Waarom de angst geen aansluiting te vinden op regulier onderwijs zo ongegrond is

self confidenceIk sprak laatst enkele ouders over hoe hun kinderen de stap vanuit een Sudbury school naar een reguliere onderwijsomgeving hebben opgepakt. Er bestaat erg veel onbegrip over wat een Sudbury school doet in de ontwikkeling van een kind en welke effecten dat heeft. Om dit te laten zien moeten we werken met voorbeelden uit de praktijk. En voorbeelden hebben we, nadat de Kampanje school noodgedwongen gesloten werd, en kinderen bruusk overgeplaatst werden naar andere leeromgevingen. Niet uit eigen keuze, maar noodgedwongen, wat een motivatie nog eens moeilijker maakt.

Sommige oud-leerlingen zijn overgestapt naar een andere Democratische school. Slechts enkelen zijn terug gegaan in het reguliere schoolsysteem. Een leerling, die 4 jaar op De Kampanje had gezeten, kwam terecht op een middelbare school, waar ze ook vraaggestuurd werken. Dit is het Vathorst College in Amersfoort. Hier is hij ingestroomd op het niveau wat paste bij zijn leeftijd. Hij heeft het van het begin af aan heel goed opgepakt, en dat werd ook gezien door de docenten in de school. Men zag dat hij kon bedenken dat hij dingen anders moest gaan aanpakken en dat hij dit ook kon. Natuurlijk ging dat met vallen en opstaan, met een gewenning aan een nieuwe omgeving en andere manier van werken en met de nodige onzekerheid bij hemzelf, maar men zag dat hij ervoor ging. Natuurlijk kreeg hij tegen het einde van het jaar wel wat onvoldoendes, maar daar was men op school niet van onder de indruk. Juist doordat hij het zo goed oppakte, met een enorme zelfstandigheid en vanuit eigen initiatief, vonden ze op die school heel bijzonder om te zien. Hij is gewoon overgegaan.

Vooral dat eigen initiatief viel erg op. Zo gingen ze met de les “Science” robots maken, maar hij ging in de les zelfstandig werken aan een eigen project “programmeren”. Hij maakte een speciaal programmaatje, waarmee op een informatie avond voor nieuwe ouders en leerlingen, tweets over de school op een groot scherm geprojecteerd werden. Ooit hadden ze zoiets ook gewoon op het grote bord in de hal gehad, maar daar werd misbruik van gemaakt, en er verschenen op z’n zachts gezegd, niet zulke nette teksten en plaatjes op dat scherm. De school heeft het toen stop gezet. Hij heeft daarvoor nu een algoritme bedacht wat de tweets en foto’s die gepost worden eerst filtert op verkeerde taal en beelden.

Hij vertelde ook dat er gebruik gemaakt werd van verschillende WIFI punten in de school, die allemaal hetzelfde wachtwoord hadden. Dit gaf problemen omdat de apparaten constant probeerden van WIFI punt te wisselen wat problemen gaf met de verbinding tot het internet. Dit probleem was bekend, maar niemand had er tot nog toe een oplossing voor gevonden. Op een gegeven moment besloot hij daar wat aan te gaan doen en liep de leraren kamer binnen en vroeg of de ICT medewerker er was om het probleem samen op te gaan lossen. In zo’n omgeving is men niet gewend dat een leerling dit op deze manier aanpakt en zonder schroom op volwassenen afstapt, op een gelijkwaardige manier met hen omgaat en proactief te werk gaat.

Zo vertelde hij zelf dat hij bij zijn eerste Engelse les, in het Engels terug sprak en vragen stelde tijdens de les. Aan het einde van de les kwam de leraar naar hem toe en vroeg waarom hij dat deed. Hij antwoordde dat hij het vrij normaal vond om te denken dat je bij een Engelse les, ook Engels spreekt. Hij heeft hiermee een trend gezet en nu zijn er meer die ook Engels spreken in de klas.

Een andere leerling kwam terecht op de laatste klas lagere school en moest zich voorbereiden op de CITO. Hier had ze welgeteld 3 maanden voor. Vooral het rekenen moest ze bijwerken, in Nederlands was ze gewoon op niveau. Begrijpend lezen deed ze zelfs heel goed. Maar ze heeft in die drie maanden alles geleerd om haar op de middelbare school in te laten stromen op HAVO niveau. Zeker op deze basisschool vonden ze het bijzonder opvallend dat ze zo zelfstandig kon werken.

Wat haarzelf opviel toen ze op deze school kwam was dat alles je voorgekauwd wordt, dat je zelf helemaal niet meer hoeft na te denken. Het voelde voor haar alsof ze min of meer terug viel, alsof je gedegradeerd wordt.

Ze was er tegenaan gelopen dat ze op school hadden gezegd dat ze zelf het onderwerp van haar werkstuk mocht uitkiezen. Toen ze met haar onderwerp kwam, zei de leerkracht, “ja dat is niet helemaal de bedoeling, dat is te simpel”. Daar was ze vervolgens heel boos over. “Ze hebben gezegd dat ik het zelf mag beslissen”, zei ze thuis. Haar ouders hebben haar vervolgens geadviseerd terug te aan naar de juf en dat te zeggen. Dat was best moeilijk, want er was nog geen veiligheid in de relatie met deze leerkracht voor haar om dit te doen. Toch heeft ze het uiteindelijk wel genoemd, en hebben ze een compromis kunnen sluiten. Het mooie is dat ze op De Kampanje geleerd hebben al om te gaan met keuzes. Je kunt proberen er wat aan te doen, of je kunt het laten, maar dan heb je de situatie te accepteren.

Nu, op de middelbare school, moet ze ook weer veel zelfstandiger werken. Daar heeft ze totaal geen moeite mee.

In beide gevallen lieten ze zien dat ze veel zelf initiatief hebben ontwikkeld. Ze pakken dingen aan en ze doen het heel zelfstandig, zonder sturing en controle en met een groot verantwoordelijkheidsgevoel.

Geplaatst in De praktijk | Tags: , , , , , , , , | 1 reactie

ADHD en School: Hoe beoordeel je wat normaal is in een abnormale omgeving?

Overgenomen van http://vrij-natuurlijk.nl/2010/07/adhd-en-school/ gepost op 10 juli 2010 door Ilja van Bemmel

ADHD diagnose komt voort uit de intolerantie van scholen voor diversiteit

-Door Peter Gray-

Volgens de meest betrouwbare en recente gegevens heeft ongeveer 8% van de kinderen in de VS, leeftijd 4 tot 17, de diagnose ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder).[1] In deze onderzoeken staat ook dat de afwijking ongeveer drie keer vaker voorkomt bij jongens als bij meisjes, wat betekent dat ongeveer 12% van de jongens en 4% van de meisjes deze diagnose heeft. Sta daar eens bij stil. Bij twaalf procent van de jongens – dat is ongeveer een op de acht – zou door een of andere instelling met gebruik van officiële diagnostische criteria een psychische afwijking zijn vastgesteld!

Als we alleen uitgaan van de gegevens van leraren zouden de percentages nog hoger zijn. In één studie waarbij zestien scholen en drieduizend leerlingen betrokken waren hebben de leraren de standaard ADHD checklist ingevuld voor het gedrag van hun leerlingen.[2] In deze studie, waarbij de beoordelingen van de leraren niet werden vergeleken met die van de ouders werd 23% van de basisschool jongens en 20% van de middelbare school jongens gediagnosticeerd met ADHD. Wat een ongelofelijke uitkomst. Volgens de beoordeling van leraren heeft bijna een kwart van de jongens op de basisschool en een vijfde van de jongens op de middelbare school deze psychische afwijking: ADHD!

ADHD is in beginsel een onvermogen zich aan te passen aan school

Wat betekent het eigenlijk om ADHD te hebben? In de eerste plaats is het een onvermogen om zich aan te passen aan de praktijk van het regulier onderwijs. De meeste ADHD diagnosen vinden hun oorsprong in de observaties van leraren. [3] In het typische geval is een kind een voortdurende bron van onrust in de klas – onoplettend, slechte werkhouding, overbewegelijk, luidruchtig – met als gevolg dat de leraar de ouders verzoekt om het kind te laten onderzoeken op ADHD. De psycholoog vergelijkt aan de hand van een standaard checklist de ervaringen van leraar en ouders. Als de beoordeling voldoet aan norm volgt de diagnose ADHD. Het kind krijgt medicijnen zoals Ritalin of Concerta, met meestal als resultaat dat het gedrag op school verbetert. De leerling doet nu wat er van hem gevraagd wordt; de klas is minder verstoord; de ouders zijn opgelucht. De medicatie helpt.

De diagnostische criteria voor ADHD, volgens DSM-IV ( de officiële diagnostische handleiding) hebben overduidelijk vooral betrekking op schoolgedrag. De handleiding noemt negen criteria die te maken hebben met onoplettendheid en nog eens negen met die te maken hebben met hyperactiviteit en impulsiviteit. Als een kind tenminste zes kenmerken van de één of de andere lijst heeft, in voldoende mate over een voldoende lange periode, dan wordt het kind geacht een vorm van ADHD te hebben. Afhankelijk van de gevonden kenmerken krijgt het kind de diagnose ADHD overwegend onoplettend type; ADHD overwegend hyperactief-impulsief type; of ADHD gecombineerd type.

Hieronder volgt ter nalezing de complete lijst van criteria, rechtstreeks geciteerd uit DSM-IV:

Onoplettendheid

  1. slaagt er vaak niet in voldoende aandacht te geven aan details of maakt achteloos fouten in schoolwerk, werk of bij andere activiteiten
  2. heeft vaak moeite de aandacht bij taken of spel te houden
  3. lijkt vaak niet te luisteren als hij/zij direct aangesproken wordt
  4. volgt vaak aanwijzingen niet op en slaagt er vaak niet in schoolwerk, karweitjes af te maken of verplichtingen op het werk na te komen (niet het gevolg van oppositioneel gedrag of het onvermogen de aanwijzingen te begrijpen)
  5. heeft vaak moeite met het organiseren van taken en activiteiten
  6. vermijdt vaak, heeft een afkeer van of is onwillig zich bezig te houden met taken die een langdurige geestelijke inspanning vereisen (zoals school- of huiswerk)
  7. raakt vaak dingen kwijt die nodig zijn voor taken of bezigheden (bijvoorbeeld speelgoed, huiswerk, potloden, boeken of gereedschap)
  8. wordt vaak gemakkelijk afgeleid door uitwendige prikkels
  9. is vaak vergeetachtig bij dagelijkse bezigheden

Hyperactiviteit of impulsiviteit

  1. beweegt vaak onrustig met handen of voeten, of draait in zijn/haar stoel
  2. staat vaak op in de klas of in andere situaties waar verwacht wordt dat men op zijn plaats blijft zitten
  3. rent vaak rond of klimt overal op in situaties waarin dit ongepast is (bij adolescenten of volwassenen kan dit beperkt zijn tot subjectieve gevoelens van rusteloosheid
  4. kan moeilijk rustig spelen of zich bezig houden met ontspannende activiteiten
  5. is vaak ‘in de weer’ of ‘draaft maar door’
  6. praat vaak aan een stuk door
  7. gooit het antwoord er vaak al uit voordat de vragen afgemaakt zijn
  8. heeft vaak moeite op zijn/haar beurt te wachten
  9. verstoord vaak bezigheden van anderen of dringt zich op (bijvoorbeeld mengt zich zomaar in gesprekken of spelletjes)

OK, wie is er na het lezen van deze lijst nog verbaasd dat er zoveel jongens gediagnosticeerd zijn met ADHD en dat de leraren daartoe vaak de aanzet geven? Steek je hand op (maar praat niet voor je beurt).

Wat handig dat we een officiële manier hebben om kinderen die niet stilzitten, slecht luisteren, hun werk niet afmaken, voor hun beurt praten te diagnosticeren. Werden ze vroeger “stout”genoemd – soms met een frons, soms met een glimlach van erkenning dat het nu eenmaal gewone kinderen of jongens waren – tegenwoordig weten we dat ze vanwege een biologische oorzaak een mentale stoornis hebben. En, wonder boven wonder, er is een effectieve behandeling. We kunnen ze krachtige medicatie geven – een product van methylphenidate of amphetamine, die beiden met cocaïne vergelijkbare effecten op de hersenen hebben (maar zonder de euforie) en die met een goede reden illegaal zijn tenzij je gediagnosticeerd bent met een psychische stoornis en een recept krijgt. En de medicatie werkt. De kinderen worden beter handelbaar en klassenmanagement wordt gemakkelijker. [4]

Het meest voorkomende subtype van ADHD is het overwegend onoplettende type. Dit is de afwijking die vroeger gewoon ADD genoemd werd. En zeer gerespecteerde kinderarts op de Yale Universiteit die veel kinderen met deze aandoening behandelt (met medicatie) deed een interessante bekentenis: “Een onevenredige aantal van de kinderen die gelabeld zijn met ADHD zonder hyperactiviteit zijn buitengewoon intelligente en creatieve kinderen. Ik heb vaak gedacht dat deze kinderen hun innerlijke wereld veel rijker en interessanter vinden dan de wereld van het klaslokaal, en dat ze daarom natuurlijkerwijze worden aangetrokken tot deze innerlijke wereld, ten koste van de aandacht voor de les.(…) De juiste oplossing voor dit probleem zou moeten plaatsvinden op school, een plek waar ik echter weinig aan kan veranderen. Ik kan deze kinderen echter wel helpen zich beter te concentreren en hun aandacht op de les te richten.”[5]

Waarom hebben zoveel kinderen aanpassings problemen op school?

Vanuit evolutionair perspectief is de school een abnormale omgeving. Tijdens de lange ontstaansgeschiedenis van onze menselijke natuur heeft er nog nooit zoiets bestaan. Scholen zijn plaatsen waar van kinderen verwacht wordt dat ze stil zitten op een stoel, luisteren naar een leraar die vertelt over dingen die hen nauwelijks interesseren, lezen wat ze moeten lezen, schrijven wat ze moeten schrijven en waar ze opgeslagen informatie opdiepen tijdens toetsen. Tijdens de volledige duur van de menselijke geschiedenis – tot zeer recent – hebben kinderen hun eigen scholing verzorgd. Ze leerden door hun innerlijke, instinctieve gids te volgen , die aanspoorde talloze vragen te stellen (hun eigen vragen, niet die van iemand anders), om met andere te praten als gelijken, om hun wereld te verkennen en om praktische vaardigheden te oefenen door middel van zelfgestuurd spelen in groepen van gemengde leeftijd. [zie Children Educate Themselves II: The Wisdom of Hunter-Gatherers.]

Vanuit mijn evolutionaire perspectief is het helemaal niet verrassend dat kinderen zich niet kunnen aanpassen aan het schoolmilieu, met een ADHD diagnose als gevolg. Alle normale kinderen hebben op zijn minst enige moeite zich aan te passen aan school. Het is onnatuurlijk voor kinderen (of voor wie dan ook) om zoveel tijd stil te zitten, zoveel tijd waarin ze hun eigen vragen en interesses moeten negeren, zoveel tijd waarin ze precies moeten doen wat ze gezegd wordt. Mensen zijn zeer goed in zich aan te passen, maar we kunnen ons niet eindeloos aanpassen. Het is mogelijk een omgeving zo ver buiten het normale patroon te brengen dat velen van onze soort het niet meer kunnen verdragen, en dat is precies wat we met school hebben gedaan. Het is niet verbazingwekkend dat de ADHD diagnose begon te stijgen op het moment dat school nog veeleisender werd – toen overgangstoetsen gemeengoed werden, pauzes werden bekort en leraren verteld dat ze moesten opleiden voor de standaard test en dat iedereen hem moest halen of dat ze anders hun baan zouden verliezen.

De intolerantie van school voor normale menselijke variatie

Waarom passen sommige kinderen zich beter aan school aan dan anderen? Het antwoord daarop komt uit de biologie – de biologie van het normale, niet het abnormale – . Vanwege goede evolutionaire redenen zijn leden van onze soort altijd genetisch verschillend op een manier die leidt tot verschillende persoonlijkheden. [6] Mensen hebben altijd in gemeenschappen geleefd en gemeenschappen – net als hun leden – profiteren van variatie. Het is goed dat sommige mensen relatief terughoudend zijn terwijl anderen impulsief zijn, dat sommigen relatief kalm zijn en anderen relatief druk, dat sommigen stoutmoedig zijn en anderen voorzichtig en ga zo maar door. Deze zaken maken deel uit van de normale persoonlijkheidsvariatie. In gevallen waarin mensen vrij zijn vinden ze manieren om zich te gedragen en om te leren die het best passen bij hun aangeboren natuur, en leveren zij op die manier een unieke bijdrage aan hun gemeenschap. Normale menselijke gemeenschappen hebben altijd een variëteit aan niches die mensen kunnen innemen, en mensen die vrij zijn kiezen als vanzelf de niche die bij hen past en waarin ze gelukkig zijn, de niche die past bij hun aangeboren natuur.

Maar scholen, zeker vandaag de dag, hebben geen variëteit aan niches. Iedereen wordt geacht hetzelfde te doen, op hetzelfde moment, op dezelfde manier. Iedereen moet dezelfde toetsen halen. Sommige mensen, kennelijk de meerderheid, hebben een persoonlijkheid die ze in staat stelt zich voldoende aan te passen aan het schoolmilieu om over te gaan naar de volgende klas en zich zo te gedragen dat het de leraar niet stoort. School eist wel het nodige van ze, maar het valt niet erg op. Het uit zich wellicht als ongedefinieerde onlustgevoelens, of milde depressie, of cynisme, of onderdrukking van initiatief en creativiteit; maar het schoolsysteem kan dat hebben. Deze kenmerken worden beschouwd als “normaal” . Tot het moment dat hun gedrag werkelijk uit de hand gaat lopen krijgen deze kinderen geen DSM-IV diagnose. Het zijn de kinderen wiens persoonlijkheid ze niet toestaat om mee te gaan in het systeem die de diagnose krijgen. En de meeste daarvan zijn jongens.

Een van de biologische kenmerken die een goede voorspeller is voor ADHD op school is – uiteraard – het Y chromosoom. Vanwege evolutionaire redenen zijn jongens gemiddeld genomen: fysiek actiever, avontuurlijker (en termen van risico’s nemen), impulsiever, en minder geneigd zich te voegen dan meisjes. Een normale verdeling van deze eigenschappen komt voor bij zowel jongen als meisjes. Er is een aanzienlijke overlapping, maar ze zijn niet identiek. Het afkappunt van de verdeling waarbij je de diagnose ADHD krijgt ligt in onze samenleving bij ongeveer 12% van de jongens en 4% van de meisjes. In een ander milieu, waar ze zelf hun bezigheden konden kiezen, zouden de meeste van deze kinderen nergens last van hebben.

Een illustratief verhaal

Ik ga af sluiten met een waargebeurd verhaal om het voorgaande te illustreren. Het gaat over een jonge man die ik ken sinds zijn dertiende. Gedurende zijn schoolcarriëre was hij grappig, speels, buitengewoon impulsief, en een extreme lastpost voor al zijn leraren. Hij maakte zelden het opgegeven werk af en was constant aan het storen in de klas. Hij kon zich écht niet concentreren op zijn schoolwerk en hij leek niet in staat te voorkomen dat hij zei wat hij dacht in plaats van wat er gevraagd werd. Zijn ouders moesten geregeld op gesprek komen. Toen de schoolleiding vroeg hem naar een instituut te sturen voor een ADHD diagnose, weigerde zijn moeder – een arts die wist dat de lange termijn effecten op de menselijke hersenen van ADHD medicatie nooit waren onderzocht en dat dezelfde medicijnen schadelijk waren voor proefdieren – dit. De jongen had alle kenmerken van ADHD gecombineerd type, en er was geen twijfel dat hij de diagnose had gekregen, had zijn moeder ermee ingestemd. Maar dankzij een redelijk toegevende en begripsvolle decaan kon hij toch klas na klas afmaken, ook al deed hij nauwelijks zijn werk en zakte hij voor de meeste toetsen. Met zijn eindexamen was hij een van de slechtste van zijn klas.

En toen begon de goede tijd van zijn leven. Duidelijk ongeschikt voor een hogere opleiding deed hij een stage programma en ontdekte dat hij koken leuk vond. Nadat hij een tijdje in een restaurant had gewerkt kreeg hij een aanbeveling die hem toegang verschafte tot de koks-opleiding, waar hij het naar zijn zin had en buitengewoon presteerde. Nu, op zijn 22ste, heeft hij een prima baan als assistent-chef in een zeer druk, zeer succesvol restaurant. In deze setting, die een voortdurende actieve en praktische benadering vraagt en een geestelijke alertheid om te reageren op een veelheid aan gelijktijdige prikkels, blinkt hij uit. Hij heeft zijn niche gevonden. Hij heeft niets geleerd in dertien jaar regulier onderwijs, maar vanwege zijn sterke persoonlijkheid heeft de school zijn wil niet vernietigd. Toen hij eindelijk van school kwam, vrij om zijn interesses te volgen in de echte wereld, vond hij zijn niche en bloeide op. De echte wereld is godzijdank heel anders dan school.

———-

Dit artikel is een vertaling van ADHD and School: The Problem of Assessing Normalcy in an Abnormal Environment. Dit artikel verscheen eerder als blog van Peter Gray op de website van Psychology Today. Peter Gray is professor aan de Universiteit van Boston, en een specialist op het gebied van evolutionaire- en ontwikkelingspsychologie. Hij schreef onder andere een leerboek getiteld Psychology, thans in zijn 6de druk.

