Wat maakt gelukkig?

Geplaatst op maandag 23 februari 2015 door Mimsy Sadofsky (oprichtster en staflid van de Sudbury Valley School) – gepost op: Blog Sudbury Valley

Ik moet bekennen dat ik in 1968 niet aan het geluk dacht, toen mijn man en ik besloten om onze kinderen naar de bijna-geopende Sudbury Valley School te laten gaan. We hadden gemerkt dat de openbare school ons zoontje meer dan “gewoon” ongelukkig maakte. Ook leek de school zich te bemoeien met wat hij had gedaan sinds zijn geboorte: het uitzoeken van productieve manieren om zijn tijd te besteden. Het idee dat mensen dat zelf kunnen doen – zichzelf ontwikkelen – werd meer bekend in de 60-er jaren. Wij vernamen dat er in onze regio een school in oprichting was die was gebaseerd op het idee dat mensen vanaf de vroege kinderjaren zelf zouden kunnen uitzoeken wat ze moeten doen om een zinvol leven te hebben. Dit was een geweldig en tegelijk angstaanjagend idee. Het was niet zo gemakkelijk om de moed te verzamelen daar heen te gaan op basis van onze overtuigingen, maar gelukkig deden we het.

Het punt is dat we niet zozeer nadachten over geluk. Er waren te veel andere dingen om aan te denken en druk over te maken! Sterker nog, ik denk niet dat ‘geluk’ een doel was voor onze familie. Het ontlopen van onze ellende was zeker een doel! Alhoewel deze doelen niet noodzakelijkerwijs tegenover elkaar hoeven te staan. Wat we voor onze kinderen wilden was niet het weglopen van problemen, maar hen de mogelijkheid geven om grote invloed te hebben op het oplossen van hun eigen problemen. We kregen dat. Sterker nog, we kregen meer: zij werden ook spelers in het oplossen van de problemen van de school.

Het is onmogelijk om tijdens deze lange, koude, witte winter, of in ieder ander seizoen, niet te zien wat er gaande is op de Sudbury Valley school. Ik heb altijd geweten (en ik ben niet de enige die dat weet) dat het onmogelijk is voor jonge kinderen om niet te rennen in onze school. Ik heb het over binnen rennen, waar het niet mag volgens de regels, niet over buiten. Ze zijn te blij om hun voeten aan de grond te houden! Kinderen die niet zo gelukkig zijn kunnen zich niet zo licht bewegen – of vrolijk zeggen: “Sorry” en blijven draaien, elke keer als je ze erop wijst dat het tegen de regels is.

Een quote van Dr. SeussStralende en vriendelijke gezichten zien we hier iedere dag. Een kind wat hier wordt ingeschreven is soms nog kleurloos. Tegen de tijd dat ze hier een tijdje zijn stralen ze van schoonheid. Dat is geen toeval. Ze zijn, zoals een ouder onlangs tegen me zei, zo gul met elkaar. Ze had het niet over geld of goederen, die ze ook zeer royaal delen. Ze had het over de manier waarop de kinderen in de school elkaar de ruimte geven om precies te zijn wie ze zijn. Niemand is ooit onder druk gezet als iemand anders te worden. Zou dit waar kunnen zijn? Zeker! “Niet één van hen is als een ander” (quote van Dr. Seuss[1]). En het zorgt voor de meest actieve en gezonde vorm van diversiteit die men ooit zou kunnen voorstellen. Iedereen komt hier tot een volledige zelfactualisatie.

Uiteindelijk blijkt dat een veel soberder doel leidt tot de mooiste sfeer van geluk, namelijk: Het behandelen van kinderen als volwaardige autonome mensen, want dat is wat ze zijn’.

[1] http://en.wikipedia.org/wiki/Dr._Seuss

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Bredere context, Sudburyschool en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s