Waarom de angst geen aansluiting te vinden op regulier onderwijs zo ongegrond is

self confidenceIk sprak laatst enkele ouders over hoe hun kinderen de stap vanuit een Sudbury school naar een reguliere onderwijsomgeving hebben opgepakt. Er bestaat erg veel onbegrip over wat een Sudbury school doet in de ontwikkeling van een kind en welke effecten dat heeft. Om dit te laten zien moeten we werken met voorbeelden uit de praktijk. En voorbeelden hebben we, nadat de Kampanje school noodgedwongen gesloten werd, en kinderen bruusk overgeplaatst werden naar andere leeromgevingen. Niet uit eigen keuze, maar noodgedwongen, wat een motivatie nog eens moeilijker maakt.

Sommige oud-leerlingen zijn overgestapt naar een andere Democratische school. Slechts enkelen zijn terug gegaan in het reguliere schoolsysteem. Een leerling, die 4 jaar op De Kampanje had gezeten, kwam terecht op een middelbare school, waar ze ook vraaggestuurd werken. Dit is het Vathorst College in Amersfoort. Hier is hij ingestroomd op het niveau wat paste bij zijn leeftijd. Hij heeft het van het begin af aan heel goed opgepakt, en dat werd ook gezien door de docenten in de school. Men zag dat hij kon bedenken dat hij dingen anders moest gaan aanpakken en dat hij dit ook kon. Natuurlijk ging dat met vallen en opstaan, met een gewenning aan een nieuwe omgeving en andere manier van werken en met de nodige onzekerheid bij hemzelf, maar men zag dat hij ervoor ging. Natuurlijk kreeg hij tegen het einde van het jaar wel wat onvoldoendes, maar daar was men op school niet van onder de indruk. Juist doordat hij het zo goed oppakte, met een enorme zelfstandigheid en vanuit eigen initiatief, vonden ze op die school heel bijzonder om te zien. Hij is gewoon overgegaan.

Vooral dat eigen initiatief viel erg op. Zo gingen ze met de les “Science” robots maken, maar hij ging in de les zelfstandig werken aan een eigen project “programmeren”. Hij maakte een speciaal programmaatje, waarmee op een informatie avond voor nieuwe ouders en leerlingen, tweets over de school op een groot scherm geprojecteerd werden. Ooit hadden ze zoiets ook gewoon op het grote bord in de hal gehad, maar daar werd misbruik van gemaakt, en er verschenen op z’n zachts gezegd, niet zulke nette teksten en plaatjes op dat scherm. De school heeft het toen stop gezet. Hij heeft daarvoor nu een algoritme bedacht wat de tweets en foto’s die gepost worden eerst filtert op verkeerde taal en beelden.

Hij vertelde ook dat er gebruik gemaakt werd van verschillende WIFI punten in de school, die allemaal hetzelfde wachtwoord hadden. Dit gaf problemen omdat de apparaten constant probeerden van WIFI punt te wisselen wat problemen gaf met de verbinding tot het internet. Dit probleem was bekend, maar niemand had er tot nog toe een oplossing voor gevonden. Op een gegeven moment besloot hij daar wat aan te gaan doen en liep de leraren kamer binnen en vroeg of de ICT medewerker er was om het probleem samen op te gaan lossen. In zo’n omgeving is men niet gewend dat een leerling dit op deze manier aanpakt en zonder schroom op volwassenen afstapt, op een gelijkwaardige manier met hen omgaat en proactief te werk gaat.

Zo vertelde hij zelf dat hij bij zijn eerste Engelse les, in het Engels terug sprak en vragen stelde tijdens de les. Aan het einde van de les kwam de leraar naar hem toe en vroeg waarom hij dat deed. Hij antwoordde dat hij het vrij normaal vond om te denken dat je bij een Engelse les, ook Engels spreekt. Hij heeft hiermee een trend gezet en nu zijn er meer die ook Engels spreken in de klas.

Een andere leerling kwam terecht op de laatste klas lagere school en moest zich voorbereiden op de CITO. Hier had ze welgeteld 3 maanden voor. Vooral het rekenen moest ze bijwerken, in Nederlands was ze gewoon op niveau. Begrijpend lezen deed ze zelfs heel goed. Maar ze heeft in die drie maanden alles geleerd om haar op de middelbare school in te laten stromen op HAVO niveau. Zeker op deze basisschool vonden ze het bijzonder opvallend dat ze zo zelfstandig kon werken.

Wat haarzelf opviel toen ze op deze school kwam was dat alles je voorgekauwd wordt, dat je zelf helemaal niet meer hoeft na te denken. Het voelde voor haar alsof ze min of meer terug viel, alsof je gedegradeerd wordt.

Ze was er tegenaan gelopen dat ze op school hadden gezegd dat ze zelf het onderwerp van haar werkstuk mocht uitkiezen. Toen ze met haar onderwerp kwam, zei de leerkracht, “ja dat is niet helemaal de bedoeling, dat is te simpel”. Daar was ze vervolgens heel boos over. “Ze hebben gezegd dat ik het zelf mag beslissen”, zei ze thuis. Haar ouders hebben haar vervolgens geadviseerd terug te aan naar de juf en dat te zeggen. Dat was best moeilijk, want er was nog geen veiligheid in de relatie met deze leerkracht voor haar om dit te doen. Toch heeft ze het uiteindelijk wel genoemd, en hebben ze een compromis kunnen sluiten. Het mooie is dat ze op De Kampanje geleerd hebben al om te gaan met keuzes. Je kunt proberen er wat aan te doen, of je kunt het laten, maar dan heb je de situatie te accepteren.

Nu, op de middelbare school, moet ze ook weer veel zelfstandiger werken. Daar heeft ze totaal geen moeite mee.

In beide gevallen lieten ze zien dat ze veel zelf initiatief hebben ontwikkeld. Ze pakken dingen aan en ze doen het heel zelfstandig, zonder sturing en controle en met een groot verantwoordelijkheidsgevoel.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in De praktijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Waarom de angst geen aansluiting te vinden op regulier onderwijs zo ongegrond is

  1. Ineke Veekens zegt:

    Christel, prachtige verhalen van de oud Kampanjers.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s