———-

Noten

[1] Voor ADHD prevalentie data, zie: Vissar et al. (Feb., 2007), Pediatrics 119, S99-S106; Centers for Disease Control and Prevention (Sept. 2, 2005), “Mental health in the United States: Prevalence of Diagnosis and Medication Treatment for ADHD,” MMWR: Morbitidy and Mortality Weekly Report 54, 842-846; and Mayes et al (2009), Medicating Children: ADHD and Pediatric Mental Health (Harvard University Press), p 2.
[2] Nolan et al. (2001), Teacher reports of DSM-IV ADHD, ODD, and CD symptoms in schoolchildren. Journal of the Academy of Child and Adolescent Psychiatry, 40, 241-249.
[3] Zie Mayes et al., p 4.
[4] Om te zorgen dat ADHD niet alleen een schoolprobleem lijkt, voegt DSM-IV de voorwaarde toe dat symptomen ook in minstens één buitenschoolse situatie moeten voorkomen. Het zegt echter niet dat die situatie heel verschillend moet zijn van school. Het is makkelijk te begrijpen dat ouders die ervan overtuigd zijn dat hun kind ADHD heeft, dezelfde symptomen “zien” in de thuissituatie of een soortgelijke setting – vooral als dit is tijdens het maken van huiswerk, een bezigheid onder leiding van een volwassene zoals les of sport –  En toch lijken de symptomen buiten school minder hardnekkig, wat zou verklaren waarom het aantal ADHD diagnosen op basis van leraren observaties zoveel hoger is dan wanneer de observaties van ouders ook worden meegewogen.
[5] Sidney Spiesel, quoted by Mayes et al., p 12.
[6] Voor een gedocumenteerde discussie over de evolutionaire basis van verscheidenheid in persoonlijkheid bij mensen en andere dieren zie P. Gray (2010), Psychology, 6th Edition, pp 560-570.

Geplaatst in Gastblog, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wat is er nodig om Nederland het voortouw te laten nemen in een werkelijke innovatie van het onderwijs?

Op vrijdag 19 september 2014 was ik uitgenodigd om op de dag vooruitlopend op IT-innovation day onze school te presenteren en een vraag neer te leggen op de ‘Toekomst tafels”. Aangezien het hier om een toekomst visie ging had ik besloten om de vraag te baseren op datgene waar wij als Newschool.nu tegenaan lopen: Dat een school op basis van heel andere uitgangspunten gemeten wordt aan standaarden die niet passen bij dit type onderwijs. Hierdoor moesten wij als Newschool.nu aanpassingen doen, die niet passen bij onze pedagogische visie, om een goedkeuring te kunnen gaan krijgen. Mijn visie is dat innovatie niet iets is wat binnen bestaande kaders gebeurt, werkelijke innovatie ontstaat buiten de betreden paden. De, op basis van de huidige praktijk, opgelegde kaders maakt dat de huidige onderwijs innovaties niet anders zijn dan “rearranging deck-chairs on the titanic”.

De veranderende tijd waarin IT een heel belangrijke rol speelt, verandert de manier waarop er geleerd kan worden en verandert ook wat er geleerd moet worden. Het oude idee dat we allemaal hetzelfde moeten kennen en kunnen is volledig achterhaald. Technologische ontwikkelingen veranderen de wereld in een steeds sneller tempo, we kunnen niet voorspellen wat er nodig is aan kennis en vaardigheden over 5 jaar, laat staan over 20 jaar, als kinderen die nu net naar school gaan zichzelf moeten redden in een wereld die we ons nu niet voor kunnen stellen.

In bredere zin was ik dus benieuwd hoe men aankeek tegen de vraagWat is er nodig om Nederland het voortouw te laten nemen in een werkelijke innovatie van het onderwijs?”

Er waren drie rondes van ieder 20 minuten waarbij een 6-tal mensen aan de toekomsttafel plaatsnam en meedacht over deze vraag. Dit waren de uitkomsten:

Er moet een fundamentele discussie worden gevoerd over waar onderwijs voor is. Onderwijs staat los van de samenleving. De samenleving (en onderwijs) kijkt teveel naar het verleden. Terwijl we als samenleving (en onderwijs) vooruit moeten kijken. De reden dat dit gebeurt is omdat het naar het verleden kijken een mate van zekerheid biedt, tegenover een onzekerheid in de toekomst.

Diploma’s zijn gebaseerd op het verleden. Hoe relevant zijn Diploma’s nog? Diploma’s zouden meer gericht moeten worden op individuele competenties en vaardigheden.

Sluit onderwijs goed genoeg aan op bedrijfsleven? We moeten talent en bedrijfsleven bij elkaar brengen. Onderwijs zou een antenne functie moeten hebben en onderzoek moeten doen naar de marktvraag om aansluiting te vinden. Er zou meer integratie moeten plaatsvinden, bijv. door middel van stages, om vaardigheden op te doen.

Het ‘wat’ en ‘hoe’ wordt nu te veel vastgepind door de overheid. Het ‘hoe’ zou niet bepaald moeten worden, maar aan scholen overgelaten moeten worden. Daarbij is ook de vraag ‘waarom?’ belangrijk.

Schaf het ministerie van OC&W af. Breng onderwijs onder Economische zaken. We moeten af van het micro-management, dat belemmert innovatie. De verantwoordelijkheid zou veel meer bij de scholen gelegd moeten worden. We moeten toe naar een vertrouwen cultuur, in plaats van de controle cultuur waar we ons nu in bevinden.

Er zou meer geëxperimenteerd moeten worden met nieuwe onderwijsvormen. Zonder risico’s kan innovatie niet plaatsvinden. We moeten risico’s durven nemen, en dat zijn risico’s met onze kinderen. Nieuwe onderwijsvormen zouden daarom goed beschreven, gemonitord en geëvalueerd moeten worden. Welk model goed is, is erg kind afhankelijk. Onderwijs zou van het bedrijfsleven moeten leren hoe innovatie processen werken.

De belemmeringen die we met elkaar hebben opgeworpen moeten we weghalen. Het probleem zit ‘m in het onderwijs-systeem, het systeem moet fundamenteel veranderd worden.

“waarom zijn er hier geen kinderen?” We praten met elkaar over onderwijs, maar zij zin degene die erin zitten en kunnen veel betekenen in deze discussie”.

Ik ben blij zoveel openheid en kritische inzichten gehoord te hebben. Mijn eigen ideeën over wat nodig is om Onderwijs te innoveren zijn hiermee volledig bevestigd. Ik zou het geweldig vinden als deze slag ook gemaakt werd in de politiek en de overheden, en dat niet alleen Sudbury onderwijs, maar daarnaast alle andere vormen van onderwijs die ver buiten de vanuit het verleden opgestelde kaders ontstaan, als volwaardig onderwijs alternatief geaccepteerd zouden worden. Het is tijd… tijd om de kaders af te breken.

Geplaatst in Bredere context, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , , | 3 reacties

Denk na over onderwijs: Zelfgestuurd leren hoort bij het digitale tijdperk

Ingekort artikel door Amy Harrington op 10 December 2013 link naar Blog

Het hele idee van school zoals wij die kennen en het teruggaan naar de wortels van hoe kinderen leren is een uitdagende gedachte die ik voortdurend onderzoek en evalueer. Er is geen tekort aan pedagogische methoden, maar er lijkt een gebrek aan de toepassing van relevante methodieken voor out-of-the-box creatieve denkers.

Ons onderwijssysteem zoals we dat allemaal kennen voldoet niet meer en werkt zelfs contraproductief voor het beoogde doel. Veel ouders met kinderen schrijven hun kinderen in bij de plaatselijke school, want dat is de norm. Historisch gezien was het niet gebruikelijk dat kinderen naar een instelling gingen om te leren en ik stimuleer mensen om na te denken over alles wat we op dit moment weten over ons traditionele onderwijs.

GarfieldfunnyZelfs voor degenen die het goed doen in het top-down, door herhaling gedomineerd, didactisch onderwijs en hoge cijfers halen in een vak, betekent het niet deze passieve stijl van leren optimaal is voor het opdoen van informatie. ‘Lesgeven voor toetsen’ creëert een sfeer van resultaatgericht leren binnen een context van hoge prestatiedruk en angst en staat lijnrecht tegenover betekenisvol leren. Het vernietigt onze jeugd. Als we onze kinderen voor moeten bereiden op de steeds sneller evoluerende, onbekende toekomst dan zal de verouderde methode van het overbrengen van informatie moeten veranderen.

Het op standaarden gebaseerde onderwijs maakt de manier waarop leerkrachten onderwijzen en kinderen leren kapot. Onderwijs zou niet moeten gaan over het onderwijzen voor het halen van een hoger niveau op school of in het leven en toch is dat precies wat ons huidig schoolsysteem doet. Ons doel zou moeten zijn om een liefde te ontwikkelen voor leren, om het belang van leren te bevorderen. Leren is niet iets dat we moeten opdringen aan onze kinderen met als doel dat ze gaan studeren en een goede baan krijgen. Diepgaand leren is intrinsiek gemotiveerd en de beloning is kennis.

Als ouders en leerkrachten moeten we de onafhankelijkheid ondersteunen en het divergent denken stimuleren dat essentieel is voor out of the box denkers. We moeten kinderen inspireren om hun wereld te verkennen, hun belangstelling te volgen, voor zichzelf te denken, na te denken over ideeën, vragen te stellen, te creëren en te produceren.

Zelfgestuurd leren is een noodzakelijk onderdeel van het onderwijs en toch wordt er maar weinig aandacht aan besteed in scholen. Zo hier en daar wordt er gesproken over de kracht van het autodidactisch leren, maar het wordt zelden geassocieerd met een pedagogisch alternatief voor het traditionele onderwijs. Onze leerkrachten zitten vast binnen de grenzen van een systeem dat onze kinderen niet langer dient.

Vroeger diende het aanleren van feiten een doel, net als het aanleren van punctualiteit, sturing, gehoorzaamheid en conformiteit. Dit was in de tijd van het industriële tijdperk, toen fabrieksarbeiders zorgdroegen voor werk voor hun nageslacht, zodat ook zij een baan zouden kunnen vinden in de fabrieken. Maar wij leven nu in het digitale tijdperk waar de meeste feiten direct zijn op te zoeken als dat nodig is.

Ik herinner me dat mijn eigen kind vertelde over zijn dagen op school en daarbij Jim Davis cartoons aanhaalde waar John eten in Garfield’s mond stopt en Garfield zegt: “Vandaag zal ik mijn eigen voedsel te kauwen”. Kinderen hoeven niet meer alle antwoorden te leren en een cijfer te krijgen voor hoe goed ze die zelfde informatie kunnen navertellen. In een andere context zouden we dat plagiaat noemen. Kinderen hebben tijd nodig om dingen uit te vinden op hun eigen tempo. Stel je een omgeving voor waarin je kinderen de hulpmiddelen om te leren aanreikt waarin ze de vrijheid hebben om dingen in die omgeving te verkennen en te ontdekken gedreven door hun eigen nieuwsgierigheid. Geen volwassen agenda. Geen dwang. Geen instructies over het gebruik van de gereedschappen. Ongelimiteerd ontdekken.

We willen dat onze kinderen het goed krijgen en eventueel de wereld kunnen veranderen en het leven verbeteren, en toch zorgen we er niet voor dat nieuwsgierigheid kan ontwikkelen in onze kinderen. Volwassenen zijn het meest nuttig zijn in het leven van een kind als zij hen blootstellen aan ideeën, zorgen voor middelen en vrij laten om hun fantasie te volgen in een ondersteunende omgeving. De verbeeldingskracht die kinderen hebben is geweldig en vaak van korte duur en krijgt zelden de ruimte in het kader van een klaslokaal. Het belang van ongestructureerd, plezier-gedreven leren moet niet worden onderschat. Kinderen hebben voldoende tijd om vaardigheden te leren die nodig zijn voor hun toekomstige leven als volwassene. Geef kinderen de vrijheid, ondersteun hun nieuwsgierigheid, laat ze keuzes maken en kijk hoe ze organisch leren ervaren wat zich moeiteloos ontwikkelt.

Er zijn zoveel gebieden die men kan ontdekken; Echter, niet alle kinderen hoeven goed te worden in alle vakken ondanks dat dit nog de heersende gedachte is. Blootstelling aan vele disciplines is prachtig, maar we hebben in de maatschappij niet uitsluitend generalisten nodig. Laat uw kind een specialist zijn die zich verdiept en zie hoe ze floreren als ze hun eigen leren sturen. Waar kinderen momenteel gepassioneerd voor zijn kan van korte duur zijn of het kan hun levensrichting geworden.

Hoe dan ook, ze ervaren veel waardevolle momenten in hun zelf ontdekkend leren. Als volwassen verwachtingen opleggen aan kinderen, zelfs als dit goed bedoeld is, helpt niet om een positief zelfbeeld te vormen en helpt zeker niet om zelfvertrouwen te ontwikkelen. Een kind dat zijn eigen gekozen interesse kan volgen en onafhankelijk kan leren heeft de wereld binnen handbereik.

Het is oneindig veel nuttiger om kritisch te kunnen denken, te kunnen brainstormen en erachter te komen hoe problemen op te lossen zijn, dan het in staat zijn om een lijst met feiten te reciteren.

Amy Harrington, Esq. is een educatieve activist en een radicale unschooler van twee hoogbegaafde kinderen.
Lees meer: http://insights.wired.com/profiles/blogs/rethink-education-self-directed-learning#ixzz3B6KyHII6
Follow us: @Wiredinsights on Twitter | InnovationInsights on Facebook

 

Geplaatst in Bredere context, Gastblog | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Let op! De scholen zijn weer begonnen

De geestelijke gezondheid van kinderen verbetert drastisch gedurende de zomervakantie, en neemt af gedurende het schooljaar.Peter Gray

Artikel door Prof. Dr. Peter Gray – The danger of back to school

Stel je eens een baan voor waarbij je werk iedere dag wordt gemicromanaged door je baas. Waarbij je precies wordt verteld wat je moet doen, hoe je het moet doen, en wanneer je het moet doen. Je bent verplicht om te blijven zitten tot je baas zegt dat je je kunt verplaatsen. Ieder onderdeel van je werk wordt elke dag beoordeeld en vergeleken met het werk van je collega’s. Je wordt zelden vertrouwd in het nemen van beslissingen. Onderzoek in werkomstandigheden laat zien dat dit niet alleen de meest vervelende werksituatie is, maar ook de meest stressvolle. Micromanagement maakt mensen gek.

Kinderen zijn mensen en ze reageren hetzelfde als volwassenen op micromanagement: op de strenge beperkingen van hun vrijheid en een constante, ongevraagde evaluatie. School lijkt in vele gevallen op de nachtmerrieachtige baan die ik zojuist heb beschreven en erger nog; het is werk waarmee kinderen niet mogen stoppen. Het maakt niet uit hoeveel ze lijden, ze worden geforceerd in die situatie te blijven, tenzij ze verlichte ouders hebben die de middelen, de knowhow en de wil hebben om ze uit te halen. Kinderen werken met huiswerk meegerekend vaak meer uren op een dag dan hun ouders in een fulltime baan en de vrije beweging van kinderen is op school veel minder dan die van hun ouders op het werk.

Aan het einde van de 19e eeuw en begin 20e eeuw maakten veel mensen zich zorgen over de nadelige gevolgen van kinderarbeid op de ontwikkeling en het welzijn van kinderen en werden er wetten aangenomen om het te verbieden. Op dit moment hebben we school zo vormgegeven dat het vergelijkbaar is met een fulltime baan, met een psychologisch stressvolle fulltime baan, waarvoor het kind niet wordt betaald en het geen gevoel van onafhankelijkheid en trots krijgt zoals je dat van een echte baan zou krijgen.

Elders (bijvoorbeeld hier) heb ik bewijs gepresenteerd dat kinderen, vooral tieners, minder gelukkig zijn in school dan in andere omgevingen waarin ze zich regelmatig bevinden. De toegenomen schooldruk in combinatie met een verminderde vrijheid buiten de school correleert met een toename aan psychiatrische stoornissen over tientallen jaren bij jonge mensen, met inbegrip van depressie en angststoornissen.

Nu, in augustus, zien we overal de ‘scholen zijn weer begonnen’ advertenties weer en ben ik benieuwd naar de geestelijke gezondheid van kinderen gedurende het schooljaar. Zou ik bewijs kunnen vinden in de hoeveelheid gevallen per maand van psychische hulpverlening aan schoolgaande kinderen? Verminderen deze getallen gedurende de zomer als (voor de meeste kinderen) de scholen dicht zijn?

In een vrij uitgebreid onderzoek naar de gepubliceerde literatuur, vond ik slechts één openbaar beschikbare set van gegevens hierover in een online artikel over het omgaan met urgente psychiatrische bezoeken van kinderen aan het Children’s Mental Center in Hartford, Connecticut (hier). Het voornaamste uitgangspunt van het artikel was dat dergelijke bezoeken aan het Mental Center dramatisch zijn gestegen in de afgelopen jaren en dat wachttijden langer zijn geworden. Echter, een interactieve grafiek in het artikel toont het aantal van dergelijke urgente bezoeken per maand van 2000 tot 2013. Zelfs met een snelle blik op de grafiek kun je concluderen dat ieder jaar het aantal bezoeken in de zomer daalt en weer toeneemt in het schooljaar.

Om dit te kwantificeren, heb ik het gemiddelde aantal bezoekers per kalendermaand berekend voor drie jaar – van 2011 tot en met 2013. Ik nam alleen die bezoeken die ernstig genoeg waren om te leiden tot ten minste een overnachting in het centrum (overigens zou met inbegrip van alle bezoeken eenzelfde algemene conclusie getrokken kunnen worden). Hier zijn de gegevens:

Graph

Grafiek gemaakt door Scott Noelle van de gegevens.

Jan       145
Feb       130
Mar       174
Apr       156
May      185
June     102
July        74
Aug        66
Sept     103
Oct       145
Nov      120
Dec      124

Zoals ik voorspelde zijn juli en augustus de maanden met verreweg het minste aantal urgente psychiatrische bezoeken door kinderen. In feite is het gemiddelde aantal bezoekers voor die twee maanden samen (70 per maand) minder dan de helft van het gemiddelde gedurende van het volledige schooljaar (142 bezoeken per maand voor de eerste negen maanden met uitzondering van juni, juli en augustus). Juni, waarin zich nog schooldagen bevinden, is ook laag, maar niet zo laag als juli en augustus. Wat voor mij verassend was, is dat september ook relatief laag uitkomt en overeenkomstig met juni. Het lijkt aannemelijk dat september een relatief ontspannen warming-up maand is op school; serieuze testen, zware opdrachten en cijfers op rapporten moeten nog komen. Het kan een paar weken duren voordat de stress weer echt toeslaat.

Men zou kunnen zeggen dat de seizoensvariatie in de geestelijke gezondheidszorg de weersomstandigheden weerspiegelt, niet het schooljaar. Maar dat argument snijdt geen hout wanneer we kijken naar de andere maanden. De maand met het hoogste cijfer van aantallen kinderen die een beroep doen op de geestelijke gezondheidzorg is mei, en mei is over het algemeen een mooie maand qua weersomstandigheden in Connecticut, maar het is misschien wel de zwaarste maand op school. Mei is de maand van de laatste testen, de uiterste inlever data van werkstukken, en de druk om nog over te kunnen gaan.

Ik moet toegeven dat deze gegevens afkomstig zijn van maar één centrum voor geestelijke gezondheidszorg voor kinderen. Ik zou graag meer gegevens willen vinden om de hypothese te testen. Als jij weet waar ik dergelijke gegevens kan vinden, of als je gemotiveerd bent om wat onderzoek voor me te doen naar dergelijke gegevens, laat het me dan weten! Ondertussen, als u een ouder van een kind met de schoolgaande leeftijd heeft, denk dan eens na over dat de scholen weer zijn begonnen en houdt rekening met het beschikbare bewijs wat suggereert dat school slecht is voor de geestelijke gezondheid van kinderen. Natuurlijk is het ook slecht voor hun fysieke gezondheid. De natuur heeft kinderen niet ontworpen om de hele dag te worden opgesloten voor micromanaged, zittend werk.

———

Welke inzichten en ervaringen heb je over de relatie tussen geestelijke gezondheid van kinderen en scholing? Kun je denken aan alternatieve verklaringen voor de gegevens die ik samengevat heb in dit bericht? Het Freedom to Learn blog is een forum voor discussie en uw verhalen, opmerkingen en vragen worden gewaardeerd en met respect behandeld door mij en andere lezers – Klik hier voor commentaar.

——–

Addendum

Voor meer informatie over de behoefte van kinderen voor vrijheid, zie Free to Learn. Voor alternatieven voor school, zie alternativestoschool.com

 

Geplaatst in Bredere context, Gastblog | Tags: , , , , , | 4 reacties

Boek De Vrijheid van de Sudbury Valley school in PDF

Sudbury_omslag_2103Ja je leest het goed. Het boek “De Vrijheid van de Sudbury Valley School” is nu als PDF verkrijgbaar: Boek de Vrijheid (2014)_web

Er is hard aan gewerkt om er een modernere versie van te maken met kleuren foto’s. Ook is de index veel uitgebreider en met actieve links naar de desbetreffende artikelen.

Een voorproefje:

Introductie

De Sudbury Valley School is een plek waar kinderen vrij zijn. Hun natuurlijke nieuwsgierigheid is het startpunt voor alles wat er op school gebeurt. Alle activiteiten gaan van de leerlingen zelf uit. De staf, de omgeving en de materialen zijn er om aan hun behoeften te beantwoorden. Het leren vindt plaats in formele en informele situaties, in grote en kleine groepen of individueel. Alle leeftijden lopen door elkaar. De dynamiek van de leerlingen van verschillende leeftijden die elkaar helpen om van alles te leren, van menselijke relaties tot wiskunde, is één van de grootste krachten van de school. De leerlingen delen de verantwoordelijkheid voor hun eigen omgeving en voor de kwaliteit van het leven in de school. De school wordt bestuurd door de wekelijkse School Meeting waar iedere leerling en ieder staflid zijn stem kan uitbrengen: het onderwijs op Sudbury Valley is ook een onderwijs in democratie.

De Sudbury Valley School is opgericht in 1968. De school staat op een landgoed uit de negentiende eeuw van vier hectare, en ligt naast een uitgestrekt natuurpark van de Sudbury Valley Stichting en het Callahan State Park. Een meer bij de molen geeft de mogelijkheid om te vissen en te schaatsen in de winter. Het oude stenen landhuis en de schuur zijn voor het grootste gedeelte ingericht als een woonhuis. De sfeer op school is ontspannen en informeel.

De leerlingen van alle leeftijden bepalen wat ze willen doen en wanneer, en hoe en waar ze dat willen doen. Deze vrijheid is het hart van de school, het hoort bij de leerlingen als een recht dat geen geweld mag worden aangedaan.

De fundamenten van de school zijn eenvoudig:

  • Alle mensen zijn van nature nieuwsgierig.
  • Op de lange duur leert het kind het meest efficiënt wanneer het zelf de initiatief-nemer in het leerproces is en het leren uit zichzelf voortzet.
  • Alle mensen zijn creatief als ze vrij gelaten worden om hun eigen unieke talenten te ontwikkelen.
  • De leeftijdmix onder leerlingen bevordert de groei van alle leden van de groep.
  • Vrijheid is essentieel voor persoonlijke verantwoordelijkheid.

 Een dag op Sudbury Valley

De leerlingen in de school doen wat ze willen doen met een grote intensiteit en concentratie. Het maakt niet uit welke tijd van de dag het is of welke leeftijd de kinderen hebben. Meestal zijn de leerlingen zich er niet van bewust dat ze aan het ‘leren’ zijn. Ze doen wat ze gekozen hebben om te doen. Dit is de normale gang van zaken en leren is een bijproduct .

De school wemelt van activiteit. Volwassenen en leerlingen van alle leeftijden zitten door elkaar. Je vindt overal mensen die praten, lezen en spelen. Sommigen zijn in het fotolab om foto’s te ontwikkelen en af te drukken, anderen nemen deel aan een dansles of ze bouwen een boekenplank in de timmerwerkplaats. Er zijn altijd mensen die op de één of andere manier muziek maken, gewoonlijk op verschillende plaatsen. Je ziet mensen die Frans, biologie of wiskunde studeren. Mensen zitten achter computers, ze doen administratief werk in het kantoor, ze spelen een potje schaak, ze oefenen voor een toneeluitvoering of ze doen mee aan een rollenspel. Mensen ruilen stickers of hun lunch. Een groep kinderen verkoopt misschien pizza zodat ze geld bij elkaar krijgen om nieuwe spullen te kunnen kopen. In het atelier zijn mensen aan het tekenen of ze zitten achter de naaimachine, ze schilderen of ze werken met klei, aan de draaischijf of met de hand.

Er zijn altijd mensen aan het spelen. Het spel is vrolijk en actief. Er wordt binnen en buiten gespeeld, wat voor seizoen en wat voor weer het ook is. Altijd zijn er mensen aan het praten en altijd zijn er hier en daar enkelen die in stilte aan het lezen zijn.

Eén van de dingen die de meeste volwassenen als eerste opmerken op Sudbury Valley is de gemakkelijke communicatie. Men gaat ongeacht de leeftijd gemakkelijk en respectvol met elkaar om. Er is een ontspannen sfeer van zelfvertrouwen, een vertrouwen dat typisch is voor mensen die proberen de doelen te bereiken die ze voor zichzelf hebben gesteld. De dingen gebeuren bijna nooit in stilte. De atmosfeer is gevuld met enthousiasme zonder dat het chaotisch is. Bezoekers ervaren een bepaalde orde ondanks dat het duidelijk een plaats is die gevuld is met intense activiteit.

De leerlingen op Sudbury Valley doen wat ze willen doen, maar ze kiezen niet per se wat gemakkelijk is. Als we van dichtbij kijken, blijkt dat ze zichzelf altijd uitdagingen stellen en dat ze zich vaak bewust zijn van hun zwakheden en hun kwaliteiten. Waarschijnlijk werken ze om het hardst aan hun zwakheden. Samen met hun bruisende positieve energie is er een onderliggende serieusheid. Zelfs de zes jaar oude kinderen weten dat zij, en zij alleen, verantwoordelijk zijn voor hun onderwijs. Ze hebben een enorm vertrouwen gekregen en zij begrijpen dat dit geschenk een grote verantwoordelijkheid en een grote vreugde betekent. Zij zijn zich ervan bewust dat het erg ongebruikelijk is voor jonge mensen om deze mate van vrijheid en verantwoordelijkheid te krijgen. Het opgroeien met deze verantwoordelijkheid geeft hen het vertrouwen in hun eigen mogelijkheden en kwaliteiten. Hun zelfvertrouwen is nooit een vraag, het is er gewoon.

Hoewel de school geen curriculum heeft, ontwikkelen de meeste leerlingen vele waardevolle gereedschappen die zeer bruikbaar voor hen zijn als ze volwassen zijn. Ze leren hoe ze zich moeten concentreren. Ze leren zich vragen omtrent goed en kwaad te stellen. Ze leren te vragen wat ze willen en ernaar te streven om het te krijgen. Ze leren om iets te proberen en succes te oogsten, en ze leren om iets te proberen en te falen, en het dan opnieuw te proberen.

Ze leren zichzelf kennen.

De school als democratische gemeenschap

De school wordt bestuurd volgens het model van de traditionele dorpsbijeenkomsten in New England. De dagelijkse dingen worden geregeld vanuit de wekelijkse School Meeting. Iedere student en iedere volwassene heeft een gelijke stem. In de School Meeting wordt besproken welke gedragsregels er vastgesteld moeten worden, hoe de ruimtes gebruikt kunnen worden, hoe het geld besteed wordt, welke stafleden er ingehuurd worden, alle andere dingen die te maken hebben met de organisatie van de school. Er wordt uitgebreid gediscussieerd en daarna wordt er gestemd.

Op Sudbury Valley hebben de studenten de volledige verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van het leven op de school en de effectiviteit van de organisatie.

Overtredingen van de regels worden door het Juridisch Systeem van de School Meeting behandeld. Alle leden van de schoolgemeenschap maken hier deel van uit. Deze manier van omgaan met rechtvaardigheid is één van de sleutels van Sudbury Valley en draagt veel bij aan het vertrouwen van de leerlingen in de school.

Ouders hebben een grote rol in het bepalen van het beleid van de school. De school is een non-profit organisatie en iedere ouder is lid van de Vereniging. In de Vereniging zitten ook de leerlingen, de staf en andere gekozen leden. De Vereniging komt minimaal één keer per jaar bij elkaar om alle vragen met betrekking tot het algemeen beleid te bespreken.

Toelating

De Sudbury Valley School heeft een open toelatingsbeleid. Het accepteert iedereen van vier jaar en ouder die de mogelijkheid heeft om volledig mee te doen als zelfverantwoordelijk en autonoom lid van de schoolgemeenschap. De school discrimineert niet op basis van ras, kleur, sekse, nationaliteit of etnische afkomst. Geïnteresseerden kunnen door het toelatingsgesprek meer over de school te weten komen. Iedereen die geïnteresseerd is om op Sudbury Valley te komen moet eerst een week meedraaien als bezoekend leerling. Een leerling kan ieder moment in het jaar toegelaten worden zolang er plaats is, en de inschrijving is geldig tot een jaar na de dag van intrede.

Studenten reizen dagelijks soms over grote afstanden heen en weer. Sudbury Valley met zijn omgeving van vrijheid en ondersteuning wordt door mensen vanuit de wijde omgeving opgezocht. De diversiteit van hun achtergronden is een afspiegeling van de maatschappij. Wat ze gemeen hebben is de toewijding aan de school.

Afstuderen

De Sudbury Valley School biedt een diploma aan leerlingen die naar het oordeel van de schoolgemeenschap blijk hebben gegeven van verantwoordelijkheid om zichzelf voor te bereiden om als volwassene in de maatschappij te kunnen functioneren. De afgestudeerden van Sudbury Valley zijn naar hogescholen en universiteiten gegaan in Amerika en in het buitenland. Andere leerlingen zijn direct de wereld van het zakenleven, van handel, ambacht of techniek ingegaan. Iedere afgestudeerde van de Sudbury Valley School die naar de hogeschool of universiteit ging werd geaccepteerd, en de meeste van hen op de school van hun eerste keuze. Velen werden zelfs gevráágd om te komen. En niet één van hen had referenties of iets van standaardevaluaties of aanbevelingsbrieven. Ze hebben meer. Ze hebben een innerlijke kracht, zelfkennis en doelgerichtheid die hen brengt naar waar ze willen zijn.

Geplaatst in De praktijk | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom Sudbury-scholen de wereld niet (proberen te) veranderen

10935229055_837c2da8f9_zDe meeste opvoeders hebben het op hun verlanglijstje staan: de wereld veranderen. Al honderden of zelfs duizenden jaren lang huldigen opvoeders het als doelstelling en het is zowat dé kenmerkende doelstelling van het moderne onderwijs. ‘De wereld veranderen’, het staat letterlijk in de missie van scholen en onderwijsinstellingen op elk niveau, van elke culturele strekking of politieke kleur. Er wordt ons verteld dat onderwijs oorlog een halt zal toeroepen.

Er wordt ons verteld dat onderwijs etnische of religieuze discriminatie zal verminderen. Dat onderwijs zal zorgen voor het terugdringen van de loonkloof. Dat onderwijs de productiviteit zal doen toenemen. Er wordt van uitgegaan dat er voor elk reëel of ingebeeld menselijk probleem een oplossing zal worden gevonden – door de volgende generatie – als kinderen maar genoeg tijd op school doorbrengen.

Lees verder …

Sudbury-scholen zijn erg gericht op de toekomst. Je zou kunnen verwachten dat ze, met hun blik op de toekomst, ernaar streven om de wereld te veranderen. In werkelijkheid zijn Sudbury-scholen zowat de enige die geen verlangen koesteren om de wereld te veranderen. In plaats daarvan zijn Sudbury-scholen erop gericht om intern voorbereid te zijn op de toekomst, eerder dan hem te willen veranderen. Sudbury-scholen zijn erop gericht om kinderen te geven eerder dan hen te veranderen.

Om welbewust de toekomst te veranderen zou een school moeten ingrijpen in wat mensen verkiezen te doen en in hoe ze willen leven. Wanneer opvoeders onderwijs als hefboom gebruiken om de toekomst te veranderen, moeten ze specifieke eindresultaten in het achterhoofd hebben, ze moeten precies weten waarin ze willen dat hun studenten verschillen van de vorige generatie.

Vanuit het standpunt van het kind schuilt er een specifiek probleem in volwassenen of scholen die ernaar streven de wereld te veranderen: als de volwassenen op school het in hun hoofd halen dat ik misschien niet vanzelf hun toekomstbeeld zal volgen, zullen ze directe actie ondernemen om me te dwingen, me ertoe te stimuleren, me te verleiden of te bedreigen om me anders te gedragen. Dit vormt de kern van het op dwang gebaseerde model dat alle onderwijsinstellingen buiten het Sudbury-onderwijs doordringt. Omdat die andere scholen naar een welbepaald eindresultaat streven voor elk kind, moeten ze ervoor zorgen dat hun curricula worden nagevolgd. Dat doen ze met een zuiver geweten, omdat ze ervan overtuigd zijn dat de wereld veranderen belangrijker is dan me op een humane manier te behandelen of me te respecteren als een onafhankelijke persoon.

Sudbury-scholen beleiden het pluralisme. Allerlei soorten mensen lopen er school en allerlei soorten mensen verlaten de school verzekerd van onze liefde en respect. Sudbury-scholen bieden een veilige en prettige omgeving om in op te groeien. Ze hebben geen specifieke doelstellingen in het achterhoofd over hoe mensen moeten opgroeien; ze hebben geen curricula.

Elke dag vertrouwen we op het natuurlijke genie van onze studenten om zich te oriënteren in de wereld van de ideeën. Ze bespreken ideeën, spelen ermee, denken erover en nemen ze in overweging. Ze testen, accepteren en verwerpen diverse ideeën. Ze creëren modellen over de wereld en proberen die uit, en doen hetzelfde met ideeën over hoe ze hun eigen leven willen leiden. In plaats van de verschillen tussen mensen te minimaliseren, stelt pluralisme onze studenten in staat om op te groeien tot allerlei soorten mensen en een diep respect te ontwikkelen voor elkaar en voor de onderlinge verschillen.

Pluralisme is een vorm van bescheidenheid. Het is een toestand waarbij elk van de leden van de cultuur ermee akkoord gaat dat hij/zij het mogelijkerwijs niet bij het rechte eind heeft over om het even wat, hoe zeker hij/zij ook is over het eigen gelijk, in ruil waarvoor ieder op datzelfde respect van de anderen in de gemeenschap kan rekenen. Een pluralistische overheid probeert niet om te beslissen over elk topic waarover ze niet hoeft te beslissen, en tolereert meningsverschillen over om het even welke kwestie – zelfs over kwesties waarover een duidelijke beslissing is genomen – op voorwaarde dat de regels die door de overheid zijn uitgezet, worden opgevolgd.

In de grond is elke poging om de wereld te veranderen politiek geïnspireerd omdat ze uitgaat van een specifieke manier waarop de wereld zou moeten worden veranderd. Een gemeenschap die de vrije markt van ideeën is toegewijd, zal er werk van maken om problemen waarvoor ze wordt gesteld op te lossen, maar zal niet beweren actief de volgende generatie te willen vormen of veranderen. Dat is precies de reden waarom onze studenten wanneer ze de school verlaten in staat zijn om zich te oriënteren in en te reageren op een snel veranderende wereld en die wereld naar believen te veranderen.

Scott David Gray,

Alumnus en staflid Sudbury Valley School

Geplaatst in Bredere context | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie