mate van vrijheid en verantwoordelijkheid te krijgen. Het opgroeien met deze verantwoordelijkheid geeft hen het vertrouwen in hun eigen mogelijkheden en kwaliteiten. Hun zelfvertrouwen is nooit een vraag, het is er gewoon.

Hoewel de school geen curriculum heeft, ontwikkelen de meeste leerlingen vele waardevolle gereedschappen die zeer bruikbaar voor hen zijn als ze volwassen zijn. Ze leren hoe ze zich moeten concentreren. Ze leren zich vragen omtrent goed en kwaad te stellen. Ze leren te vragen wat ze willen en ernaar te streven om het te krijgen. Ze leren om iets te proberen en succes te oogsten, en ze leren om iets te proberen en te falen, en het dan opnieuw te proberen.

Ze leren zichzelf kennen.

De school als democratische gemeenschap

De school wordt bestuurd volgens het model van de traditionele dorpsbijeenkomsten in New England. De dagelijkse dingen worden geregeld vanuit de wekelijkse School Meeting. Iedere student en iedere volwassene heeft een gelijke stem. In de School Meeting wordt besproken welke gedragsregels er vastgesteld moeten worden, hoe de ruimtes gebruikt kunnen worden, hoe het geld besteed wordt, welke stafleden er ingehuurd worden, alle andere dingen die te maken hebben met de organisatie van de school. Er wordt uitgebreid gediscussieerd en daarna wordt er gestemd.

Op Sudbury Valley hebben de studenten de volledige verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van het leven op de school en de effectiviteit van de organisatie.

Overtredingen van de regels worden door het Juridisch Systeem van de School Meeting behandeld. Alle leden van de schoolgemeenschap maken hier deel van uit. Deze manier van omgaan met rechtvaardigheid is één van de sleutels van Sudbury Valley en draagt veel bij aan het vertrouwen van de leerlingen in de school.

Ouders hebben een grote rol in het bepalen van het beleid van de school. De school is een non-profit organisatie en iedere ouder is lid van de Vereniging. In de Vereniging zitten ook de leerlingen, de staf en andere gekozen leden. De Vereniging komt minimaal één keer per jaar bij elkaar om alle vragen met betrekking tot het algemeen beleid te bespreken.

Toelating

De Sudbury Valley School heeft een open toelatingsbeleid. Het accepteert iedereen van vier jaar en ouder die de mogelijkheid heeft om volledig mee te doen als zelfverantwoordelijk en autonoom lid van de schoolgemeenschap. De school discrimineert niet op basis van ras, kleur, sekse, nationaliteit of etnische afkomst. Geïnteresseerden kunnen door het toelatingsgesprek meer over de school te weten komen. Iedereen die geïnteresseerd is om op Sudbury Valley te komen moet eerst een week meedraaien als bezoekend leerling. Een leerling kan ieder moment in het jaar toegelaten worden zolang er plaats is, en de inschrijving is geldig tot een jaar na de dag van intrede.

Studenten reizen dagelijks soms over grote afstanden heen en weer. Sudbury Valley met zijn omgeving van vrijheid en ondersteuning wordt door mensen vanuit de wijde omgeving opgezocht. De diversiteit van hun achtergronden is een afspiegeling van de maatschappij. Wat ze gemeen hebben is de toewijding aan de school.

Afstuderen

De Sudbury Valley School biedt een diploma aan leerlingen die naar het oordeel van de schoolgemeenschap blijk hebben gegeven van verantwoordelijkheid om zichzelf voor te bereiden om als volwassene in de maatschappij te kunnen functioneren. De afgestudeerden van Sudbury Valley zijn naar hogescholen en universiteiten gegaan in Amerika en in het buitenland. Andere leerlingen zijn direct de wereld van het zakenleven, van handel, ambacht of techniek ingegaan. Iedere afgestudeerde van de Sudbury Valley School die naar de hogeschool of universiteit ging werd geaccepteerd, en de meeste van hen op de school van hun eerste keuze. Velen werden zelfs gevráágd om te komen. En niet één van hen had referenties of iets van standaardevaluaties of aanbevelingsbrieven. Ze hebben meer. Ze hebben een innerlijke kracht, zelfkennis en doelgerichtheid die hen brengt naar waar ze willen zijn.

Geplaatst in De praktijk | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom Sudbury-scholen de wereld niet (proberen te) veranderen

10935229055_837c2da8f9_zDe meeste opvoeders hebben het op hun verlanglijstje staan: de wereld veranderen. Al honderden of zelfs duizenden jaren lang huldigen opvoeders het als doelstelling en het is zowat dé kenmerkende doelstelling van het moderne onderwijs. ‘De wereld veranderen’, het staat letterlijk in de missie van scholen en onderwijsinstellingen op elk niveau, van elke culturele strekking of politieke kleur. Er wordt ons verteld dat onderwijs oorlog een halt zal toeroepen.

Er wordt ons verteld dat onderwijs etnische of religieuze discriminatie zal verminderen. Dat onderwijs zal zorgen voor het terugdringen van de loonkloof. Dat onderwijs de productiviteit zal doen toenemen. Er wordt van uitgegaan dat er voor elk reëel of ingebeeld menselijk probleem een oplossing zal worden gevonden – door de volgende generatie – als kinderen maar genoeg tijd op school doorbrengen.

Lees verder …

Sudbury-scholen zijn erg gericht op de toekomst. Je zou kunnen verwachten dat ze, met hun blik op de toekomst, ernaar streven om de wereld te veranderen. In werkelijkheid zijn Sudbury-scholen zowat de enige die geen verlangen koesteren om de wereld te veranderen. In plaats daarvan zijn Sudbury-scholen erop gericht om intern voorbereid te zijn op de toekomst, eerder dan hem te willen veranderen. Sudbury-scholen zijn erop gericht om kinderen te geven eerder dan hen te veranderen.

Om welbewust de toekomst te veranderen zou een school moeten ingrijpen in wat mensen verkiezen te doen en in hoe ze willen leven. Wanneer opvoeders onderwijs als hefboom gebruiken om de toekomst te veranderen, moeten ze specifieke eindresultaten in het achterhoofd hebben, ze moeten precies weten waarin ze willen dat hun studenten verschillen van de vorige generatie.

Vanuit het standpunt van het kind schuilt er een specifiek probleem in volwassenen of scholen die ernaar streven de wereld te veranderen: als de volwassenen op school het in hun hoofd halen dat ik misschien niet vanzelf hun toekomstbeeld zal volgen, zullen ze directe actie ondernemen om me te dwingen, me ertoe te stimuleren, me te verleiden of te bedreigen om me anders te gedragen. Dit vormt de kern van het op dwang gebaseerde model dat alle onderwijsinstellingen buiten het Sudbury-onderwijs doordringt. Omdat die andere scholen naar een welbepaald eindresultaat streven voor elk kind, moeten ze ervoor zorgen dat hun curricula worden nagevolgd. Dat doen ze met een zuiver geweten, omdat ze ervan overtuigd zijn dat de wereld veranderen belangrijker is dan me op een humane manier te behandelen of me te respecteren als een onafhankelijke persoon.

Sudbury-scholen beleiden het pluralisme. Allerlei soorten mensen lopen er school en allerlei soorten mensen verlaten de school verzekerd van onze liefde en respect. Sudbury-scholen bieden een veilige en prettige omgeving om in op te groeien. Ze hebben geen specifieke doelstellingen in het achterhoofd over hoe mensen moeten opgroeien; ze hebben geen curricula.

Elke dag vertrouwen we op het natuurlijke genie van onze studenten om zich te oriënteren in de wereld van de ideeën. Ze bespreken ideeën, spelen ermee, denken erover en nemen ze in overweging. Ze testen, accepteren en verwerpen diverse ideeën. Ze creëren modellen over de wereld en proberen die uit, en doen hetzelfde met ideeën over hoe ze hun eigen leven willen leiden. In plaats van de verschillen tussen mensen te minimaliseren, stelt pluralisme onze studenten in staat om op te groeien tot allerlei soorten mensen en een diep respect te ontwikkelen voor elkaar en voor de onderlinge verschillen.

Pluralisme is een vorm van bescheidenheid. Het is een toestand waarbij elk van de leden van de cultuur ermee akkoord gaat dat hij/zij het mogelijkerwijs niet bij het rechte eind heeft over om het even wat, hoe zeker hij/zij ook is over het eigen gelijk, in ruil waarvoor ieder op datzelfde respect van de anderen in de gemeenschap kan rekenen. Een pluralistische overheid probeert niet om te beslissen over elk topic waarover ze niet hoeft te beslissen, en tolereert meningsverschillen over om het even welke kwestie – zelfs over kwesties waarover een duidelijke beslissing is genomen – op voorwaarde dat de regels die door de overheid zijn uitgezet, worden opgevolgd.

In de grond is elke poging om de wereld te veranderen politiek geïnspireerd omdat ze uitgaat van een specifieke manier waarop de wereld zou moeten worden veranderd. Een gemeenschap die de vrije markt van ideeën is toegewijd, zal er werk van maken om problemen waarvoor ze wordt gesteld op te lossen, maar zal niet beweren actief de volgende generatie te willen vormen of veranderen. Dat is precies de reden waarom onze studenten wanneer ze de school verlaten in staat zijn om zich te oriënteren in en te reageren op een snel veranderende wereld en die wereld naar believen te veranderen.

Scott David Gray,

Alumnus en staflid Sudbury Valley School

Geplaatst in Bredere context | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Alle scholen in Nederland! Let op – ook jullie vrijheid wordt ingeperkt!

communisme1

Het frustreert dat in Nederland de staat zo een enorme invloed heeft op de opvoeding en ontwikkeling van kinderen.

De Koers gaat haar deuren sluiten – Evenals de Kampanje onlangs deed. Nu ouders strafrechtelijk worden vervolgd voor niet voldoen aan de leerplichtwet wanneer zij hun kinderen inschrijven, hebben deze scholen geen bestaansrecht meer.

In het huidige onderwijsklimaat, dat sturend is voor hoe wetgeving wordt geïnterpreteerd en toezicht georganiseerd, ligt de focus op het het ontwikkelen van academische kwaliteiten in een gestandaardiseerde, procesmatige omgeving. Het pedagogisch concept van Sudbury-onderwijs, vertrekt vanuit een ander paradigma. Namelijk vanuit de assumptie dat wanneer je jonge mensen confronteert met het echte leven, en je ze vervolgens de ruimte en de middelen biedt te leren, dit van nature ontstaat. En dat dat leren dan intrinsiek gemotiveerd gaat waardoor het diepgaander, makkelijker en leuker werkt. Maar vooral dat jonge mensen leren de verantwoordelijkheid te nemen voor hun talentontwikkeling en vanuit passie leren waarde te creëren voor hun omgeving. Belangrijk volgens ons omdat steeds meer mensen hun eigen werk moeten gaan maken. 45 jaar ervaring met Sudbury-onderwijs in andere landen, en onze eigen 7  jaar gezamenlijke ervaring, leert dat deze aanpak werkt.

Voor de pedagogische visie Sudbury-onderwijs blijkt in het Nederlandse onderwijs landschap geen plaats. Dit terwijl onderwijs vrijheid gepredikt wordt en de overheid de mond vol heeft van passend onderwijs. In de praktijk is de omgekeerde beweging zichtbaar. Het opbrengstgerichte toezicht leidt tot verschraling van pedagogische visies en daarmee van het pluriforme onderwijsaanbod in Nederland. Dat frustreert ons omdat we zien dat studenten goed gedijen en zich prachtig ontwikkelen. Ouders baart het zorgen omdat ze nu voor in hun ogen minder geschikte scholen moeten kiezen. En het frustreert dat in Nederland de staat zo een enorme invloed heeft op de opvoeding en ontwikkeling van kinderen.

Echter de nieuwe realiteit is daar. En daar hebben we het mee te doen. Vechten tegen de bierkaai maakt ons tot een soort Don Quichot. Daar danken wij voor. We zijn dankbaar voor de tijd die we hebben kunnen bieden aan de ontwikkeling van jonge mensen. Als we zien wat er voor moois is gebeurd in de afgelopen 7 jaar vervult ons dat met trots. Met die gedachten gaan we nu loslaten…. om opnieuw te beginnen….

(Geschreven door Edwin de Bree)

Geplaatst in Bredere context, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Mijn Depressie

Auteur: Kyra Lynn Helgers (Hudson Valley Sudbury School)

Kyra Lynn Helgers

Origineel artikel – My Depression.

Ik was 12 jaar toen mijn depressie begon.

Er was niets wat dit veroorzaakte. Ik begon me rot te voelen in de brugklas, ondanks mijn liefhebbende familie, de geweldige vrienden, een stabiele thuissituatie, goede cijfers en eigenlijk een perfect leven. Er was de uitputting en vervolgens het verdriet. Er was geen aanwijsbare bron voor het verdriet. Er was geen reden voor, maar het was er. Het voelde als een ongelooflijk storende achtergrondmuziek wat net iets te hard was gezet. In eerste instantie heb ik geprobeerd om me ervan te ontdoen, maar toen ik me realiseerde dat ik dat niet kon, draaide ik het volume omhoog, pakte een deken en liet het me omringen. Ik kon soms nog steeds gelukkige momenten hebben. Ik kon af en toe nog steeds lachen om grappen. Ik kon nog steeds glimlachen om dingen. Maar het gevoel van verdriet was er nog, afwachtend en het haatte me als het werd genegeerd. Ik ging door het leven met loden gewichten aan mijn enkels, aan mijn hoofd en aan de hoeken van mijn mond.

In het weekend waren mijn vrienden levensreddend. Want ik kon niet tegen mijn ouders zeggen wat ik doormaakte, mijn verdere familie en mijn vrienden hebben me gered. Ik liet ze mijn gebroken hart zien, ze zouden het kussen en er pleisters op plakken en zorgen dat het zou blijven kloppen om de week door te komen. Ik zou me uren op hen stortten en ze mijn gesneden armen laten verbinden en mijn voorhoofd laten kussen en mijn batterijen opladen voor een week of zo.

Ik hield me vast aan de momenten waar ik om gaf en de kleine dingen die ik tegenkwam: Een rots in de vorm van een hart, een oude roestige spijker aan de kant van een weg, kleine voorwerpen die ik niet aan iedereen liet zien en waar ik me aan kon vastklampen als ik me verloren voelde.

Ik had hulp nodig, maar was te bang om het te vragen. Dit ging zo een paar jaar door. Maar toen kwamen mijn ouders erachter. Ik ben vergeten hoe. Het kan mijn zus zijn geweest die het heeft verteld, of het kan zijn dat ik op een dag vergat mijn armen te bedekken met armbanden, maar hoe dan ook ze stuurden mij naar een groepstherapie. Het was goed om met de andere meisjes te praten en het was goed om mijn hart te luchten, ik voelde me daarna anderhalf uur weer ontspannen.

Maar mijn hersenen waren nog steeds in de war. Ze zetten me op ‘Zoloft’, nadat mijn betrokken zus ze heeft weten te overtuigen en ik denk dat het een paar maanden hielp voordat mijn lichaam eraan gewend was. Toen stopte het met werken dus op een dag nam ik het niet meer. Als je ooit hebt gelezen of hebt doorgemaakt wat er gebeurt als je stopt met ‘Zoloft’ dan weet je dat het een hel is.

Op mijn 16e gingen mijn cijfers achteruit en mijn ouders hebben me toen verboden uit te gaan. Ik mocht de telefoon niet meer gebruiken, niemand zien of online gaan totdat mijn cijfers zouden verbeteren en mijn kamer werd schoongemaakt.

Maar er gebeurde niets.

Na een paar maanden beseften mijn ouders dat mij vast te houden de situatie alleen maar erger maakte. Ik heb nieuwe medicatie gekregen. Toen zijn ze bij me gaan zitten en vroegen me of ik een particuliere school wilde proberen. Een Sudbury school. Een school zonder stress, zonder vakkenpakket. Een democratische school die haar studenten laat kiezen hoe ze hun dagen doorbrengen en laat leren door alledaagse ervaringen en spelen.

Ze vertelden me dat ik de school kon bezoeken en het kon uitproberen als ik wilde en ik begon te snikken. Ik zag geen uitweg meer. Ik was van plan om dood te zijn voor het einde van het schooljaar, en deze school kwam als een wonder op mijn pad.

Ik zit nu ongeveer drie maanden op deze Sudbury School en het heeft mijn leven veranderd. De twijfels die ik had over de filosofie van de school werden opgelost door de 9-jarige dichter, door de 6-jarige die de telefoon beantwoordt: “Hallo, Hudson Valley Sudbury School, hoe kan ik u helpen?”, door elk kind die meer weet over vriendschap, moraal, eerlijkheid en communicatie dan de helft van de volwassenen die ik ken. Deze school, deze gekke, radicale, krankzinnig school heeft mijn leven gered. Het heeft me geleerd om vast te houden aan inspiratie, en geeft me nieuwe redenen om elke seconde te leven en om anders, vreemd, inspirerend en woest gepassioneerd te zijn.

Soms val ik nog een paar dagen terug en voel ik me weer slecht. Ik ga zitten en voel me alsof het leven onmogelijk is, alsof het niet mogelijk is door te gaan en het is net alsof de wereld om me heen grijs wordt. De depressie blijft terugkomen, lachend en verspreidt zich door mijn bloedbaan, pakt mijn botten en vraagt: “Ben je me vergeten?’

Maar het weet dat het niet kan blijven en ik weet dat het niet blijft. Omdat ik het niet ben vergeten. Ook al ben ik nog niet genezen: ik houd de kettingen in mijn hand, ik beheers de zweep, de metaforisch leiband die ik nodig heb om het in toom te houden. Ik ben de baas nu.

Wat ik me realiseer is dat ik nooit zwak ben geweest. Gedurende die vijf jaar dat ik niet in staat was om iets te doen en te willen heb ik het niet helemaal opgegeven, was ik niet zwak. Ik werd geslagen, gekneusd, bebloed, maar ik leefde. Ik leef.

Ik leef.

Geplaatst in Sudburyschool | Tags: , , , , , , , | 2 reacties