Een nieuwe blik op de leeftijdmix

Origineel geplaatst op dinsdag 19 januari 2016 op de SVS-blog door Mimsy Sadofsky.

Tijdens de laatste open dag op de Sudbury Valley School, in oktober 2015, was er een opmerkelijke interactie. Het verbaasde me niet, maar het viel me gewoon op. Ik denk niet dat de gasten die met mij meeliepen genoeg kennis hadden van de context om op waarde te schatten wat we zagen.

Lea, een meisje van 10 jaar, dat altijd al op vele verschillende manieren en met verschillende media geweldig creatief is geweest sinds ik haar ontmoette toen ze vijf jaar was, zat aan het einde van de dag in de kunstkamer met stiften en papier. De open dag was bijna afgelopen en er waren geen andere kinderen die de kunstmaterialen nog gebruikten op dat moment.

art-room915Op onze school zitten veel talentvolle kunstenaars, zoals bijvoorbeeld de twee zeven jaar oude vriendinnen Jane en Amelia.

Leah legde uit dat ze een techniek gebruikte die ze nog nooit eerder had gebruikt, ze had deze van Jane en Amelia geleerd. In eerste instantie verbaasde me dat niet – totdat ik even wat langer stilstond bij wat ze had gezegd. Een begaafd, zelfverzekerd meisje van tien jaar had geen moeite met het uitproberen van een nieuwe techniek die ze geleerd had van twee kinderen die veel jonger waren. Het ging hier om de techniek van het tekenen van figuren, die verband hielden met hoe handen en voeten worden afgeschilderd en hoe gezichten gekanteld moeten worden.

dillon-and-elise-art-room03-300x200We praten vaak over de leeftijdmix en hoe die studenten in staat stelt vrij te kunnen kiezen met wie ze willen spelen wat ook betekent: met wie ze maar willen werken. Het is gemakkelijk voor te stellen hoe verrijkend het is voor een achtjarige om te spelen met elf- of dertienjarige. Het is ook gemakkelijk om hier de resultaten van te zien: jonge kinderen hebben (soms tot onze verbijstering) een enorme woordenschat. Ze zijn verbazingwekkend wereldwijs, soms op gebieden waarvan ouders zich dat niet konden voorstellen. Maar dit is een ander verhaal. Dit is de andere kant van de medaille. Leah heeft de leeftijd van Jane of Amelia nooit in ogenschouw genomen. Ze leerde van deze jongere kinderen alleen maar omdat ze iets wisten wat haar interesseerde.

Het was normaal. Het was mooi, maar het was vooral opvallend, omdat de meeste mensen de overdracht van kennis beschouwen als iets wat in een neerwaartse richting plaatsvindt, niet in een opwaartse. Niets is minder waar op de Sudbury Valley School waar de leeftijdsmix zo normaal is dat de mensen hier dit meestal niet eens opmerken.

emma-group-art-room042-300x200Maar dat zouden ze wel moeten. Vandaag zag ik een 12-jarig meisje tijdens haar proefweek het grootste deel van haar dag met een negen jaar oude “veteraan” doorbrengen. Naast hoe de school te ervaren, kan ik me zo veel dingen voorstellen die ze leerde. Hoe als een gelijke om te gaan met een tachtigjarige kan een van die dingen zijn geweest; niet respectvol te zijn omdat je ouders je dit aangeleerd hebben, maar door te beseffen dat je met respect met elkaar omgaat omdat je op deze school allemaal gelijk bent.

Als tieners komen voor een aannamegesprek, vertel ik ze vaak dat ze zullen leren door naar kleine kinderen te kijken. Wat ze dan leren? Ten eerste, hoe ze hun tijd kunnen besteden. Tijd gaat tergend traag voor een nieuwe tiener. Ze hebben meestal veel schooljaren besteed door te doen wat ze werd verteld, maar als je niet wordt verteld wat te doen, zo blijkt, wordt tijd als een zware last ervaren. “Oh, nee, ik wilde vrij zijn, maar nu weet ik niet wat ik wil doen”. Jonge kinderen zijn zich niet bewust van het idee dat vrijheid een last is. Van hen is een belangrijke les te leren. Jonge kinderen uiten hun geluk (en soms ook andere emoties) met verve. Tieners hebben daar ook behoefte aan! Ze hebben het nodig om zich te ontspannen. Kinderen die jarenlang hebben doorgebracht op de Sudbury Valley School zijn die kunst volledig meester.

