Kennismaking met nieuwe initiatieven – Naam gezocht

hsfile_183431

We zijn erg dankbaar dat we 7 jaar een Sudbury school hebben mogen ervaren. Dit heeft ons zo’n enorme voorsprong gegeven in de kennis met betrekking tot de mogelijkheden, de valkuilen en de sterke punten van een Sudbury school, dat we ons geen ondernemer zouden mogen noemen, als we niet met een nieuw initiatief zouden starten. Wij zien hoe noodzakelijk het is dat dit type scholen bestaan, dat er grote vraag naar is en in grotere mate vraag naar zal komen en met de kennis die we hebben opgedaan kunnen we een sterke school neerzetten.

Natuurlijk zijn we teleurgesteld, maar dat mag ons niet in de weg zitten om een school te gaan oprichten die voldoet aan de inspectie criteria en goedgekeurd wordt. Dat is ons streven.

Enkele stafleden van zowel De Koers als van De Kampanje zijn betrokken bij twee nieuwe initiatieven van Democratische scholen:


In de Zaanstreek: “Reuring aan de Zaan” is een democratische school in de Zaanstreek, vernieuwend onderwijs voor de leeftijdsgroep 4-18 jaar, in oprichting. Doel is na de zomervakantie te starten – Contact: Marieke van Soest 06-1375 5727 of mail naar: Mailadres Reuring aan de Zaan


In de regio Amersfoort – Leusden – Ermelo – Met de werknaam: “Newschool” is een Democratische school voor kinderen van 4 t/m 18 jaar in een mix van leeftijden. Met de “Newschool” blijven we zo dicht mogelijk bij de manier waarop de Sudbury Valley School in de VS is georganiseerd, waarbij eigen verantwoordelijkheid de belangrijkste driver is voor jonge mensen om autonoom beslissingen te leren nemen over hun dagelijkse leven en hun toekomst. Wij willen zo snel er een goede locatie is gevonden starten, we werken keihard aan het realiseren van een school op zeer korte termijn en een goedkeuring van de inspectie. – Wil je op de hoogte blijven of heb je interesse als leerling, ouder, leerkracht/docent of anderszins – neem contact op met Pauline Smit 06-10831380 of mail naar: Mailadres Newschool

Wij zijn nog op zoek naar een geschikte naam: Ideeën zijn welkom! Mail ons.


Lees verder

Geplaatst in Bredere context | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Alle scholen in Nederland! Let op – ook jullie vrijheid wordt ingeperkt!

communisme1

Het frustreert dat in Nederland de staat zo een enorme invloed heeft op de opvoeding en ontwikkeling van kinderen.

De Koers gaat haar deuren sluiten – Evenals de Kampanje onlangs deed. Nu ouders strafrechtelijk worden vervolgd voor niet voldoen aan de leerplichtwet wanneer zij hun kinderen inschrijven, hebben deze scholen geen bestaansrecht meer.

In het huidige onderwijsklimaat, dat sturend is voor hoe wetgeving wordt geïnterpreteerd en toezicht georganiseerd, ligt de focus op het het ontwikkelen van academische kwaliteiten in een gestandaardiseerde, procesmatige omgeving. Het pedagogisch concept van Sudbury-onderwijs, vertrekt vanuit een ander paradigma. Namelijk vanuit de assumptie dat wanneer je jonge mensen confronteert met het echte leven, en je ze vervolgens de ruimte en de middelen biedt te leren, dit van nature ontstaat. En dat dat leren dan intrinsiek gemotiveerd gaat waardoor het diepgaander, makkelijker en leuker werkt. Maar vooral dat jonge mensen leren de verantwoordelijkheid te nemen voor hun talentontwikkeling en vanuit passie leren waarde te creëren voor hun omgeving. Belangrijk volgens ons omdat steeds meer mensen hun eigen werk moeten gaan maken. 45 jaar ervaring met Sudbury-onderwijs in andere landen, en onze eigen 7  jaar gezamenlijke ervaring, leert dat deze aanpak werkt.

Voor de pedagogische visie Sudbury-onderwijs blijkt in het Nederlandse onderwijs landschap geen plaats. Dit terwijl onderwijs vrijheid gepredikt wordt en de overheid de mond vol heeft van passend onderwijs. In de praktijk is de omgekeerde beweging zichtbaar. Het opbrengstgerichte toezicht leidt tot verschraling van pedagogische visies en daarmee van het pluriforme onderwijsaanbod in Nederland. Dat frustreert ons omdat we zien dat studenten goed gedijen en zich prachtig ontwikkelen. Ouders baart het zorgen omdat ze nu voor in hun ogen minder geschikte scholen moeten kiezen. En het frustreert dat in Nederland de staat zo een enorme invloed heeft op de opvoeding en ontwikkeling van kinderen.

Echter de nieuwe realiteit is daar. En daar hebben we het mee te doen. Vechten tegen de bierkaai maakt ons tot een soort Don Quichot. Daar danken wij voor. We zijn dankbaar voor de tijd die we hebben kunnen bieden aan de ontwikkeling van jonge mensen. Als we zien wat er voor moois is gebeurd in de afgelopen 7 jaar vervult ons dat met trots. Met die gedachten gaan we nu loslaten…. om opnieuw te beginnen….

(Geschreven door Edwin de Bree)

Geplaatst in Bredere context, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Mijn Depressie

Auteur: Kyra Lynn Helgers (Hudson Valley Sudbury School)

Kyra Lynn Helgers

Origineel artikel – My Depression.

Ik was 12 jaar toen mijn depressie begon.

Er was niets wat dit veroorzaakte. Ik begon me rot te voelen in de brugklas, ondanks mijn liefhebbende familie, de geweldige vrienden, een stabiele thuissituatie, goede cijfers en eigenlijk een perfect leven. Er was de uitputting en vervolgens het verdriet. Er was geen aanwijsbare bron voor het verdriet. Er was geen reden voor, maar het was er. Het voelde als een ongelooflijk storende achtergrondmuziek wat net iets te hard was gezet. In eerste instantie heb ik geprobeerd om me ervan te ontdoen, maar toen ik me realiseerde dat ik dat niet kon, draaide ik het volume omhoog, pakte een deken en liet het me omringen. Ik kon soms nog steeds gelukkige momenten hebben. Ik kon af en toe nog steeds lachen om grappen. Ik kon nog steeds glimlachen om dingen. Maar het gevoel van verdriet was er nog, afwachtend en het haatte me als het werd genegeerd. Ik ging door het leven met loden gewichten aan mijn enkels, aan mijn hoofd en aan de hoeken van mijn mond.

In het weekend waren mijn vrienden levensreddend. Want ik kon niet tegen mijn ouders zeggen wat ik doormaakte, mijn verdere familie en mijn vrienden hebben me gered. Ik liet ze mijn gebroken hart zien, ze zouden het kussen en er pleisters op plakken en zorgen dat het zou blijven kloppen om de week door te komen. Ik zou me uren op hen stortten en ze mijn gesneden armen laten verbinden en mijn voorhoofd laten kussen en mijn batterijen opladen voor een week of zo.

Ik hield me vast aan de momenten waar ik om gaf en de kleine dingen die ik tegenkwam: Een rots in de vorm van een hart, een oude roestige spijker aan de kant van een weg, kleine voorwerpen die ik niet aan iedereen liet zien en waar ik me aan kon vastklampen als ik me verloren voelde.

Ik had hulp nodig, maar was te bang om het te vragen. Dit ging zo een paar jaar door. Maar toen kwamen mijn ouders erachter. Ik ben vergeten hoe. Het kan mijn zus zijn geweest die het heeft verteld, of het kan zijn dat ik op een dag vergat mijn armen te bedekken met armbanden, maar hoe dan ook ze stuurden mij naar een groepstherapie. Het was goed om met de andere meisjes te praten en het was goed om mijn hart te luchten, ik voelde me daarna anderhalf uur weer ontspannen.

Maar mijn hersenen waren nog steeds in de war. Ze zetten me op ‘Zoloft’, nadat mijn betrokken zus ze heeft weten te overtuigen en ik denk dat het een paar maanden hielp voordat mijn lichaam eraan gewend was. Toen stopte het met werken dus op een dag nam ik het niet meer. Als je ooit hebt gelezen of hebt doorgemaakt wat er gebeurt als je stopt met ‘Zoloft’ dan weet je dat het een hel is.

Op mijn 16e gingen mijn cijfers achteruit en mijn ouders hebben me toen verboden uit te gaan. Ik mocht de telefoon niet meer gebruiken, niemand zien of online gaan totdat mijn cijfers zouden verbeteren en mijn kamer werd schoongemaakt.

Maar er gebeurde niets.

Na een paar maanden beseften mijn ouders dat mij vast te houden de situatie alleen maar erger maakte. Ik heb nieuwe medicatie gekregen. Toen zijn ze bij me gaan zitten en vroegen me of ik een particuliere school wilde proberen. Een Sudbury school. Een school zonder stress, zonder vakkenpakket. Een democratische school die haar studenten laat kiezen hoe ze hun dagen doorbrengen en laat leren door alledaagse ervaringen en spelen.

Ze vertelden me dat ik de school kon bezoeken en het kon uitproberen als ik wilde en ik begon te snikken. Ik zag geen uitweg meer. Ik was van plan om dood te zijn voor het einde van het schooljaar, en deze school kwam als een wonder op mijn pad.

Ik zit nu ongeveer drie maanden op deze Sudbury School en het heeft mijn leven veranderd. De twijfels die ik had over de filosofie van de school werden opgelost door de 9-jarige dichter, door de 6-jarige die de telefoon beantwoordt: “Hallo, Hudson Valley Sudbury School, hoe kan ik u helpen?”, door elk kind die meer weet over vriendschap, moraal, eerlijkheid en communicatie dan de helft van de volwassenen die ik ken. Deze school, deze gekke, radicale, krankzinnig school heeft mijn leven gered. Het heeft me geleerd om vast te houden aan inspiratie, en geeft me nieuwe redenen om elke seconde te leven en om anders, vreemd, inspirerend en woest gepassioneerd te zijn.

Soms val ik nog een paar dagen terug en voel ik me weer slecht. Ik ga zitten en voel me alsof het leven onmogelijk is, alsof het niet mogelijk is door te gaan en het is net alsof de wereld om me heen grijs wordt. De depressie blijft terugkomen, lachend en verspreidt zich door mijn bloedbaan, pakt mijn botten en vraagt: “Ben je me vergeten?’

Maar het weet dat het niet kan blijven en ik weet dat het niet blijft. Omdat ik het niet ben vergeten. Ook al ben ik nog niet genezen: ik houd de kettingen in mijn hand, ik beheers de zweep, de metaforisch leiband die ik nodig heb om het in toom te houden. Ik ben de baas nu.

Wat ik me realiseer is dat ik nooit zwak ben geweest. Gedurende die vijf jaar dat ik niet in staat was om iets te doen en te willen heb ik het niet helemaal opgegeven, was ik niet zwak. Ik werd geslagen, gekneusd, bebloed, maar ik leefde. Ik leef.

Ik leef.

Geplaatst in Sudburyschool | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

EUDEC 2013 conference in Soest

Five weeks to go and EUDEC 2013 starts!! There are already more then 200 participants coming from all over Europe to the EUDEC Democratic Education Conference from the 27th of july till the 3rd of august.

EUDEC 2013 Conference in Soest, the Netherlands. Get to know Democratic Education from all over Europe!

EUDEC 2013 Conference in Soest, the Netherlands. Get to know Democratic Education from all over Europe!

Child-care is organized at conference times and there will be all sorts of entertainment going on during the week. The programme during the week is spontanic, lots of workshops about all kind of subjects connected to Democratic Education are organized by the members of the conference. If you are working in a Demoratic school or if you are interested in Democratic Education, this is the opportunity to get connected to many people with experience. You can either join or start a workshop yourself during the conference hours.

If you don’t want to spend a whole week, but want to get flavor of the meeting, a special Public Day is organized on Friday 2nd august on which Lectures/Workshops will be presented by:
- Prof. Dr. Peter Gray (Free to Learn)
- Dr. John Moravec (Knowmad Society),
- Ramit Avidan (Democratic Education in Israel),
- Derry Hannam (Students and Alumni as advocates for democratic schools),
- Dr. Alan Tomas (Informal learning in Democratic schools)
- Prof. Dr. Gregor Lang Wojtasik (Global Learning)
- Marko Koskinen (Innovative Online Learning Environment)

The organizing team is really looking forward to seeing you all in Soest, The Netherlands!

Want to know more? www.eudec.org/EUDEC2013

Geplaatst in Bredere context, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het enige wat kinderen echt nodig hebben, is vrijheid.

door Chantal K. Saucier
vertaling: Christel Hartkamp

Als ouders zijn we verantwoordelijk voor de “opvoeding” van onze kinderen. Voor mij betekent dit simpelweg: als mijn dochter, nu 7, opgroeit tot een verantwoordelijke, zelfstandige, zelf-gemotiveerde, eerlijke, zorgzame, vrijheidslievende goede buur en een algeheel gelukkig mens, dan ben ik geslaagd.

Ik heb geen carrière pad voor haar uitgestippeld, en ik leg haar niet op dat zij moet gaan studeren, ook al heb ik zelf enkele titels behaald. De keuze, wanneer de tijd komt, zal die van haar zijn, en van niemand anders.

Als je een ouder bent en je herkent jezelf hierin, lees het volgende dan met aandacht.

Het nieuwe Boek van Peter Gray - Free to Learn.

Het nieuwe Boek van Peter Gray – Free to Learn.

In het onlangs verschenen boek Free to Learn stelt ontwikkelingspsycholoog Peter Gray dat als dit ons werkelijke doel is, “er geen noodzaak is voor gedwongen lessen, colleges, opdrachten, toetsen, cijfers, segregatie naar leeftijd in klaslokalen, of een van de andere kenmerken van ons standaard, verplichte scholingssysteem. Al deze kenmerken interfereren in feite met de natuurlijke manier van leren van kinderen.”

Met behulp van bewijsmateriaal uit de antropologie, psychologie en de geschiedenis, stelt Gray dat kinderen genetisch geprogrammeerd op de wereld komen om te leren. Dat als ze vrij zijn om door middel van spel hun eigen interesses te volgen, ze alles wat ze moeten weten om te kunnen functioneren in de cultuur waarin ze opgroeien aanleren, gelijk welke cultuur dan ook of op welk moment in de tijd.

Kinderen hebben een natuurlijke aanleg om zelfstandig te spelen en te verkennen, onafhankelijk van volwassenen. Zij hebben behoefte aan vrijheid om zich te ontwikkelen; zonder dat hebben ze te lijden. De drang om vrij te spelen is een aangeboren, biologische drijfveer. Aan een gebrek van vrij spel gaat men niet dood, zoals dat wel gebeurt bij een gebrek aan voedsel, lucht, of water, maar het doodt de geest en belemmert geestelijke groei. Vrij spel is de manier waarop kinderen leren om vrienden te maken, hun angsten te overwinnen, hun eigen problemen op te lossen, en in het algemeen de controle over hun eigen leven leren nemen. Het is ook de belangrijkste manier waarop kinderen oefenen met het verwerven van de fysieke en intellectuele vaardigheden die essentieel zijn voor succes in de cultuur waarin ze opgroeien. Niets dat we doen, hoeveel speelgoed we ook kopen of hoeveel “quality time” of speciale trainingen we geven aan onze kinderen kan compenseren voor de vrijheid die we van ze wegnemen. De dingen die kinderen leren op hun eigen initiatief in vrij spel kunnen niet op andere manieren worden onderwezen.

En zoals Gray opmerkt, is het niet alleen in scholen dat kinderen steeds minder vrijheid hebben en soms zelfs nauwelijks tijd om te spelen. Huiswerk (wat naar mijn mening een manier is om ouders onder controle te houden) en naschoolse activiteiten vullen de tijd buiten school van onze kinderen, in het weekend en de hele zomer lang. In al die volwassene-gestuurde activiteiten, wordt de kinderen verteld wat ze moeten doen ongeveer elke minuut van hun tijd en ze staan doorlopend onder toezicht. We zijn ons vertrouwen in kinderen en het vertrouwen in wat ze doen verloren. Pedagoog John Holt zei: “Niets is eenvoudiger, of moeilijker. Moeilijk, want als we kinderen willen vertrouwen, moeten we onszelf vertrouwen, en de meesten van ons hebben als kind geleerd dat we niet konden worden vertrouwd.

Ondertussen zijn het de kinderen die lijden. Zoals Gray schrijft:

WAT EEN VRESELIJKE IRONIE. In de naam van het onderwijs hebben we steeds meer kinderen beroofd van de tijd en de vrijheid die ze nodig hebben om zich te ontwikkelen vanuit hun eigen potentie. En uit naam van veiligheid hebben we kinderen beroofd van de vrijheid die zij nodig hebben om het inzicht, de moed en het vertrouwen te ontwikkelen dat nodig is om op een evenwichtige manier met de gevaren en uitdagingen van het leven om te gaan. We zitten in een crisis die ieder jaar steeds ernstiger wordt. We hebben het zicht verloren op de natuurlijke manier om kinderen op te voeden. We hebben, niet alleen in de Verenigde Staten, maar ook in de rest van de ontwikkelde wereld, de competentie van kinderen uit het oog verloren. We hebben een wereld gecreëerd waarin kinderen hun natuurlijke instincten om zich te ontwikkelen moeten onderdrukken, en in plaats daarvan gedachteloos paden moeten volgen die voor hen door volwassenen zijn uitgestippeld en waarvan zij de zin niet inzien. We hebben een wereld gecreëerd die veel jonge mensen letterlijk gek maakt en vele anderen het onmogelijk maakt om het vertrouwen en de vaardigheden te ontwikkelen die nodig zijn voor het dragen van een volwassen verantwoordelijkheid.

Gray biedt ook oplossingen. Om te demonstreren hoe wij “onderwijs” in onze moderne samenleving kunnen bewerkstelligen zonder klassen, klaslokalen, leerplannen of testen, gebruikt Gray de Sudbury Valley School als model. SVS, gelegen in de buurt van Boston, is operationeel sinds 1968 en heeft momenteel ongeveer 200 leerlingen. Ondanks het ontbreken van formele instructie, evaluaties of testen, blijkt dat meer dan 75% van de afgestudeerden hoger onderwijs volgt (zonder aangetoonde problemen bij toelating of slagen).

Op de SVS hebben kinderen dezelfde vrijheid en rechten als volwassenen. Ze worden als individuen gerespecteerd en mogen hun eigen interesses nastreven, zolang zij geen inbreuk maken op de rechten van anderen. De school, de staf (ze worden geen “leraren” genoemd) en de middelen zijn er voor de studenten om te gebruiken naar wens. Elk kind is 100% vrij om de wereld te verkennen op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo.

De school wordt democratisch bestuurd, waarbij elk kind en ieder staflid een stem heeft en deelneemt aan de werking van de school, met inbegrip van het recht op inspraak in de regels, de toewijzing van middelen (budget), en het inhuren (en ontslaan) van de stafleden. Overtredingen van regels worden behandeld door middel van een justitiële commissie die beoordeelt, onderzoekt, en uiteindelijk sancties oplegt als een partij schuldig wordt bevonden.

In het kort genieten studenten aan de SVS, en in andere Sudbury-scholen in de VS en in het buitenland van het leven, de vrijheid en het nastreven van geluk, terwijl ze leren om verantwoordelijkheid te nemen voor hun acties, hun ontwikkeling en hun leven, en leren ze te leven als leden van een democratische samenleving.

En het werkt! Bij de SVS werkt het al 45 jaar gewerkt, maar wie let daarop?

Wat Gray zijn onderzoek ook bevestigt en wat veel ouders al die tijd wel wisten, is dat er niets mis is met onze kinderen. Ze hoeven niet “geremedieerd” te worden en hebben zeker geen medicijnen nodig. Wij, als samenleving, maken onze kinderen ongelukkig, angstig, depressief en gestrest, drogeren sommigen van hen, zodat ze de dag door kunnen komen, met geen enkel voordeel voor wie dan ook. Wat we doen met onze kinderen door ze naar “scholen” te sturen is niet alleen onnodig, het is wreed en wordt steeds gevaarlijker.

De kindertijd is geen ziekte of een psychische stoornis. We moeten gewoon stoppen met het op die manier te behandelen en als ouders moeten we leren te vertrouwen op onze kinderen en hen te leren respecteren als de mensen die ze zijn.

Free to Learn is, naar mijn mening, het ENIGE boek dat elke ouder zou moeten lezen om echt inzicht te krijgen in de aard van de menselijke ontwikkeling (hoe onze kinderen leren) en in hoe we het beste de natuurlijke ontwikkeling van onze kinderen kunnen faciliteren. Dit is waarom we terug moeten gaan naar de basis, niet naar wiskunde, lezen of wetenschappen. Je zult zien dat het antwoord uiteindelijk kan worden gevonden in één klein woordje:

Vrijheid.

11 juni 2013

Chantal K. Saucier, Ph.D., [send her mailis een van de oprichters van Lafayette Sudbury School, waarvan de opening gepland staat voor dit najaar, in het Lafayette gebied in Louisiana. Voor meer informatie: bezoek hun pagina LafayetteSudbury op Facebook. Ze werkt ook als makelaar bij Keller Williams Realty Acadiana. Zie haar blog @ LafayetteRealEstateNews.com

Geplaatst in Bredere context, Filosofische achtergrond, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 3 reacties

Ik wil natuurlijk het beste voor de toekomst van mijn kind.

Het leven op De Kampanje.

Het leven op De Kampanje.

Gisteren hoorde ik nota bene op een begrafenis(!) dat Annemarie er veel vrolijker uit zag. Dit zei een tante die Annemarie een tijdje niet gezien had. En daarvoor was Annemarie ook zeker niet  een on-vrolijk kind. Andere mensen zien dus blijkbaar ook het verschil in de uitstraling en het gedrag van mijn kind sinds ze op de Kampanje zit.

Toen Annemarie twee jaar oud was zijn we naar een Sudbury school gaan kijken. En we hebben altijd gehoopt dat Annemarie nog een keer de mogelijkheid zou krijgen op een Sudbury school te komen.

Dit jaar in februari kwam die mogelijkheid. Annemarie liep een proefweek op de Kampanje. De manier waarop de staf met de studenten omgaat, sprak ons zeer aan. Wij vonden dat respectvol, duidelijk, in gelijkwaardigheid. Er werd niet “in hokjes” gedacht, en iedereen kon zijn of haar waardevolle bijdrage leveren.

Dit is volgens mij een school waar iedereen steeds meer zichzelf kan worden. Waar samen geleerd wordt, en fouten gemaakt kunnen worden. Waar een enorme openheid is.

Annemarie had het vroeger ook leuk op haar “reguliere” school.  Maar ze “dutte in”, haar politieke-maatschappelijke overtuiging werd die van de juffrouw. Het kwam niet meer in haar op om daar vraagtekens bij te zetten of daarover een eigen mening te gaan vormen. Lezen kreeg ze een hekel aan en werd beperkt tot paardenboeken. Ze wilde minder de dingen zelf uitzoeken. Ze ging, terwijl ze vroeger nooit veel tv keek, meer tv kijken. En ze ging aan haar eigen vaardigheden twijfelen. En dit zag ik niet alleen bij haar gebeuren, maar ook bij andere kinderen in het reguliere onderwijs.

Je kan het “aanpassing” noemen. Ik word er zelf verdrietig van als ik de eigenheid en levendigheid uit kinderen zie verdwijnen.

Op Sudbury scholen zie ik kinderen die net als Annemarie steeds vrijer, levendiger en nieuwsgieriger worden. Eigen-wijs. Zich zelf. Zelfstandig. Dyslectische kinderen kunnen op Sudbury scholen wel opeens weer schrijven en lezen.

Mijn vader was vroeger leraar Nederlands en decaan op het Eemland College in Amersfoort. Hij heeft vanaf begin jaren 60 veel kinderen geholpen die stotterden of dyslectisch waren. Hij legde er toen al de nadruk op hoe belangrijk het is dat het kind het vertrouwen, de rust en de ruimte  krijgt om zijn eigen vaardigheden te ontdekken. Dat is de ondergrond, dan gaat het leren heel snel.

Sommige mensen zeggen: “het kind wordt op een Sudbury op zichzelf teruggeworpen/aan haar lot overgelaten, is dat niet hard?” maar bij Annemarie merk ik dat haar dat erg goed doet. Ze merkt weer hoe haar eigen kompas werkt. Haar interesse in lezen, dingen uitvinden, nieuwe vaardigheden is weer op volle sterkte teruggekeerd.

In de proef week stond ze elke ochtend vroeger op om haar zelf toegewezen “huiswerk” af te krijgen, een zelf genaaide knutsel. Samen met andere meisjes van de Kampanje is ze een week met naaien bezig geweest, en daarbij heeft ze zichzelf allerlei nieuwe vaardigheden aangeleerd.

Ik merkte in de eerste weken, dat het mij af en toe toch moeite kostte om “los te laten in vertrouwen”, ondanks mijn enthousiasme voor de theorie van Sudbury scholen en de kundige aanpak van de Kampanje. Het is zo een andere manier van werken, en het is soms best moeilijk om negatieve reacties van je omgeving te verstouwen, zoals “zo leert je kind nooit wat” . Daar werd ik dan toch weer even bang van. Want ik wil natuurlijk ook het beste voor de toekomst van mijn kind.

We zijn nu een paar maanden verder, en zelfs een tante van mij zag het verschil in Annemarie. Ik merk dat Annemarie meer geïnteresseerd is, zelf dingen wil uitzoeken, en we zijn enorm blij dat ze op de Kampanje zit.

Dus mijn ongevraagde advies aan U als ouder ,die op de open dag komt kijken, is: ALTIJD PROBEREN!!

Het is de moeite waard. Mocht het achteraf toch niets voor uw kind zijn, dan heeft hij hier in ieder geval belangrijke dingen voor de rest van zijn leven geleerd, en dan kan hij nog altijd weer terug naar het “reguliere’ onderwijs.

Jorine Janssen
Moeder van Annemarie (11) 

Geplaatst in De praktijk, Gastblog, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom geen lesaanbod? (De meest radicale overtuiging van het Sudburymodel)

[1]Amanda Klein, Shawna Lee, Stephanie Sarantos, Nora Tarwe, The Clearwater School, Seattle, Washington (een Sudburyschool).

Kinderen leren van elkaar.

De manier waarop er op de Clearwater school (en andere Sudburyscholen) wordt geleerd.

Als Clearwater-ouder probeer ik het Sudburymodel uit te leggen – of zelfs te rechtvaardigen – en er zijn tijden dat ik vast kom te zitten. Als lid van de Clearwater PR-commissie ben ik me ervan bewust dat sommige nieuwe ouders die Clearwater als school overwegen een aantal van dezelfde vragen hebben als die ik ook heb. Onlangs heb ik besloten om een ​​van mijn vragen aan de PR-commissie voor te leggen. Hoewel ik de vraag stelde voor mijn eigen verdieping, raakte de e-mail uitwisseling enkele cruciale elementen van het unieke van het model van de Clearwater school. Ik leidde de discussie aldus:

Amanda Klein (ouder) begint:

De grootste vraag die opduikt als ik informeel met mensen, waaronder mijn familieleden, over de school spreek, is: wat is er precies mis met het aanbieden van mogelijke “educatieve” activiteiten voor kinderen door volwassenen? Een voorbeeld zoals volgens het Summerhill-model: “hier worden lessen aangeboden voor verscheidene vakken – er kan gekozen worden om de hele tijd te komen naar de lessen, soms te komen, of nooit te komen als je er geen zin in hebt”.

Ik weet dat staf van de school dit wel heeft uitgelegd, maar ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd wat ik ervan moet denken – en misschien niet altijd comfortabel met dit aspect van het model. Ik heb begrepen dat het aanbieden van een les aan een kind een element van dwang of neerbuigendheid kan bevatten – ook al is het slechts een suggestie en volledig optioneel.

Stephanie Sarantos (staf) reageert:

Het aanbieden van lessen leidt af van het doel van het onderwijs op de Clearwater school. Dat doel is simpel en duidelijk, maar moeilijk: “neem verantwoordelijkheid voor je eigen leven”. Als je les wilt hebben, dan moet je het vragen. De staf zal hierop reageren. De vraag kan een rechtstreeks verzoek voor een bepaalde les zijn, of het toevallig opperen van een interesse. Staf kan helpen door les te geven, of door te zoeken naar een leraar, of het helpen uitwerken van een vaag idee tot een tastbaar plan. De belangrijkste focus ligt erop dat uiteindelijk de studenten zelf verantwoordelijk zijn voor het uitzoeken waar ze geïnteresseerd in zijn en hoe ze hun tijd willen doorbrengen.

Het aanbieden van een rooster van lessen geeft meer gewicht aan het belang van die specifieke vakken boven andere dingen die gedaan of gekozen worden. Wij geloven niet in het aanbod van kernvakken versus keuzevakken. Wij zien geen verschil in onderwerpen als meer of minder essentieel. En wij geloven niet dat lessen zorgen voor een betere of meer zinvolle manier om te leren dan het spelen, praten, lezen en denken.

Lessen vinden pas plaats op Clearwater als het de meest efficiënte methode voor het verkrijgen van de specifieke informatie is. Wanneer er snellere, efficiëntere of leukere manieren van leren zijn, dan zijn er geen lessen.

Hoe langer ik hier ben als staf en hoe meer lessen ik heb bijgewoond hier op de  Clearwater school, des te minder waarde hecht ik aan lessen. Zij bieden een efficiënte manier van stof aanbieden, maar meestal een inefficiënte manier van leren. Bepaalde onderwerpen zoals dans of talen (of soms, schrijven) vereisen interactie met anderen en daar zijn lessen uitstekend voor. Wanneer kinderen iets snel willen leren, werkt leren vanuit een individuele inspanning – met hulp als dat nodig is – vaak veel beter.

Ik denk ook dat veel dingen die gebeuren op de Clearwater school als les gezien kunnen worden – de omgang met vrienden, bemiddeling, het Juridisch Comité, School Meeting, opruimen, het begrip krijgen voor mensen wier gedrag lastig kan zijn, het bespreken van gebeurtenissen in de wereld. Deze activiteiten omvatten groepsinteractie, het leren van vaardigheden, oefenen en evalueren. Het is belangrijk te beseffen dat in andere scholen lessen worden gegeven om deze onderwerpen te leren, terwijl ze bij ons deel uitmaken van het dagelijks leven hier op school.

Voor het belangrijkste deel van mijn antwoord moet ik echter terugkeren naar waar ik begon. Het meest duurzame, nuttige en zinvolle onderwijs gaat niet over inhoudelijke kennis, maar over zelfkennis en verantwoordelijkheid. Kinderen op de Clearwater school leren dat als ze een goed leven willen leiden, ze een goed leven moeten creëren.

Shawna Lee (staf) reageert op de oorspronkelijke vraag van Amanda:

Mijn directe, botte reactie op “Waarom we niet gewoon een aantal educatieve activiteiten aanbieden die volledig optioneel zijn?” is: “Wat is het punt ervan?”

Wie beslist er wat “educatief” is? Waarom is wat studenten kiezen te doen gedurende een dag minder educatief dan sommige activiteiten die ik, als staflid, zou kunnen bieden? Maar misschien is dat niet de vraag. Misschien is het meer de vraag van het “blootstellen aan”. “Hoe zullen kinderen worden blootgesteld aan alles dat ‘belangrijk’ is als volwassenen hen niet met ‘educatieve’ activiteiten hierin het voorbeeld geven?”

Op de Clearwater school, tegen de tijd dat een leerling de leeftijd van tien of twaalf jaar bereikt, is zijn/haar kennis van de alledaagse wereld gelijk aan die van de meeste volwassenen. Ik heb het over de basisprincipes van het lezen, schrijven en rekenen, maar ook politiek, kunst, cultuur, geschiedenis, enz. Ik heb me meer dan eens verbaasd over de breedte van de algemene kennis die kinderen, mijn eigen inbegrepen, hebben verworven op die leeftijd. Bovendien hebben studenten, op die leeftijd en ouder, specialistische kennis die van een hoger niveau is dan die van de meeste volwassenen, tenzij de volwassene een vaardigheid in dat specialisme heeft ontwikkeld (en verder ontwikkelt). En ze hebben die kennis verkregen zonder dat ik of iemand anders het nodig vond om “educatieve” activiteiten aan te bieden.

Veel volwassenen maken zich zorgen dat kinderen niet zullen ontdekken wat hun levenslange passie is of dat ze een aantal essentiële stukjes kennis zullen missen, tenzij volwassenen vakken aanbieden aan het kind. De kans dat dit zal gebeuren is nihil om verschillende redenen. Ten eerste, elke persoon heeft het potentieel voor een oneindig aantal passies en er is niets dat kan voorspellen voor welke passie de vonk zal overslaan. Ten tweede zullen de interesses van het kind haar feilloos naar ten minste een en ongetwijfeld meer van haar passies leiden.

Ten derde, boekenkennis is in deze tijd zo onbelangrijk in de totaliteit van het leven van een persoon, omdat het zo gemakkelijk geworden is voor iedereen die gemotiveerd is om deze kennis op elk gewenst moment te krijgen. Mensen zullen kennis vinden wanneer het belangrijk is voor hen. Wat belangrijk is, is dat een persoon zichzelf  kent en gelooft dat hij in staat is om hard te werken en te leren wat hij nodig heeft om te slagen, volgens zijn eigen definitie van succes.

Een ander ding dat ik heb ontdekt op de Clearwater school is dat als ik ervoor kies om “educatieve” kennis over te brengen het waarschijnlijk een stuk minder efficiënt en effectief is dan wanneer de leerlingen de inhoud op hun eigen manier en tijd ontdekken en leren. Studenten kiezen soms voor lessen op de Clearwater school om te zien wat die ervaring hen brengt, of omdat ze hebben besloten dat het een efficiënte manier is om een ​​bepaald onderwerp op hun niveau te leren. Maar ze kiezen zelden voor voorbereide lessen, omdat gesprekken en spelen, zelfstandig ervaringsleren, en onvoorbereide spontane ontdekkingen gewoon zulke prachtige en natuurlijke leerervaringen zijn.

Het laatste argument tegen het aanbieden van optionele educatieve activiteiten is dat studenten die afkomstig zijn uit de traditionele school deze activiteiten als meer “belangrijk” zien dan praten en spelen, omdat de activiteiten worden aangeboden door volwassenen.  Het lijkt daarmee meer op datgene waarin ze zijn geconditioneerd namelijk dat dit “het onderwijs” is. Wellicht melden zij zich aan voor deze lessen omdat ze nog niet geloven dat ze in staat zijn om te beslissen hoe ze hun tijd moeten besteden. Door het aanbieden van activiteiten ondermijnen we ons eigen doel om een ​​omgeving te bieden waarin kinderen opgroeien tot vrije, capabele, zelfbewuste, verantwoordelijke volwassenen.

Dus ik ben er zeker van dat ik mijn tijd hier veel beter besteed door deel te nemen aan het leven met de studenten zoals zij mij deelgenoot willen laten zijn, of het nu gaat om kletsen, spelen, het maken van de lunch, veters strikken of af en toe deelnemen aan activiteiten die er uitzien als school.

Amanda antwoordt op Stephanie en Shawna:

Dit is logisch voor mij, maar ik raak soms ook de draad kwijt. Ik moet zeggen dat wat jullie zeggen voor mij misschien wel de meest radicale overtuiging van het Clearwater schoolmodel is. Ik waardeer wat Shawna zegt over de inhoud van de kennis die studenten absorberen – maar eigenlijk zeg je dat de inhoud niet belangrijk is. Ik ga akkoord, maar jeetje, wat kan dat moeilijk te verkopen zijn.

Het grappige is, toen ik op St. John’s College zat, bestudeerden we een ‘canon’ waarbij op hetzelfde moment van het leren van deze cruciale stukjes westers denken, ze ons vertelden dat de inhoud werkelijk alles had kunnen zijn – het leren analyseren en debatteren was cruciaal – het leren te leren.

Stephanie reageert op het antwoord van Amanda:

Ik denk niet dat het is zo simpel als “inhoud is niet belangrijk”. Het is meer een onvermurwbaar geloof dat vastgestelde inhoud niet belangrijk is. De inhoud die ik wil leren en wil onthouden is heel anders dan de inhoud die mijn man wil weten – en nog weer anders dan de inhoud waar de meeste andere mensen die ik ken in geïnteresseerd zijn.

Leren over de inhoud, het verkrijgen van vaardigheden en denken, denken, denken zijn universele menselijke activiteiten, krachten en verlangens. Het verschil is dat we geen aanbod opleggen en verwachten dat kinderen het leuk vinden, er beter van worden of leren. Deze vrijheid geven we in deze tijd aan volwassenen gemakkelijker door de massa-informatie, maar we geven dit niveau van autonomie niet makkelijk aan kinderen.

Wat ik zei in de laatste paragraaf is wel ironisch bedoeld omdat er een aantal universele gebieden van kennis zijn die iedereen nodig heeft. De kinderen op de Clearwater school leren deze “dingen” snel, efficiënt en feitelijk. Daarnaast (zoals Shawna opmerkt), de diepte en breedte van de inhoud van kennis bij Clearwater studenten, die daar geen les in hebben gehad, wordt direct duidelijk in terloopse gesprekken – laat staan ​​in verhitte discussies – met onze tienjarige scholieren.

Dus dit is waar het vertrouwen om de hoek komt kijken. Wij vertrouwen erop dat kinderen en volwassenen essentiële inhoud beheersen omdat ze succesvolle, geletterde leden van de samenleving willen zijn. Ik vind het leerzaam om de gebieden van kennis te observeren waar de leerlingen over leren en waar ze veel van weten; deze gebieden van expertise, kennis en trivia zijn de “essentiële thema’s” van onze cultuur.

Nora Tarwe (staf) doet een duit in het zakje:

Eerlijk gezegd heb ik ook wel eens lopen flirten met Amanda’s vraag. Dit is mijn vierde jaar bij Clearwater en ik heb heel weinig lessen gezien. Ik kan soms bezorgd zijn als ik denk aan alle gemiste kansen – geweldige lessen met pakkende titels en inspirerende excursies – “De geografie van de stranden van Seattle” of iets dergelijks. Ik heb vaak contact met docenten, studenten en gezinnen die deelnemen aan scholen waar dit romantische aanbod de kracht van de school is. Het is aantrekkelijk: Ik denk dat het geweldig zou zijn als mijn kinderen wisten over de paaicycli van zalm. Ik zou het fantastisch vinden als zij rekwisieten bouwden voor optredens van schaduwpoppenspelers. Ik wil zo’n wereld voor hen en voor al onze kinderen. Ze zouden gegarandeerd blootgesteld worden aan fabelachtige artistieke en academische inhoud in een aantal lokale progressieve, alternatieve scholen. Maar ook al voel ik me aangetrokken tot dit ideaal van een goed afgerond, cross-cultureel en ervaringsgericht programma, ik weet dat dit goedbedoelde programma voor een groot deel van de studenten manipulatie van de kant van de leraar vereist en dat het nog steeds niet zal voldoen aan hun gestelde doelen. Naar mijn mening gaat dit altijd gepaard met dwang en oneerlijkheid en is het uiteindelijk schadelijk voor het gevoel van eigenwaarde van een kind.

De manier waarop ik het zie is dat lessen het leven op school gemakkelijk maken. Zij impliceren dat leraren moeten worden voorbereid voor slechts een beperkt aantal thema’s en dat dit de onderwerpen zijn waar studenten nieuwsgierig in moeten zijn. Ze vereisen voorbereiding op een bepaalde manier die al dan niet van belang is voor de studenten, terwijl de tijd beperkt wordt die anders zou kunnen gaan naar het opbouwen van relaties of het ondersteunen van activiteiten van de leerlingen. Ik weet dat het lijkt dat met “facultatieve” lessen een evenwicht kan worden gevonden – maar daar ben ik niet zo van overtuigd. Zodra een les is gepland, bereiden de staf en studenten zich voor op dit onderwerp. Zelfs als een student zijn nieuwsgierigheid relevant of nuttig zou zijn om in de les te hebben, is het moeilijk om flexibel te zijn naar anderen die een verwachting hebben van de inhoud van de les. In reguliere scholen zorgen tests met een hoge inzet er uiteraard voor dat men bij de vaste lesstof wil blijven – maar ook in alternatieve modellen (zoals Summerhill) wordt van de lessen de inhoud vooraf bepaald, ook al zou de interesse van de student halverwege naar een ander onderwerp verschuiven. Op dit punt zou een student met “keuzevrijheid” waarschijnlijk de les laten vallen. Dit alles kan goed zijn, maar in een omgeving waar de lessen een gangbaar middel zijn om kennis te vergaren, heeft de student minder ervaring met, en kan zij minder ondersteuning verwachten bij het zelfstandig nastreven van die inhoud – in plaats daarvan wacht zij tot een les wordt aangeboden.

Op dezelfde manier dat de lessen het werk van een leraar “easy” maken, maken ze de taak van een student nog makkelijker. In een ondersteunende omgeving kan leren een uitdaging zijn, maar het is niet moeilijk. Kiezen wat je zelf wil leren is ondraaglijk. Het is deze marteling die mij het meest tot de gedachte brengt lessen aan te bieden. Geef ze iets om de pijn te verzachten: een les, zodat ze niet hoeven te denken of te plannen of zelf een keus hoeven te maken. Op deze manier zie ik het hebben van een schema van optionele klassen als het ontsnappen aan het echte werk van een student op de Clearwater school – het ontdekken van jezelf: je sterkte punten, zwakke punten, interesses, vaardigheden…

Een laatste (voor het moment) zorg die ik heb met een vast lesrooster heeft te maken met de manier waarop inhoud identiteit wordt voor studenten. Overal om ons heen identificeren en evalueren volwassenen kinderen door wat ze studeren op school en in welke klas ze zitten. Te vaak heb ik gezien dat kinderen deze onvolledige en beperkte snapshots als hun eigen identiteit opeisen. Ook dit is een makkelijk uitweg, waardoor het niet meer nodig is naar jezelf te kijken en te onderzoeken welke persoonlijke informatie je deelt in het opbouwen van een relatie. Het laat ook de student die ervoor kiest niet de lessen bij te wonen zeer alleen in het verklaren naar buiten toe dat hun school-en leerervaring niet wordt gedicteerd door lessen. (Bijvoorbeeld: “Welke lessen volg je op school? ” Nou, astronomie, geometrie en Haiku poëzie worden aangeboden – maar ik doe daar niet aan mee”.)

Ik weet dat ik het nog niet eens heb gehad over de diepgang van wat Clearwater studenten wel leren – alle “geweldige” artistieke, wetenschappelijke en fysieke activiteiten die ze tegenkomen en waar ze zich in verdiepen, zowel op school als erbuiten.

Amanda concludeert:

Bedankt voor jullie goede respons. Ik blijft me verbazen hoe openhartig en bedachtzaam jullie bezig zijn met deze complexe vraagstukken – de combinatie van jullie vertrouwen in het model en het feit dat jullie zo duidelijk constant in staat zijn het te observeren, het ter discussie te stellen en ervan te leren geeft mij een groot vertrouwen. Deze combinatie van vertrouwen en onderzoek die jullie uitdragen is een van de geneugten van het een onderdeel zijn van deze gemeenschap, evenals de tevredenheid en groei die ik observeer in mijn zoon.


[1] Why Not Have Classes? Copyright © The Sudbury Valley School Press, Inc.® Translated and posted with permission of the Sudbury Valley School. Original article: http://www.sudval.org/05_essay.html

Geplaatst in Filosofische achtergrond, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen