Let op! De scholen zijn weer begonnen

De geestelijke gezondheid van kinderen verbetert drastisch gedurende de zomervakantie, en neemt af gedurende het schooljaar.Peter Gray

Artikel door Prof. Dr. Peter Gray – The danger of back to school

Stel je eens een baan voor waarbij je werk iedere dag wordt gemicromanaged door je baas. Waarbij je precies wordt verteld wat je moet doen, hoe je het moet doen, en wanneer je het moet doen. Je bent verplicht om te blijven zitten tot je baas zegt dat je je kunt verplaatsen. Ieder onderdeel van je werk wordt elke dag beoordeeld en vergeleken met het werk van je collega’s. Je wordt zelden vertrouwd in het nemen van beslissingen. Onderzoek in werkomstandigheden laat zien dat dit niet alleen de meest vervelende werksituatie is, maar ook de meest stressvolle. Micromanagement maakt mensen gek.

Kinderen zijn mensen en ze reageren hetzelfde als volwassenen op micromanagement: op de strenge beperkingen van hun vrijheid en een constante, ongevraagde evaluatie. School lijkt in vele gevallen op de nachtmerrieachtige baan die ik zojuist heb beschreven en erger nog; het is werk waarmee kinderen niet mogen stoppen. Het maakt niet uit hoeveel ze lijden, ze worden geforceerd in die situatie te blijven, tenzij ze verlichte ouders hebben die de middelen, de knowhow en de wil hebben om ze uit te halen. Kinderen werken met huiswerk meegerekend vaak meer uren op een dag dan hun ouders in een fulltime baan en de vrije beweging van kinderen is op school veel minder dan die van hun ouders op het werk.

Aan het einde van de 19e eeuw en begin 20e eeuw maakten veel mensen zich zorgen over de nadelige gevolgen van kinderarbeid op de ontwikkeling en het welzijn van kinderen en werden er wetten aangenomen om het te verbieden. Op dit moment hebben we school zo vormgegeven dat het vergelijkbaar is met een fulltime baan, met een psychologisch stressvolle fulltime baan, waarvoor het kind niet wordt betaald en het geen gevoel van onafhankelijkheid en trots krijgt zoals je dat van een echte baan zou krijgen.

Elders (bijvoorbeeld hier) heb ik bewijs gepresenteerd dat kinderen, vooral tieners, minder gelukkig zijn in school dan in andere omgevingen waarin ze zich regelmatig bevinden. De toegenomen schooldruk in combinatie met een verminderde vrijheid buiten de school correleert met een toename aan psychiatrische stoornissen over tientallen jaren bij jonge mensen, met inbegrip van depressie en angststoornissen.

Nu, in augustus, zien we overal de ‘scholen zijn weer begonnen’ advertenties weer en ben ik benieuwd naar de geestelijke gezondheid van kinderen gedurende het schooljaar. Zou ik bewijs kunnen vinden in de hoeveelheid gevallen per maand van psychische hulpverlening aan schoolgaande kinderen? Verminderen deze getallen gedurende de zomer als (voor de meeste kinderen) de scholen dicht zijn?

In een vrij uitgebreid onderzoek naar de gepubliceerde literatuur, vond ik slechts één openbaar beschikbare set van gegevens hierover in een online artikel over het omgaan met urgente psychiatrische bezoeken van kinderen aan het Children’s Mental Center in Hartford, Connecticut (hier). Het voornaamste uitgangspunt van het artikel was dat dergelijke bezoeken aan het Mental Center dramatisch zijn gestegen in de afgelopen jaren en dat wachttijden langer zijn geworden. Echter, een interactieve grafiek in het artikel toont het aantal van dergelijke urgente bezoeken per maand van 2000 tot 2013. Zelfs met een snelle blik op de grafiek kun je concluderen dat ieder jaar het aantal bezoeken in de zomer daalt en weer toeneemt in het schooljaar.

Om dit te kwantificeren, heb ik het gemiddelde aantal bezoekers per kalendermaand berekend voor drie jaar – van 2011 tot en met 2013. Ik nam alleen die bezoeken die ernstig genoeg waren om te leiden tot ten minste een overnachting in het centrum (overigens zou met inbegrip van alle bezoeken eenzelfde algemene conclusie getrokken kunnen worden). Hier zijn de gegevens:

Graph

Grafiek gemaakt door Scott Noelle van de gegevens.

Jan       145
Feb       130
Mar       174
Apr       156
May      185
June     102
July        74
Aug        66
Sept     103
Oct       145
Nov      120
Dec      124

Zoals ik voorspelde zijn juli en augustus de maanden met verreweg het minste aantal urgente psychiatrische bezoeken door kinderen. In feite is het gemiddelde aantal bezoekers voor die twee maanden samen (70 per maand) minder dan de helft van het gemiddelde gedurende van het volledige schooljaar (142 bezoeken per maand voor de eerste negen maanden met uitzondering van juni, juli en augustus). Juni, waarin zich nog schooldagen bevinden, is ook laag, maar niet zo laag als juli en augustus. Wat voor mij verassend was, is dat september ook relatief laag uitkomt en overeenkomstig met juni. Het lijkt aannemelijk dat september een relatief ontspannen warming-up maand is op school; serieuze testen, zware opdrachten en cijfers op rapporten moeten nog komen. Het kan een paar weken duren voordat de stress weer echt toeslaat.

Men zou kunnen zeggen dat de seizoensvariatie in de geestelijke gezondheidszorg de weersomstandigheden weerspiegelt, niet het schooljaar. Maar dat argument snijdt geen hout wanneer we kijken naar de andere maanden. De maand met het hoogste cijfer van aantallen kinderen die een beroep doen op de geestelijke gezondheidzorg is mei, en mei is over het algemeen een mooie maand qua weersomstandigheden in Connecticut, maar het is misschien wel de zwaarste maand op school. Mei is de maand van de laatste testen, de uiterste inlever data van werkstukken, en de druk om nog over te kunnen gaan.

Ik moet toegeven dat deze gegevens afkomstig zijn van maar één centrum voor geestelijke gezondheidszorg voor kinderen. Ik zou graag meer gegevens willen vinden om de hypothese te testen. Als jij weet waar ik dergelijke gegevens kan vinden, of als je gemotiveerd bent om wat onderzoek voor me te doen naar dergelijke gegevens, laat het me dan weten! Ondertussen, als u een ouder van een kind met de schoolgaande leeftijd heeft, denk dan eens na over dat de scholen weer zijn begonnen en houdt rekening met het beschikbare bewijs wat suggereert dat school slecht is voor de geestelijke gezondheid van kinderen. Natuurlijk is het ook slecht voor hun fysieke gezondheid. De natuur heeft kinderen niet ontworpen om de hele dag te worden opgesloten voor micromanaged, zittend werk.

———

Welke inzichten en ervaringen heb je over de relatie tussen geestelijke gezondheid van kinderen en scholing? Kun je denken aan alternatieve verklaringen voor de gegevens die ik samengevat heb in dit bericht? Het Freedom to Learn blog is een forum voor discussie en uw verhalen, opmerkingen en vragen worden gewaardeerd en met respect behandeld door mij en andere lezers – Klik hier voor commentaar.

——–

Addendum

Voor meer informatie over de behoefte van kinderen voor vrijheid, zie Free to Learn. Voor alternatieven voor school, zie alternativestoschool.com

 

Geplaatst in Bredere context, Gastblog | Tags: , , , , , | 2 reacties

Boek De Vrijheid van de Sudbury Valley school in PDF

Sudbury_omslag_2103Ja je leest het goed. Het boek “De Vrijheid van de Sudbury Valley School” is nu als PDF verkrijgbaar: Boek de Vrijheid (2014)_web

Er is hard aan gewerkt om er een modernere versie van te maken met kleuren foto’s. Ook is de index veel uitgebreider en met actieve links naar de desbetreffende artikelen.

Een voorproefje:

Introductie

De Sudbury Valley School is een plek waar kinderen vrij zijn. Hun natuurlijke nieuwsgierigheid is het startpunt voor alles wat er op school gebeurt. Alle activiteiten gaan van de leerlingen zelf uit. De staf, de omgeving en de materialen zijn er om aan hun behoeften te beantwoorden. Het leren vindt plaats in formele en informele situaties, in grote en kleine groepen of individueel. Alle leeftijden lopen door elkaar. De dynamiek van de leerlingen van verschillende leeftijden die elkaar helpen om van alles te leren, van menselijke relaties tot wiskunde, is één van de grootste krachten van de school. De leerlingen delen de verantwoordelijkheid voor hun eigen omgeving en voor de kwaliteit van het leven in de school. De school wordt bestuurd door de wekelijkse School Meeting waar iedere leerling en ieder staflid zijn stem kan uitbrengen: het onderwijs op Sudbury Valley is ook een onderwijs in democratie.

De Sudbury Valley School is opgericht in 1968. De school staat op een landgoed uit de negentiende eeuw van vier hectare, en ligt naast een uitgestrekt natuurpark van de Sudbury Valley Stichting en het Callahan State Park. Een meer bij de molen geeft de mogelijkheid om te vissen en te schaatsen in de winter. Het oude stenen landhuis en de schuur zijn voor het grootste gedeelte ingericht als een woonhuis. De sfeer op school is ontspannen en informeel.

De leerlingen van alle leeftijden bepalen wat ze willen doen en wanneer, en hoe en waar ze dat willen doen. Deze vrijheid is het hart van de school, het hoort bij de leerlingen als een recht dat geen geweld mag worden aangedaan.

De fundamenten van de school zijn eenvoudig:

  • Alle mensen zijn van nature nieuwsgierig.
  • Op de lange duur leert het kind het meest efficiënt wanneer het zelf de initiatief-nemer in het leerproces is en het leren uit zichzelf voortzet.
  • Alle mensen zijn creatief als ze vrij gelaten worden om hun eigen unieke talenten te ontwikkelen.
  • De leeftijdmix onder leerlingen bevordert de groei van alle leden van de groep.
  • Vrijheid is essentieel voor persoonlijke verantwoordelijkheid.

 Een dag op Sudbury Valley

De leerlingen in de school doen wat ze willen doen met een grote intensiteit en concentratie. Het maakt niet uit welke tijd van de dag het is of welke leeftijd de kinderen hebben. Meestal zijn de leerlingen zich er niet van bewust dat ze aan het ‘leren’ zijn. Ze doen wat ze gekozen hebben om te doen. Dit is de normale gang van zaken en leren is een bijproduct .

De school wemelt van activiteit. Volwassenen en leerlingen van alle leeftijden zitten door elkaar. Je vindt overal mensen die praten, lezen en spelen. Sommigen zijn in het fotolab om foto’s te ontwikkelen en af te drukken, anderen nemen deel aan een dansles of ze bouwen een boekenplank in de timmerwerkplaats. Er zijn altijd mensen die op de één of andere manier muziek maken, gewoonlijk op verschillende plaatsen. Je ziet mensen die Frans, biologie of wiskunde studeren. Mensen zitten achter computers, ze doen administratief werk in het kantoor, ze spelen een potje schaak, ze oefenen voor een toneeluitvoering of ze doen mee aan een rollenspel. Mensen ruilen stickers of hun lunch. Een groep kinderen verkoopt misschien pizza zodat ze geld bij elkaar krijgen om nieuwe spullen te kunnen kopen. In het atelier zijn mensen aan het tekenen of ze zitten achter de naaimachine, ze schilderen of ze werken met klei, aan de draaischijf of met de hand.

Er zijn altijd mensen aan het spelen. Het spel is vrolijk en actief. Er wordt binnen en buiten gespeeld, wat voor seizoen en wat voor weer het ook is. Altijd zijn er mensen aan het praten en altijd zijn er hier en daar enkelen die in stilte aan het lezen zijn.

Eén van de dingen die de meeste volwassenen als eerste opmerken op Sudbury Valley is de gemakkelijke communicatie. Men gaat ongeacht de leeftijd gemakkelijk en respectvol met elkaar om. Er is een ontspannen sfeer van zelfvertrouwen, een vertrouwen dat typisch is voor mensen die proberen de doelen te bereiken die ze voor zichzelf hebben gesteld. De dingen gebeuren bijna nooit in stilte. De atmosfeer is gevuld met enthousiasme zonder dat het chaotisch is. Bezoekers ervaren een bepaalde orde ondanks dat het duidelijk een plaats is die gevuld is met intense activiteit.

De leerlingen op Sudbury Valley doen wat ze willen doen, maar ze kiezen niet per se wat gemakkelijk is. Als we van dichtbij kijken, blijkt dat ze zichzelf altijd uitdagingen stellen en dat ze zich vaak bewust zijn van hun zwakheden en hun kwaliteiten. Waarschijnlijk werken ze om het hardst aan hun zwakheden. Samen met hun bruisende positieve energie is er een onderliggende serieusheid. Zelfs de zes jaar oude kinderen weten dat zij, en zij alleen, verantwoordelijk zijn voor hun onderwijs. Ze hebben een enorm vertrouwen gekregen en zij begrijpen dat dit geschenk een grote verantwoordelijkheid en een grote vreugde betekent. Zij zijn zich ervan bewust dat het erg ongebruikelijk is voor jonge mensen om deze mate van vrijheid en verantwoordelijkheid te krijgen. Het opgroeien met deze verantwoordelijkheid geeft hen het vertrouwen in hun eigen mogelijkheden en kwaliteiten. Hun zelfvertrouwen is nooit een vraag, het is er gewoon.

Hoewel de school geen curriculum heeft, ontwikkelen de meeste leerlingen vele waardevolle gereedschappen die zeer bruikbaar voor hen zijn als ze volwassen zijn. Ze leren hoe ze zich moeten concentreren. Ze leren zich vragen omtrent goed en kwaad te stellen. Ze leren te vragen wat ze willen en ernaar te streven om het te krijgen. Ze leren om iets te proberen en succes te oogsten, en ze leren om iets te proberen en te falen, en het dan opnieuw te proberen.

Ze leren zichzelf kennen.

De school als democratische gemeenschap

De school wordt bestuurd volgens het model van de traditionele dorpsbijeenkomsten in New England. De dagelijkse dingen worden geregeld vanuit de wekelijkse School Meeting. Iedere student en iedere volwassene heeft een gelijke stem. In de School Meeting wordt besproken welke gedragsregels er vastgesteld moeten worden, hoe de ruimtes gebruikt kunnen worden, hoe het geld besteed wordt, welke stafleden er ingehuurd worden, alle andere dingen die te maken hebben met de organisatie van de school. Er wordt uitgebreid gediscussieerd en daarna wordt er gestemd.

Op Sudbury Valley hebben de studenten de volledige verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van het leven op de school en de effectiviteit van de organisatie.

Overtredingen van de regels worden door het Juridisch Systeem van de School Meeting behandeld. Alle leden van de schoolgemeenschap maken hier deel van uit. Deze manier van omgaan met rechtvaardigheid is één van de sleutels van Sudbury Valley en draagt veel bij aan het vertrouwen van de leerlingen in de school.

Ouders hebben een grote rol in het bepalen van het beleid van de school. De school is een non-profit organisatie en iedere ouder is lid van de Vereniging. In de Vereniging zitten ook de leerlingen, de staf en andere gekozen leden. De Vereniging komt minimaal één keer per jaar bij elkaar om alle vragen met betrekking tot het algemeen beleid te bespreken.

Toelating

De Sudbury Valley School heeft een open toelatingsbeleid. Het accepteert iedereen van vier jaar en ouder die de mogelijkheid heeft om volledig mee te doen als zelfverantwoordelijk en autonoom lid van de schoolgemeenschap. De school discrimineert niet op basis van ras, kleur, sekse, nationaliteit of etnische afkomst. Geïnteresseerden kunnen door het toelatingsgesprek meer over de school te weten komen. Iedereen die geïnteresseerd is om op Sudbury Valley te komen moet eerst een week meedraaien als bezoekend leerling. Een leerling kan ieder moment in het jaar toegelaten worden zolang er plaats is, en de inschrijving is geldig tot een jaar na de dag van intrede.

Studenten reizen dagelijks soms over grote afstanden heen en weer. Sudbury Valley met zijn omgeving van vrijheid en ondersteuning wordt door mensen vanuit de wijde omgeving opgezocht. De diversiteit van hun achtergronden is een afspiegeling van de maatschappij. Wat ze gemeen hebben is de toewijding aan de school.

Afstuderen

De Sudbury Valley School biedt een diploma aan leerlingen die naar het oordeel van de schoolgemeenschap blijk hebben gegeven van verantwoordelijkheid om zichzelf voor te bereiden om als volwassene in de maatschappij te kunnen functioneren. De afgestudeerden van Sudbury Valley zijn naar hogescholen en universiteiten gegaan in Amerika en in het buitenland. Andere leerlingen zijn direct de wereld van het zakenleven, van handel, ambacht of techniek ingegaan. Iedere afgestudeerde van de Sudbury Valley School die naar de hogeschool of universiteit ging werd geaccepteerd, en de meeste van hen op de school van hun eerste keuze. Velen werden zelfs gevráágd om te komen. En niet één van hen had referenties of iets van standaardevaluaties of aanbevelingsbrieven. Ze hebben meer. Ze hebben een innerlijke kracht, zelfkennis en doelgerichtheid die hen brengt naar waar ze willen zijn.

Geplaatst in De praktijk | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom Sudbury-scholen de wereld niet (proberen te) veranderen

10935229055_837c2da8f9_zDe meeste opvoeders hebben het op hun verlanglijstje staan: de wereld veranderen. Al honderden of zelfs duizenden jaren lang huldigen opvoeders het als doelstelling en het is zowat dé kenmerkende doelstelling van het moderne onderwijs. ‘De wereld veranderen’, het staat letterlijk in de missie van scholen en onderwijsinstellingen op elk niveau, van elke culturele strekking of politieke kleur. Er wordt ons verteld dat onderwijs oorlog een halt zal toeroepen.

Er wordt ons verteld dat onderwijs etnische of religieuze discriminatie zal verminderen. Dat onderwijs zal zorgen voor het terugdringen van de loonkloof. Dat onderwijs de productiviteit zal doen toenemen. Er wordt van uitgegaan dat er voor elk reëel of ingebeeld menselijk probleem een oplossing zal worden gevonden – door de volgende generatie – als kinderen maar genoeg tijd op school doorbrengen.

Lees verder …

Sudbury-scholen zijn erg gericht op de toekomst. Je zou kunnen verwachten dat ze, met hun blik op de toekomst, ernaar streven om de wereld te veranderen. In werkelijkheid zijn Sudbury-scholen zowat de enige die geen verlangen koesteren om de wereld te veranderen. In plaats daarvan zijn Sudbury-scholen erop gericht om intern voorbereid te zijn op de toekomst, eerder dan hem te willen veranderen. Sudbury-scholen zijn erop gericht om kinderen te geven eerder dan hen te veranderen.

Om welbewust de toekomst te veranderen zou een school moeten ingrijpen in wat mensen verkiezen te doen en in hoe ze willen leven. Wanneer opvoeders onderwijs als hefboom gebruiken om de toekomst te veranderen, moeten ze specifieke eindresultaten in het achterhoofd hebben, ze moeten precies weten waarin ze willen dat hun studenten verschillen van de vorige generatie.

Vanuit het standpunt van het kind schuilt er een specifiek probleem in volwassenen of scholen die ernaar streven de wereld te veranderen: als de volwassenen op school het in hun hoofd halen dat ik misschien niet vanzelf hun toekomstbeeld zal volgen, zullen ze directe actie ondernemen om me te dwingen, me ertoe te stimuleren, me te verleiden of te bedreigen om me anders te gedragen. Dit vormt de kern van het op dwang gebaseerde model dat alle onderwijsinstellingen buiten het Sudbury-onderwijs doordringt. Omdat die andere scholen naar een welbepaald eindresultaat streven voor elk kind, moeten ze ervoor zorgen dat hun curricula worden nagevolgd. Dat doen ze met een zuiver geweten, omdat ze ervan overtuigd zijn dat de wereld veranderen belangrijker is dan me op een humane manier te behandelen of me te respecteren als een onafhankelijke persoon.

Sudbury-scholen beleiden het pluralisme. Allerlei soorten mensen lopen er school en allerlei soorten mensen verlaten de school verzekerd van onze liefde en respect. Sudbury-scholen bieden een veilige en prettige omgeving om in op te groeien. Ze hebben geen specifieke doelstellingen in het achterhoofd over hoe mensen moeten opgroeien; ze hebben geen curricula.

Elke dag vertrouwen we op het natuurlijke genie van onze studenten om zich te oriënteren in de wereld van de ideeën. Ze bespreken ideeën, spelen ermee, denken erover en nemen ze in overweging. Ze testen, accepteren en verwerpen diverse ideeën. Ze creëren modellen over de wereld en proberen die uit, en doen hetzelfde met ideeën over hoe ze hun eigen leven willen leiden. In plaats van de verschillen tussen mensen te minimaliseren, stelt pluralisme onze studenten in staat om op te groeien tot allerlei soorten mensen en een diep respect te ontwikkelen voor elkaar en voor de onderlinge verschillen.

Pluralisme is een vorm van bescheidenheid. Het is een toestand waarbij elk van de leden van de cultuur ermee akkoord gaat dat hij/zij het mogelijkerwijs niet bij het rechte eind heeft over om het even wat, hoe zeker hij/zij ook is over het eigen gelijk, in ruil waarvoor ieder op datzelfde respect van de anderen in de gemeenschap kan rekenen. Een pluralistische overheid probeert niet om te beslissen over elk topic waarover ze niet hoeft te beslissen, en tolereert meningsverschillen over om het even welke kwestie – zelfs over kwesties waarover een duidelijke beslissing is genomen – op voorwaarde dat de regels die door de overheid zijn uitgezet, worden opgevolgd.

In de grond is elke poging om de wereld te veranderen politiek geïnspireerd omdat ze uitgaat van een specifieke manier waarop de wereld zou moeten worden veranderd. Een gemeenschap die de vrije markt van ideeën is toegewijd, zal er werk van maken om problemen waarvoor ze wordt gesteld op te lossen, maar zal niet beweren actief de volgende generatie te willen vormen of veranderen. Dat is precies de reden waarom onze studenten wanneer ze de school verlaten in staat zijn om zich te oriënteren in en te reageren op een snel veranderende wereld en die wereld naar believen te veranderen.

Scott David Gray,

Alumnus en staflid Sudbury Valley School

Geplaatst in Bredere context | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Alle scholen in Nederland! Let op – ook jullie vrijheid wordt ingeperkt!

communisme1

Het frustreert dat in Nederland de staat zo een enorme invloed heeft op de opvoeding en ontwikkeling van kinderen.

De Koers gaat haar deuren sluiten – Evenals de Kampanje onlangs deed. Nu ouders strafrechtelijk worden vervolgd voor niet voldoen aan de leerplichtwet wanneer zij hun kinderen inschrijven, hebben deze scholen geen bestaansrecht meer.

In het huidige onderwijsklimaat, dat sturend is voor hoe wetgeving wordt geïnterpreteerd en toezicht georganiseerd, ligt de focus op het het ontwikkelen van academische kwaliteiten in een gestandaardiseerde, procesmatige omgeving. Het pedagogisch concept van Sudbury-onderwijs, vertrekt vanuit een ander paradigma. Namelijk vanuit de assumptie dat wanneer je jonge mensen confronteert met het echte leven, en je ze vervolgens de ruimte en de middelen biedt te leren, dit van nature ontstaat. En dat dat leren dan intrinsiek gemotiveerd gaat waardoor het diepgaander, makkelijker en leuker werkt. Maar vooral dat jonge mensen leren de verantwoordelijkheid te nemen voor hun talentontwikkeling en vanuit passie leren waarde te creëren voor hun omgeving. Belangrijk volgens ons omdat steeds meer mensen hun eigen werk moeten gaan maken. 45 jaar ervaring met Sudbury-onderwijs in andere landen, en onze eigen 7  jaar gezamenlijke ervaring, leert dat deze aanpak werkt.

Voor de pedagogische visie Sudbury-onderwijs blijkt in het Nederlandse onderwijs landschap geen plaats. Dit terwijl onderwijs vrijheid gepredikt wordt en de overheid de mond vol heeft van passend onderwijs. In de praktijk is de omgekeerde beweging zichtbaar. Het opbrengstgerichte toezicht leidt tot verschraling van pedagogische visies en daarmee van het pluriforme onderwijsaanbod in Nederland. Dat frustreert ons omdat we zien dat studenten goed gedijen en zich prachtig ontwikkelen. Ouders baart het zorgen omdat ze nu voor in hun ogen minder geschikte scholen moeten kiezen. En het frustreert dat in Nederland de staat zo een enorme invloed heeft op de opvoeding en ontwikkeling van kinderen.

Echter de nieuwe realiteit is daar. En daar hebben we het mee te doen. Vechten tegen de bierkaai maakt ons tot een soort Don Quichot. Daar danken wij voor. We zijn dankbaar voor de tijd die we hebben kunnen bieden aan de ontwikkeling van jonge mensen. Als we zien wat er voor moois is gebeurd in de afgelopen 7 jaar vervult ons dat met trots. Met die gedachten gaan we nu loslaten…. om opnieuw te beginnen….

(Geschreven door Edwin de Bree)

Geplaatst in Bredere context, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Mijn Depressie

Auteur: Kyra Lynn Helgers (Hudson Valley Sudbury School)

Kyra Lynn Helgers

Origineel artikel – My Depression.

Ik was 12 jaar toen mijn depressie begon.

Er was niets wat dit veroorzaakte. Ik begon me rot te voelen in de brugklas, ondanks mijn liefhebbende familie, de geweldige vrienden, een stabiele thuissituatie, goede cijfers en eigenlijk een perfect leven. Er was de uitputting en vervolgens het verdriet. Er was geen aanwijsbare bron voor het verdriet. Er was geen reden voor, maar het was er. Het voelde als een ongelooflijk storende achtergrondmuziek wat net iets te hard was gezet. In eerste instantie heb ik geprobeerd om me ervan te ontdoen, maar toen ik me realiseerde dat ik dat niet kon, draaide ik het volume omhoog, pakte een deken en liet het me omringen. Ik kon soms nog steeds gelukkige momenten hebben. Ik kon af en toe nog steeds lachen om grappen. Ik kon nog steeds glimlachen om dingen. Maar het gevoel van verdriet was er nog, afwachtend en het haatte me als het werd genegeerd. Ik ging door het leven met loden gewichten aan mijn enkels, aan mijn hoofd en aan de hoeken van mijn mond.

In het weekend waren mijn vrienden levensreddend. Want ik kon niet tegen mijn ouders zeggen wat ik doormaakte, mijn verdere familie en mijn vrienden hebben me gered. Ik liet ze mijn gebroken hart zien, ze zouden het kussen en er pleisters op plakken en zorgen dat het zou blijven kloppen om de week door te komen. Ik zou me uren op hen stortten en ze mijn gesneden armen laten verbinden en mijn voorhoofd laten kussen en mijn batterijen opladen voor een week of zo.

Ik hield me vast aan de momenten waar ik om gaf en de kleine dingen die ik tegenkwam: Een rots in de vorm van een hart, een oude roestige spijker aan de kant van een weg, kleine voorwerpen die ik niet aan iedereen liet zien en waar ik me aan kon vastklampen als ik me verloren voelde.

Ik had hulp nodig, maar was te bang om het te vragen. Dit ging zo een paar jaar door. Maar toen kwamen mijn ouders erachter. Ik ben vergeten hoe. Het kan mijn zus zijn geweest die het heeft verteld, of het kan zijn dat ik op een dag vergat mijn armen te bedekken met armbanden, maar hoe dan ook ze stuurden mij naar een groepstherapie. Het was goed om met de andere meisjes te praten en het was goed om mijn hart te luchten, ik voelde me daarna anderhalf uur weer ontspannen.

Maar mijn hersenen waren nog steeds in de war. Ze zetten me op ‘Zoloft’, nadat mijn betrokken zus ze heeft weten te overtuigen en ik denk dat het een paar maanden hielp voordat mijn lichaam eraan gewend was. Toen stopte het met werken dus op een dag nam ik het niet meer. Als je ooit hebt gelezen of hebt doorgemaakt wat er gebeurt als je stopt met ‘Zoloft’ dan weet je dat het een hel is.

Op mijn 16e gingen mijn cijfers achteruit en mijn ouders hebben me toen verboden uit te gaan. Ik mocht de telefoon niet meer gebruiken, niemand zien of online gaan totdat mijn cijfers zouden verbeteren en mijn kamer werd schoongemaakt.

Maar er gebeurde niets.

Na een paar maanden beseften mijn ouders dat mij vast te houden de situatie alleen maar erger maakte. Ik heb nieuwe medicatie gekregen. Toen zijn ze bij me gaan zitten en vroegen me of ik een particuliere school wilde proberen. Een Sudbury school. Een school zonder stress, zonder vakkenpakket. Een democratische school die haar studenten laat kiezen hoe ze hun dagen doorbrengen en laat leren door alledaagse ervaringen en spelen.

Ze vertelden me dat ik de school kon bezoeken en het kon uitproberen als ik wilde en ik begon te snikken. Ik zag geen uitweg meer. Ik was van plan om dood te zijn voor het einde van het schooljaar, en deze school kwam als een wonder op mijn pad.

Ik zit nu ongeveer drie maanden op deze Sudbury School en het heeft mijn leven veranderd. De twijfels die ik had over de filosofie van de school werden opgelost door de 9-jarige dichter, door de 6-jarige die de telefoon beantwoordt: “Hallo, Hudson Valley Sudbury School, hoe kan ik u helpen?”, door elk kind die meer weet over vriendschap, moraal, eerlijkheid en communicatie dan de helft van de volwassenen die ik ken. Deze school, deze gekke, radicale, krankzinnig school heeft mijn leven gered. Het heeft me geleerd om vast te houden aan inspiratie, en geeft me nieuwe redenen om elke seconde te leven en om anders, vreemd, inspirerend en woest gepassioneerd te zijn.

Soms val ik nog een paar dagen terug en voel ik me weer slecht. Ik ga zitten en voel me alsof het leven onmogelijk is, alsof het niet mogelijk is door te gaan en het is net alsof de wereld om me heen grijs wordt. De depressie blijft terugkomen, lachend en verspreidt zich door mijn bloedbaan, pakt mijn botten en vraagt: “Ben je me vergeten?’

Maar het weet dat het niet kan blijven en ik weet dat het niet blijft. Omdat ik het niet ben vergeten. Ook al ben ik nog niet genezen: ik houd de kettingen in mijn hand, ik beheers de zweep, de metaforisch leiband die ik nodig heb om het in toom te houden. Ik ben de baas nu.

Wat ik me realiseer is dat ik nooit zwak ben geweest. Gedurende die vijf jaar dat ik niet in staat was om iets te doen en te willen heb ik het niet helemaal opgegeven, was ik niet zwak. Ik werd geslagen, gekneusd, bebloed, maar ik leefde. Ik leef.

Ik leef.

Geplaatst in Sudburyschool | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

EUDEC 2013 conference in Soest

Five weeks to go and EUDEC 2013 starts!! There are already more then 200 participants coming from all over Europe to the EUDEC Democratic Education Conference from the 27th of july till the 3rd of august.

EUDEC 2013 Conference in Soest, the Netherlands. Get to know Democratic Education from all over Europe!

EUDEC 2013 Conference in Soest, the Netherlands. Get to know Democratic Education from all over Europe!

Child-care is organized at conference times and there will be all sorts of entertainment going on during the week. The programme during the week is spontanic, lots of workshops about all kind of subjects connected to Democratic Education are organized by the members of the conference. If you are working in a Demoratic school or if you are interested in Democratic Education, this is the opportunity to get connected to many people with experience. You can either join or start a workshop yourself during the conference hours.

If you don’t want to spend a whole week, but want to get flavor of the meeting, a special Public Day is organized on Friday 2nd august on which Lectures/Workshops will be presented by:
Prof. Dr. Peter Gray (Free to Learn)
Dr. John Moravec (Knowmad Society),
Ramit Avidan (Democratic Education in Israel),
Derry Hannam (Students and Alumni as advocates for democratic schools),
Dr. Alan Tomas (Informal learning in Democratic schools)
Prof. Dr. Gregor Lang Wojtasik (Global Learning)
- Marko Koskinen (Innovative Online Learning Environment)

The organizing team is really looking forward to seeing you all in Soest, The Netherlands!

Want to know more? www.eudec.org/EUDEC2013

Geplaatst in Bredere context, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het enige wat kinderen echt nodig hebben, is vrijheid.

door Chantal K. Saucier
vertaling: Christel Hartkamp

Als ouders zijn we verantwoordelijk voor de “opvoeding” van onze kinderen. Voor mij betekent dit simpelweg: als mijn dochter, nu 7, opgroeit tot een verantwoordelijke, zelfstandige, zelf-gemotiveerde, eerlijke, zorgzame, vrijheidslievende goede buur en een algeheel gelukkig mens, dan ben ik geslaagd.

Ik heb geen carrière pad voor haar uitgestippeld, en ik leg haar niet op dat zij moet gaan studeren, ook al heb ik zelf enkele titels behaald. De keuze, wanneer de tijd komt, zal die van haar zijn, en van niemand anders.

Als je een ouder bent en je herkent jezelf hierin, lees het volgende dan met aandacht.

Het nieuwe Boek van Peter Gray - Free to Learn.

Het nieuwe Boek van Peter Gray – Free to Learn.

In het onlangs verschenen boek Free to Learn stelt ontwikkelingspsycholoog Peter Gray dat als dit ons werkelijke doel is, “er geen noodzaak is voor gedwongen lessen, colleges, opdrachten, toetsen, cijfers, segregatie naar leeftijd in klaslokalen, of een van de andere kenmerken van ons standaard, verplichte scholingssysteem. Al deze kenmerken interfereren in feite met de natuurlijke manier van leren van kinderen.”

Met behulp van bewijsmateriaal uit de antropologie, psychologie en de geschiedenis, stelt Gray dat kinderen genetisch geprogrammeerd op de wereld komen om te leren. Dat als ze vrij zijn om door middel van spel hun eigen interesses te volgen, ze alles wat ze moeten weten om te kunnen functioneren in de cultuur waarin ze opgroeien aanleren, gelijk welke cultuur dan ook of op welk moment in de tijd.

Kinderen hebben een natuurlijke aanleg om zelfstandig te spelen en te verkennen, onafhankelijk van volwassenen. Zij hebben behoefte aan vrijheid om zich te ontwikkelen; zonder dat hebben ze te lijden. De drang om vrij te spelen is een aangeboren, biologische drijfveer. Aan een gebrek van vrij spel gaat men niet dood, zoals dat wel gebeurt bij een gebrek aan voedsel, lucht, of water, maar het doodt de geest en belemmert geestelijke groei. Vrij spel is de manier waarop kinderen leren om vrienden te maken, hun angsten te overwinnen, hun eigen problemen op te lossen, en in het algemeen de controle over hun eigen leven leren nemen. Het is ook de belangrijkste manier waarop kinderen oefenen met het verwerven van de fysieke en intellectuele vaardigheden die essentieel zijn voor succes in de cultuur waarin ze opgroeien. Niets dat we doen, hoeveel speelgoed we ook kopen of hoeveel “quality time” of speciale trainingen we geven aan onze kinderen kan compenseren voor de vrijheid die we van ze wegnemen. De dingen die kinderen leren op hun eigen initiatief in vrij spel kunnen niet op andere manieren worden onderwezen.

En zoals Gray opmerkt, is het niet alleen in scholen dat kinderen steeds minder vrijheid hebben en soms zelfs nauwelijks tijd om te spelen. Huiswerk (wat naar mijn mening een manier is om ouders onder controle te houden) en naschoolse activiteiten vullen de tijd buiten school van onze kinderen, in het weekend en de hele zomer lang. In al die volwassene-gestuurde activiteiten, wordt de kinderen verteld wat ze moeten doen ongeveer elke minuut van hun tijd en ze staan doorlopend onder toezicht. We zijn ons vertrouwen in kinderen en het vertrouwen in wat ze doen verloren. Pedagoog John Holt zei: “Niets is eenvoudiger, of moeilijker. Moeilijk, want als we kinderen willen vertrouwen, moeten we onszelf vertrouwen, en de meesten van ons hebben als kind geleerd dat we niet konden worden vertrouwd.

Ondertussen zijn het de kinderen die lijden. Zoals Gray schrijft:

WAT EEN VRESELIJKE IRONIE. In de naam van het onderwijs hebben we steeds meer kinderen beroofd van de tijd en de vrijheid die ze nodig hebben om zich te ontwikkelen vanuit hun eigen potentie. En uit naam van veiligheid hebben we kinderen beroofd van de vrijheid die zij nodig hebben om het inzicht, de moed en het vertrouwen te ontwikkelen dat nodig is om op een evenwichtige manier met de gevaren en uitdagingen van het leven om te gaan. We zitten in een crisis die ieder jaar steeds ernstiger wordt. We hebben het zicht verloren op de natuurlijke manier om kinderen op te voeden. We hebben, niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in de rest van de ontwikkelde wereld, de competentie van kinderen uit het oog verloren. We hebben een wereld gecreëerd waarin kinderen hun natuurlijke instincten om zich te ontwikkelen moeten onderdrukken, en in plaats daarvan gedachteloos paden moeten volgen die voor hen door volwassenen zijn uitgestippeld en waarvan zij de zin niet inzien. We hebben een wereld gecreëerd die veel jonge mensen letterlijk gek maakt en vele anderen het onmogelijk maakt om het vertrouwen en de vaardigheden te ontwikkelen die nodig zijn voor het dragen van een volwassen verantwoordelijkheid.

Gray biedt ook oplossingen. Om te demonstreren hoe wij “onderwijs” in onze moderne samenleving kunnen bewerkstelligen zonder klassen, klaslokalen, leerplannen of testen, gebruikt Gray de Sudbury Valley School als model. SVS, gelegen in de buurt van Boston, is operationeel sinds 1968 en heeft momenteel ongeveer 200 leerlingen. Ondanks het ontbreken van formele instructie, evaluaties of testen, blijkt dat meer dan 75% van de afgestudeerden hoger onderwijs volgt (zonder aangetoonde problemen bij toelating of slagen).

Op de SVS hebben kinderen dezelfde vrijheid en rechten als volwassenen. Ze worden als individuen gerespecteerd en mogen hun eigen interesses nastreven, zolang zij geen inbreuk maken op de rechten van anderen. De school, de staf (ze worden geen “leraren” genoemd) en de middelen zijn er voor de studenten om te gebruiken naar wens. Elk kind is 100% vrij om de wereld te verkennen op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo.

De school wordt democratisch bestuurd, waarbij elk kind en ieder staflid een stem heeft en deelneemt aan de werking van de school, met inbegrip van het recht op inspraak in de regels, de toewijzing van middelen (budget), en het inhuren (en ontslaan) van de stafleden. Overtredingen van regels worden behandeld door middel van een justitiële commissie die beoordeelt, onderzoekt, en uiteindelijk sancties oplegt als een partij schuldig wordt bevonden.

In het kort genieten studenten aan de SVS, en in andere Sudbury-scholen in de VS en in het buitenland van het leven, de vrijheid en het nastreven van geluk, terwijl ze leren om verantwoordelijkheid te nemen voor hun acties, hun ontwikkeling en hun leven, en leren ze te leven als leden van een democratische samenleving.

En het werkt! Bij de SVS werkt het al 45 jaar gewerkt, maar wie let daarop?

Wat Gray zijn onderzoek ook bevestigt en wat veel ouders al die tijd wel wisten, is dat er niets mis is met onze kinderen. Ze hoeven niet “geremedieerd” te worden en hebben zeker geen medicijnen nodig. Wij, als samenleving, maken onze kinderen ongelukkig, angstig, depressief en gestrest, drogeren sommigen van hen, zodat ze de dag door kunnen komen, met geen enkel voordeel voor wie dan ook. Wat we doen met onze kinderen door ze naar “scholen” te sturen is niet alleen onnodig, het is wreed en wordt steeds gevaarlijker.

De kindertijd is geen ziekte of een psychische stoornis. We moeten gewoon stoppen met het op die manier te behandelen en als ouders moeten we leren te vertrouwen op onze kinderen en hen te leren respecteren als de mensen die ze zijn.

Free to Learn is, naar mijn mening, het ENIGE boek dat elke ouder zou moeten lezen om echt inzicht te krijgen in de aard van de menselijke ontwikkeling (hoe onze kinderen leren) en in hoe we het beste de natuurlijke ontwikkeling van onze kinderen kunnen faciliteren. Dit is waarom we terug moeten gaan naar de basis, niet naar wiskunde, lezen of wetenschappen. Je zult zien dat het antwoord uiteindelijk kan worden gevonden in één klein woordje:

Vrijheid.

11 juni 2013

Chantal K. Saucier, Ph.D., [send her mailis een van de oprichters van Lafayette Sudbury School, waarvan de opening gepland staat voor dit najaar, in het Lafayette gebied in Louisiana. Voor meer informatie: bezoek hun pagina LafayetteSudbury op Facebook. Ze werkt ook als makelaar bij Keller Williams Realty Acadiana. Zie haar blog @ LafayetteRealEstateNews.com

Geplaatst in Bredere context, Filosofische achtergrond, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 3 reacties