Geplaatst in De praktijk, Gelinkte Blog, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Sudbury Valley School op de Innovatieve Scholenlijst in de V.S.

Er zijn bijna 140.000 basis- en middelbare scholen in de VS, en Noodle (www.noodle.com is een website voor schoolkeuzeadvies in de VS) houdt profielen bij van alle geaccrediteerde publieke, particuliere en charter-scholen in het hele land. Het Noodle team van onderwijsdeskundigen hebben 41 van de meest interessante, innovatieve en impactvolle onderwijsinstellingen uit tienduizenden uitstekende scholen uitgezocht. In het onderzoeksproces hebben Noodle-deskundigen gesproken met leiders op het gebied van onderwijs; hebben openbare testresultaten en andere gegevens onderzocht; hebben academische studies over de uitkomsten van diverse pedagogische stijlen geanalyseerd; hebben interviews gelezen en uitgevoerd met docenten, bestuurders, leerlingen, alumni (oud-leerlingen) en ouders; en hebben jaren van berichtgeving bijgehouden. Dit is wat ze schrijven over de Sudbury Valley School:

De Sudbury Valley School

Voor leeftijden van 4 t/m 18 jaar
Framingham, MA

Op welke manier is de Sudbury Valley School innovatief?

building2216De Sudbury Valley School (SVS) was een van de eerste vrije, democratische scholen in de Verenigde Staten. Sinds de oprichting in 1968 zijn talrijke Sudbury scholen in het hele land opgericht. Bij SVS is leren volledig zelfgestuurd door de leerlingen (studenten); ze zijn vrij om deel te nemen aan iedere activiteit die ze willen – van lezen tot het vormen van een band met anderen tot het spelen van video games – zolang ze geen regels overtreden. Studenten besluiten over regels in de schoolvergadering, waar de leden van de schoolgemeenschap – zowel stafleden als studenten – beslissen over kwesties die de school aangaan, van het inhuren van stafleden tot het beslissen over de begroting. Elke student en elk lid van de staf (dit zijn volwassenen) hebben ieder één stem. Deze democratische manier van besluiten nemen betekent dat de meer dan 200 studenten, die een grote meerderheid vormen en talrijker zijn dan de 10 volwassenen stafleden, kunnen bepalen hoe de school wordt gerund. Studenten nemen ook om de beurt zitting in het Juridisch Comité, een groep van studenten en stafleden, dat functioneert als een jury bij het aanpakken van disciplinaire problemen.

Wat zijn de uitkomsten van de innovatie van de Sudbury Valley School?

In zijn boek over de relatie tussen leren en spelen, uitgebracht in 2013, noemt psycholoog en Noodle.com expert Peter Gray de Sudbury Valley School “het best bewaarde geheim van het Amerikaanse onderwijs.”

Oud-studenten lijken het daarover eens. Volgens de resultaten van een studie in 1986, volgt 75% van de SVS alumni met succes hoger onderwijs, en participeren over het algemeen in hoge mate op de arbeidsmarkt. Deze cijfers zijn in de afgelopen jaren zelfs verbeterd. In het boek uitgebracht in 2005 “The Pursuit of Happiness: de levens van Sudbury Valley Alumni” werden 119 alumni ondervraagd over hun post-SVS leven. Respondenten vertelden over hun ervaringen met het hoger onderwijs, met hun loopbaan en met hun relaties met anderen. Tweeëntachtig procent van de respondenten meldde een formele studie nagestreefd te hebben na hun tijd bij SVS. Degenen die dat niet deden, schreven dat toe aan hun keuze om hun professionele carrière voort te zetten. Van degenen die wel hoger onderwijs volgden, hebben veel op de meer vooraanstaande scholen gestudeerd, zoals UC-Berkeley, Wesleyan, en Columbia University; Bovendien gingen 80 van de 119 respondenten naar een Hogeschool of Universiteit (Graduate school). Afgestudeerden meldde ook de niet-academische invloed die SVS had. Respondenten schreven dat hun alma mater een positieve invloed had op hun houding ten opzichte van relaties met anderen, en dat het onafhankelijkheid en zelfverwezenlijking stimuleerde.

Hoe relevant is de innovatie van de Sudbury Valley School in bredere zin?

Sinds de oprichting van de Sudbury Valley School, zijn ongeveer 40 andere scholen over de hele wereld die het Sudbury model promoten geopend. Deze hebben geholpen bij het populair maken van deze combinatie van ‘unschooling’ – een beweging die kinderen los maakt van de structuren van het traditionele onderwijs – en burgerschapsvorming. (In een studie van 232 gezinnen die ‘unschooling’ beoefent, werd als een van de voordelen van dit leermodel een groter gevoel van nieuwsgierigheid genoemd.) De maatschappelijke component in dit onderwijs vormt een model voor de integratie van burgerschapsvorming in het leren; studenten die de SVS en andere vrije, democratische scholen bezoeken worden aangemoedigd om verantwoorde, actieve leden van de samenleving te worden. Tot slot, laat de Sudbury Valley School een model zien waarbij particulier onderwijs betaalbaar is voor middenklasse gezinnen. Deze en andere vrije, democratische scholen zijn over het algemeen veel betaalbaarder dan andere particuliere scholen. Sommigen maken zelfs gebruik van kortingen voor meerdere gezinsleden, of inkomensafhankelijke kortingen, een praktijk die hen in staat stelt om een ​​relatief diverse leerling populatie aan te trekken.

Geplaatst in Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom maken we kinderen systematisch monddood?

Shawna Lee (staflid en oprichter van de Clearwater school) is begonnen met een blog over de rechten die wij kinderen onthouden en ik vond haar introductie zo goed dat ik die hier graag wil delen.

Op 9 April 2015 schrijft Shawna het volgende:

quote-everywhere-everywhere-children-are-the-scorned-people-of-the-earth-toni-morrison-131234 (1)Overal, overal, zijn kinderen de geminachte mensen van de aarde.. Toni Morrison

Ongeveer twee weken geleden ontstaken een aantal gebeurtenissen en gedachten een lang smeulende vonk in mijn hoofd. Geheel onverwacht zag ik een manier en voelde ik het verlangen en een vastberadenheid om een documentaire te maken die de manieren waarop kinderen worden gekleineerd, ontmoedigd en machteloos worden gemaakt vast te leggen. De manier waarop we kinderen behandelen raakt ons allemaal.

Generaties kinderen – de kinderen van nu, wij zelf, onze ouders, onze grootouders, onze overgrootouders – zijn routinematig hun fundamentele mensenrechten onthouden, in het bijzonder ons recht tot zelfbeschikking. Dat is niet verrassend, onze cultuur en wij als individuen hebben een gevaarlijk, onvolledig en verward begrip van macht en het gebruik ervan.

Zeventien jaar maak ik deel uit als oprichter en als staflid van een ongelooflijke plek: De Clearwater School in de buurt van Seattle, geïnspireerd door en gemodelleerd naar de Sudbury Valley School in Massachusetts. Mijn ervaring bij Clearwater leerde me dat kinderen complexe emotionele levens hebben, een goed ontwikkeld probleemoplossend en empathisch vermogen, en een diep verlangen hebben naar respect en rechtvaardigheid vergelijkbaar met dat van mijzelf. Ik heb het geluk veel kinderen te kennen die vertrouwd zijn met de macht en verantwoordelijkheid over hun leven, een belangrijk en praktisch vertrouwen dat net zo elementair en essentieel is als ademhalen.

Als onderdeel van Clearwater zag ik ook hoe machteloos de overgrote meerderheid van kinderen is in onze maatschappij in het maken van keuzes over grote en kleine details van hun leven. De quote van Toni Morrison voor deze Blog is gekozen omdat ik zie dat ondanks onze huidige manie om kinderen te beschermen tegen alle gevaar en teleurstelling en ondanks dat wij een vurig pleidooi houden dat kinderen onze toekomst zijn, Morrison gelijk heeft.

Veel volwassenen dwingen, beperken, kleineren, bedreigen, commanderen, korten, manipuleren, intimideren, straffen, kneden, ontmoedigen en vleien routinematig hun kinderen, ook al voelen we ons boos en slecht bejegend als iemand dezelfde technieken gebruikt om invloed op ons gedrag uit te oefenen. Velen houden diepgaand en intens van hun kinderen, maar ze kunnen onbewust en met de beste bedoelingen communiceren met hun kinderen alsof ze objecten van hun behoeften en verlangens zijn, in plaats van gelijkwaardige, unieke en volwaardige mensen.

In deze blog is Shawna van plan om onversaagd te kijken naar de alledaagse onrechtvaardigheden die wijzelf als kind ervaren hebben en die blijven doorgaan en tot op de dag van vandaag kinderen onderdrukken vanwege onze onbewuste of stilzwijgende aanvaarding hiervan. Zij probeert hiermee culturele en persoonlijke blinde vlekken aan het licht te brengen, en is ben blij met je gedachten en inzichten en moedigt je aan om de verhalen die ons zijn verteld over kinderen en die we blijven vertellen in twijfel te trekken..

Ze kijkt uit naar jouw deelname aan deze reis.


Wil je Shawna haar blog verder volgen of deelnemen, ga dan naar The Questing Voice

Geplaatst in Filosofische achtergrond | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Ouders hebben op een Sudbury school ook tijd nodig om te groeien.

Door Candy Landvoigt van the Highland school – a democratic day & boarding school in West Virginia, U.S.A. Dit artikel is geplaatst in de Highland Hotline op January/February 2015.

oudersTijd is cruciaal in het leren over democratisch onderwijs. We hebben tijd nodig om erachter te komen hoe de school werkt – tijd om deel te nemen aan de interactie processen die deel uitmaken van het democratische leven. We hebben ook tijd nodig om onszelf te leren kennen – ons doel, onze passies, onze belangen en onze keuzes. We weten dat de nieuwe studenten de tijd nemen onze school te leren kennen. Soms zijn we er minder bewust van dat ouders ook tijd nodig hebben om het democratische proces te begrijpen.

Nieuwe studenten zijn tegelijkertijd geboeid en gefrustreerd. We zijn altijd blij om nieuwe gezichten te verwelkomen in de school die hun unieke kijk op het dagelijks leven hebben. Nieuwe studenten kunnen veel nieuwe ideeën, interesses en enthousiasme introduceren in de schoolmeeting, het justitiële systeem en de lopende activiteiten. Aan de andere kant brengen nieuwe studenten ook hun twijfels, vooroordelen, en gewoonten mee die zij in hun traditionele scholing hebben ontwikkeld. Sommige studenten zijn kritisch op de trage democratische werkwijze en methoden. Sommigen missen hun vertrouwde rollen en proberen deze op te leggen aan de stafleden en studenten op school. Sommige studenten zijn bang dat ze zullen terugvallen of voor dom worden aangezien als ze geen traditionele lessen volgen waar de autoriteit ze vertelt wat ze moeten leren. Uiteindelijk lopen bijna alle nieuwe studenten aan tegen hun verveling en komen in het reine met het nemen van verantwoordelijkheid voor hun eigen leerproces. Dit proces kost tijd en is vaak moeilijk, zowel voor de nieuwe studenten als de mensen er omheen.

We weten dat nieuwe studenten tijd nodig hebben om te groeien – om hun interesses te verkennen en om voorbij het idee te komen dat ze niets zouden leren. Over het algemeen verwachten wij dat studenten die langer op traditionele scholen hebben gezeten, langzamer van hun rollen, oordelen, angsten en twijfels afkomen die interfereren met hun vermogen om verantwoordelijk te worden. Onze democratische school geeft nieuwe studenten de tijd die ze nodig hebben om te groeien en veel van hen profiteren hiervan. Dat is deels de reden dat studenten minstens 3 jaar nodig hebben op dit soort scholen en waarom de Highland school zich bepekt tot het aannemen van kinderen tot 13 jaar, en de Sudbury Valley school kinderen vanaf 16 jaar aanneemt op een contract voor minimaal 2 jaar, omdat het leren om verantwoorde keuzes te maken een langdurig proces is.

Maar hoe zit het met de ouders? De meeste volwassenen is deze maatschappij hebben minimaal 12 jaar traditionele scholing gehad. Waarom denken we dat ouders wel kunnen begrijpen wat de school ongeveer is door het lezen van een boek, een folder, of door het deelnemen aan een paar gesprekken of vergaderingen?

We willen graag dat ouders, om de filosofie van de school te begrijpen en te waarderen, onze dagelijkse democratische interacties ervaren zoals ook de schoolleden doen. Maar hoe gaan ouders waarderen wat ze nog nooit zelf hebben ervaren? Bovendien, door de eigen schoolgeschiedenis van ouders hebben ze meestal geleerd om zichzelf of hun kinderen niet te vertrouwen. Daar heeft immers iemand anders alle antwoorden en de veiligste methode om je hierin te handhaven is om in de maat te lopen en de aanwijzingen van de gezagsdragers te volgen.

Het zich vrijmaken van de traditionele manier van denken door ouders kan een zeer lange tijd in beslag nemen. Het vergt moed van de kant van de ouders om de manier waarop ze werden opgeleid in twijfel te trekken. Het vraagt om een vertrouwen in hun kinderen om keuzes te maken en te leren verantwoordelijk te zijn op een heel andere manier dan hoe ze dat zelf ervaren hebben. Het vraagt om door een nieuwe bril te kijken naar de groei en ontwikkeling van hun kinderen.

Er zullen momenten komen van grote vreugde en verbazing als studenten nieuwe ideeën en vaardigheden ontwikkelen. Er zullen ook momenten van angst voorkomen als studenten verloren lijken en niet meer reageren op je vragen. Ouders zullen hiermee geconfronteerd worden zonder dat ze terug kunnen vallen op bepaalde mijlpalen die een vermeende veiligheid bieden in traditionele scholen.

Wat we ouders kunnen bieden is tijd en respect. We moeten erkennen dat het jaren kan duren om de moed te ontwikkelen om tot onze overtuiging te komen. Op het moment dat we onze kinderen hebben ingeschreven bij democratische Sudbury scholen, hebben we een enorme eerste stap gezet. Als we leren om onze kinderen te vertrouwen dat ze hun eigen paden gaan, maken we een gigantische tweede stap. Als we onze kinderen kunnen waarderen voor de unieke individuen die ze zijn, zullen we de derde stap voltooien. Als we kijken naar hoe onze kinderen de wereld in gaan en verantwoordelijk zijn voor zichzelf, kunnen we onszelf feliciteren als ouders, omdat we de tijd die nodig was om onze kinderen op een nieuwe manier te laten leren en onze eigen geest te bevrijden hebben genomen.

Ouders moeten ook de tijd nemen om te groeien!

Geplaatst in De praktijk, Sudburyschool | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Zegt WEIRD onderzoek iets over hoe kinderen op een Sudbury school zijn?

Blog geschreven door Peter Hartkamp op 21-03-215

In Sudbury scholen is het onderwijs heel anders ingericht dan op reguliere scholen. Veel mensen vragen zich daarom af of Sudbury scholen wel goed zijn voor kinderen. Ze stellen dat kinderen structuur, leiding en discipline nodig hebben. Hierbij baseren deze mensen zich op hun eigen kennis en inzichten van het onderwijs die vaak gestoeld zijn op wat de wetenschap ons over (school)kinderen heeft geleerd.

Op zaterdag 21 maart stond er in de wetenschapsbijlage van de Volkskrant een aardig artikel over psychologisch onderzoek onder de titel: “Een kind onder de evenaar kijkt er vaak heel anders naar”[1]. Hierin wordt gesteld dat bijna alles wat we weten over hoe kinderen zich ontwikkelen is gebaseerd op onderzoek onder rijke, witte, westerse kinderen. En dat psychologen, pedagogen en onderwijskundigen dat steeds meer als een probleem zien, want die kennis blijkt helemaal niet perse iets te zeggen over andere kinderen – kortom de overgrote meerderheid. De invloed van cultuur blijkt een ondergeschoven kindje in de ontwikkelingspsychologie. Vijf jaar geleden publiceerde de antropoloog Joe Henrich van de Universiteit van of British Columbia in een artikel dat mensen die psychologie bestuderen WEIRD zijn. Ze komen uit een cultuur die ‘western, educated, industrialized, rich and democratic’ is. Ook op een NRC-blog van een aantal jaar geleden vinden we een dergelijk artikel[2].

Dit kan verregaande gevolgen hebben. Als voorbeeld wordt genoemd dat vooral jongens van nature beter zijn in wiskunde. Dit is inderdaad waar voor de WEIRD populatie, maar onder latino- en zwarte tieners blijkt er geen sekse verschil te bestaan en Aziatische meisjes bleken juist beter te zijn in wiskunde dan jongens.

Ook voor ruimtelijk inzicht geldt iets dergelijks. Wetenschappers dachten altijd dat jongens, waarschijnlijk om aangeboren hersentechnische redenen, een beter ruimtelijk inzicht hadden dan meisjes. De psycholoog Susan Levine onderzocht in Chicago het ruimtelijk inzicht van 550 zes-jarigen en splitste de resultaten op naar inkomen en opleiding van de ouders. Zij ontdekte dat er bij arme kinderen geen verschil bestond in ruimtelijk inzicht tussen jongen en meisjes.

Dit geldt ook voor andere ontwikkelingsgebieden. Onderwijskundige Caspar Hulshof van de Universiteit van Utrecht geeft de motoriek van jonge kinderen als voorbeeld. Elke ontwikkelingspsycholoog kent de stadia van liggen naar lopen. In sommige delen van Afrika trainen ouders hun kinderen van jongs af aan in hun motoriek. Het is daarom niet verrassend dat deze kinderen eerder leren lopen dan Nederlandse kinderen. Er zijn ook volken die hun kinderen de eerste 3 jaar op hun rug dragen en daardoor vrij laat leren lopen. Dat blijkt niet nadelig, terwijl er op een Nederlands consultatie bureau de alarmbellen zouden afgaan.

Psychological experiment with pigeons by B.F. Skinner.

Psychologisch experiment met duiven (in dit geval een onderzoek uitgevoerd door B.F. Skinner).

Enige jaren geleden vertelde een collega, een voormalig HR directeur van de grootste Britse bedrijven, dat hij na zijn studie Kwantum-chemie was gepromoveerd in de sociologie. Hij had onderzoek naar het gedrag van duiven gedaan. Bij zijn onderzoek moesten de duiven een weg vinden door een doolhof en door op knoppen te pikken met verschillende kleuren konden ze eten krijgen. Op basis hiervan had hij mooie wetenschappelijke inzichten ontwikkeld, zodat hij zich nu Doctor kon noemen. Enige maanden na zijn promotie was hij in de buurt van het laboratorium met de duiven en hij besloot er weer langs te gaan. Terwijl hij met de verzorger liep te praten, was deze de duiven aan het voeren. Het viel mijn collega op dat sommige duiven wel erg weinig voer kregen. Toen hij aan de verzorger vroeg waarom, kreeg hij het antwoord dat dit de duiven waren die aan de onderzoeken meededen, en als ze te veel voer zouden krijgen, deze duiven niet meer zouden reageren in het onderzoek. Mijn collega realiseerde zich meteen dat zijn onderzoek geen enkele waarde had, omdat zijn conclusies niet voor alle duiven golden, maar alleen voor duiven die veel honger hadden. Er was dus buiten de context van het onderzoek een factor die alles overheersend was voor de uitkomsten van het onderzoek en die hij niet bij zijn conclusies had betrokken.

Zowel het onderzoek aan duiven, als het WEIRD onderzoek, laat zien dat de context zeer bepalend is voor de uitkomst van sociaal-wetenschappelijk onderzoek. Dus dit geldt ook voor psychologisch, pedagogische en onderwijskundig onderzoek bij schoolkinderen. De bepalende context bij dit onderzoek is de school. Dus de uitkomsten van dit soort onderzoek kan alleen iets zeggen over kinderen die op reguliere scholen zitten met een dwangmatig lesaanbod, zich dus niet vrij kunnen ontwikkelen. Dit soort onderzoek zegt niets over kinderen op Sudbury scholen omdat die een geheel andere school context hebben. De beperkingen waar WEIRD onderzoekers nu tegenaan lopen gelden ook voor het onderzoek naar Sudbury scholen. Of kinderen op Sudbury scholen dezelfde soort structuur, leiding en discipline nodig hebben is op basis van de inzichten van het reguliere onderwijs niet te zeggen. Voor de kinderen die naar een Sudbury school gaan werkt hun school erg goed. Het is dus noodzakelijk dat wetenschappers zich niet baseren op WEIRD onderzoeksresultaten bij onderzoek naar ‘hoe en waarom’ een Sudbury school werkt.

[1] Volkskrant 21 maart 2015, wetenschapsbijlage: ‘“Een kind onder de evenaar kijkt er vaak heel anders naar”

[2] NRC Weblog 10-09-2010: http://weblogs.nrc.nl/wereld/2010/09/10/de-westerse-mens-is-weird/

Geplaatst in Bredere context, Gastblog | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wat kunnen we leren van de Sudbury Valley School?

Aangepast naar een blog op November 12, 2014 op “Open Source Learning Blog – We ontwikkelen ons allemaal zelf, maak zelf leren makkelijker”: Wat kunnen we leren van de Sudbury Valley School?

De Sudbury Valley School

We kunnen veel dingen leren over leren/onderwijs uit ervaringen van de Sudbury Valley School. Eigenlijk kan de Sudbury Valley School ons alles leren. Hier zijn vier dingen die het meest eruit springen.

1) Als eerste beschermt de Sudbury Valley school het gevoel van ruimte van kinderen, zowel de ruimte voor zichzelf als de ruimte van de omgeving. Kinderen hebben bijvoorbeeld de tijd om op zichzelf te zijn zonder te worden gestoord door anderen. Ze worden niet gereguleerd door de schoolbel of andere externe schema’s. Ze luisteren naar hun eigen hart en zijn zich bewust van zichzelf. Daarnaast kunnen ze gevoel krijgen voor hun omgeving en deze proberen beter te maken. Zij participeren in gelijke mate in het proces van het verbeteren van hun scholen. Terwijl studenten in traditionele scholen hun gevoelens van ruimte voortdurend onderbroken, stukgemaakt en genegeerd zien worden.

Dergelijke gevoel van ruimte is zeer essentieel in het leerproces. Zonder het gevoel van je eigen interne en omliggende ruimte, is iemand niet in staat om te leren. Zelfreflectie is het centrum van al het leren. Toch hebben veel mensen die van een reguliere school afkomen niet geleerd om zichzelf te reflecteren.

2) Als tweede zien we dat kinderen zich als een groep mensen gedragen. Overal waar mensen in een groep samenkomen zie je dingen gebeuren die horen bij groepsprocessen. Bijvoorbeeld: Hoe houden we de omgeving opgeruimd? Mensen zijn verschillend, en ze hebben verschillende voorkeuren en antipathieën. Omdat ze dezelfde ruimte delen, moeten ze conflicten zien op te lossen. Mensen in een groep vormen verschillende belangengroepen. Zo kunnen we dat ook zien in de Sudburyschool praktijk; ze hebben een systeem van vertrouwen, persoonlijke verantwoordelijkheden, comités, schoolmeeting, gezelschappen en ga zo maar door. Aangezien in traditionele scholen volwassenen de absolute macht hebben over kinderen, nemen ze gewoon alles onder hun controle en vereenvoudigen ze alles door over kinderen te heersen en hen het gevoel van invloed te ontnemen. Dit is de reden dat meer en meer mensen beginnen te beseffen dat het in de essentie gaat over “hoe we meer democratisch kunnen zijn”.

Dit alleen al maakt het Sudbury model waarschijnlijk erg moeilijk om massaal te reproduceren. Eigenlijk is het Sudbury model niet te duur of te ingewikkeld. Het obstakel is vooral mentaal en het gaat over of mensen begrip hebben van gelijkwaardigheid en in hoeverre kinderen vertrouwd worden. Dit is een diepgaand vraagstuk en het zal mensen vele jaren kosten om dit echt te begrijpen. Maar dat betekent niet dat het zich niet kan verspreiden en meer geaccepteerd kan gaan worden. Vooral door het internet en andere media zal die acceptatie sneller komen.

3) Ten derde is het leren nooit gescheiden van het echte leven. Het principe van de Sudbury school is: “Kinderen leren beetje bij beetje, in hun dagelijkse leven en door al die ervaringen met elkaar te combineren bouwen ze kennis op. Omdat leren nooit van je echte leven en wat je doet is gescheiden, wordt leren gedreven door nieuwsgierigheid.

4) Ten vierde, de vraag of kinderen de vrijheid moeten hebben in leren? Of ze kunnen worden vertrouwd? Ik denk dat dit een zeer diepe bezorgdheid is in de hoofden van veel mensen. Vanuit mijn eigen levenservaring geloof ik sterk erin dat kinderen die vrijheid moeten hebben en dat ze kunnen worden vertrouwd om zichzelf te ontwikkelen. Ik denk dat dit uit ervaringen met een Sudbury school ook is gebleken. Als we hier filosofisch over willen praten, kan ik de argumenten geven waarom dit zo is. De praktische vraag hier is: ‘Hoe het recht van kinderen tot het maken van beslissingen over hun eigen leren kan worden beschermd?’ Moeten we een recht tot ‘Vrijheid van leren’ maken?


Geven de Sudbury ervaringen je inspiratie voor hoe we kunnen leren? We denken van wel. Hoewel volwassenen niet beperkt worden door scholen en klassen zoals kinderen dat wel zijn, zijn volwassenen nog steeds beperkt door het conceptueel model van leren waar ze aan gewend zijn geraakt na meer dan 10 of 20 jaar scholing. Dus toen volwassenen online learning software ontwikkelden, dachten ze nog steeds in termen van het klassikaal leren op school. Pas na vele jaren begint men zich beetje bij beetje te realiseren dat ze niet door iets op het internet zijn gebonden en beginnen ze het leren meer flexibel te maken (Khan Academy, MOOC, bijvoorbeeld). Toch wordt nog steeds het grote potentieel van het internet onbenut gelaten voor leren. Weinig mensen zijn echt in staat software te bouwen die we nodig hebben in het digitale tijdperk.

Sudbury ervaringen laten ons zien wat leren eigenlijk is. Leeractiviteiten zijn van alles, ze zijn versnipperd en overal in aanwezig. Leren is nooit gescheiden van het echte leven. Wij ontwikkelen ons allemaal zelf. Laten we samen het ware gezicht van leren naar buiten brengen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Wat maakt gelukkig?

Geplaatst op maandag 23 februari 2015 door Mimsy Sadofsky (oprichtster en staflid van de Sudbury Valley School) – gepost op: Blog Sudbury Valley

Ik moet bekennen dat ik in 1968 niet aan het geluk dacht, toen mijn man en ik besloten om onze kinderen naar de bijna-geopende Sudbury Valley School te laten gaan. We hadden gemerkt dat de openbare school ons zoontje meer dan “gewoon” ongelukkig maakte. Ook leek de school zich te bemoeien met wat hij had gedaan sinds zijn geboorte: het uitzoeken van productieve manieren om zijn tijd te besteden. Het idee dat mensen dat zelf kunnen doen – zichzelf ontwikkelen – werd meer bekend in de 60-er jaren. Wij vernamen dat er in onze regio een school in oprichting was die was gebaseerd op het idee dat mensen vanaf de vroege kinderjaren zelf zouden kunnen uitzoeken wat ze moeten doen om een zinvol leven te hebben. Dit was een geweldig en tegelijk angstaanjagend idee. Het was niet zo gemakkelijk om de moed te verzamelen daar heen te gaan op basis van onze overtuigingen, maar gelukkig deden we het.

Het punt is dat we niet zozeer nadachten over geluk. Er waren te veel andere dingen om aan te denken en druk over te maken! Sterker nog, ik denk niet dat ‘geluk’ een doel was voor onze familie. Het ontlopen van onze ellende was zeker een doel! Alhoewel deze doelen niet noodzakelijkerwijs tegenover elkaar hoeven te staan. Wat we voor onze kinderen wilden was niet het weglopen van problemen, maar hen de mogelijkheid geven om grote invloed te hebben op het oplossen van hun eigen problemen. We kregen dat. Sterker nog, we kregen meer: zij werden ook spelers in het oplossen van de problemen van de school.

Het is onmogelijk om tijdens deze lange, koude, witte winter, of in ieder ander seizoen, niet te zien wat er gaande is op de Sudbury Valley school. Ik heb altijd geweten (en ik ben niet de enige die dat weet) dat het onmogelijk is voor jonge kinderen om niet te rennen in onze school. Ik heb het over binnen rennen, waar het niet mag volgens de regels, niet over buiten. Ze zijn te blij om hun voeten aan de grond te houden! Kinderen die niet zo gelukkig zijn kunnen zich niet zo licht bewegen – of vrolijk zeggen: “Sorry” en blijven draaien, elke keer als je ze erop wijst dat het tegen de regels is.

Een quote van Dr. SeussStralende en vriendelijke gezichten zien we hier iedere dag. Een kind wat hier wordt ingeschreven is soms nog kleurloos. Tegen de tijd dat ze hier een tijdje zijn stralen ze van schoonheid. Dat is geen toeval. Ze zijn, zoals een ouder onlangs tegen me zei, zo gul met elkaar. Ze had het niet over geld of goederen, die ze ook zeer royaal delen. Ze had het over de manier waarop de kinderen in de school elkaar de ruimte geven om precies te zijn wie ze zijn. Niemand is ooit onder druk gezet als iemand anders te worden. Zou dit waar kunnen zijn? Zeker! “Niet één van hen is als een ander” (quote van Dr. Seuss[1]). En het zorgt voor de meest actieve en gezonde vorm van diversiteit die men ooit zou kunnen voorstellen. Iedereen komt hier tot een volledige zelfactualisatie.

Uiteindelijk blijkt dat een veel soberder doel leidt tot de mooiste sfeer van geluk, namelijk: Het behandelen van kinderen als volwaardige autonome mensen, want dat is wat ze zijn’.

[1] http://en.wikipedia.org/wiki/Dr._Seuss

Geplaatst in Bredere context, Sudburyschool | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen