PDep-20: het meest beangstigende, opkomende neveneffect van Covid-19 is niet wat je zou denken.

Covid-19 heeft een dodelijke co-pandemie teweeggebracht, die jongeren bedreigt – genezing en preventie zijn een stuk eenvoudiger dan voor het virus zelf.

Foto door Erik Mclean via Unsplash
© onder noot[1]. Origineel door Je’anna Clements 1 juni 2020: PDep-20: The Scariest Emerging Side-Effect of Covid-19 is Not What You Might Think

Mijn zoon is aan het coronavirus gestorven zoals ik al zei”, zegt vader Brad Hunstable in een recente onlinevideo die viraal ging. “Maar niet zoals jij denkt”.

Er zijn momenteel twee met elkaar verbonden pandemieën aan de gang en dan heb het niet over de gevolgen voor de economie, het huiselijk geweld of de honger.

Beide pandemieën zijn dodelijk. Beiden zullen op wereldschaal blijvende effecten hebben. Beide kunnen worden beheerst met strategieën die de algehele schade kan verminderen – of met strategieën die de schade maximaliseren. De strategieën die worden gebruikt om ze te beheersen, hebben veel meer invloed dan de pandemieën zelf. Onze economische en politieke systemen zullen door beide pandemieën sterk worden beïnvloed. En het is zelfs mogelijk dat het langetermijneffect van de tweede pandemie het ergste van de twee is.

De eerste pandemie staat bekend als Covid-19.

  • Het treft vooral ouderen.
  • Het is eigenlijk net als de griep waaraan we allemaal gewend zijn, die elk jaar altijd een aantal mensen doodt, behalve dat Covid-19 minstens tien keer erger is.
  • In het ergste geval leidt het tot de dood.
  • Voor degenen die het overleven, kan er blijvende schade aan longen, hart, nieren, darm en zelfs aan de mentale gezondheid geven. Sommigen zullen nooit meer helemaal gezond worden.
  • Het heeft niet hetzelfde effect op iedereen.
  • Sommige zullen volledig hersteld van de Intensive Care komen.
  • Sommigen die ernstig ziek worden, hebben geen ziekenhuisopname nodig.
  • Veel geïnfecteerde mensen hebben helemaal geen symptomen.
  • Mensen met onderliggende lichamelijke aandoeningen zoals diabetes, obesitas en andere aandoeningen zijn extra kwetsbaar.

En de tweede pandemie? Is het de dodelijke ziekte van Kawasaki die lijkt op PIMS-TS, waarvan is gemeld dat het sommige jonge mensen treft die positief testen op Covid-19? Nee. Hoewel PIMS-TS gruwelijk en tragisch is, treft het een zeer, zeer klein aantal jonge mensen in de ergste Covid-19-hotspots – en maakt het actief deel uit van de Covid-19-pandemie zelf.

De tweede pandemie moet nog worden onderkend, omdat het nu pas aan de oppervlakte begint te komen, terwijl ik dit schrijf.

Aangezien het een vertraagd effect heeft op uitsluitend jonge mensen en alleen als Covid-19 de samenleving op de lange termijn in zijn greep houdt. Laten we het PDep-20 noemen.

  • Het treft vooral de jongeren.
  • Het is ook net als iets wat we al gewend zijn, wat elk jaar al een aantal jongeren schaadt en zelfs doodt – behalve dat het nu vele malen erger is dan normaal als gevolg van de sociale afstandsmaatregelen.
  • Het heeft niet dezelfde invloed op alle jongeren.
  • Veel getroffen jongeren zullen helemaal geen zichtbare symptomen hebben.
  • Sommige zullen duidelijke acute effecten vertonen, zoals angst en depressie.
  • Sommige hebben maanden of jaren nodig om te herstellen.
  • Sommige kunnen blijvende schade oplopen die levenslang is en aanhoudt tot op volwassen leeftijd.
  • De mildere van deze permanente effecten kunnen permanente leerproblemen omvatten, evenals een “gebrek aan vitale levensbetrokkenheid; verminderd optimisme; pessimistische gevoelens over het leven, weinig nieuwsgierigheid of verkennende fantasie om hun situatie te veranderen; neiging om tijdelijke uitvluchten te zoeken in o.a. alcohol, drugs, overmatige lichaamsbeweging (of andere dwangmatige handelingen); een persoonlijk gevoel het slachtoffer van het leven te zijn in plaats van het gevoel te hebben het leven aan te kunnen” (Brown)[2].
  • Ernstigere permanente effecten kunnen zijn: een gebrek aan vermogen om met anderen samen te werken (Sutton-Smith[3]), de beïnvloeding van de hersengroei (Sheridan en Nelson[4]) en moorddadige neigingen (Brown)[2].
  • In het ergste geval leidt het tot dood door zelfmoord.
  • Groepen met het hoogste risico bestaan uit alleenstaande jongeren (zonder broers en zussen), jonge kinderen onder de 10 jaar, jongeren in kleine huizen zonder tuin, tevens zeer sociale jongeren en zeer gevoelige jongeren – maar het is moeilijk om op dit moment te kunnen zeggen wie precies het zwaarst getroffen zal worden.

De zoon van Hunstable vertoonde weinig of geen van deze risicofactoren. Hij zou over een paar dagen zijn 13e verjaardag vieren: een veerkrachtige, succesvolle en populaire jongen die uit een gegoed middenklassegezin kwam en in een liefdevol huis woonde met een tuin en een zus. De laatste druppel voor hem leek de tijdelijke, maar abrupte onderbreking van zijn mogelijkheid om online met zijn vrienden te spelen, te zijn – de enige plaats die hij nog over had om met hen in contact te komen, de enige plaats waar hij ten minste een beetje van zijn behoefte aan sociaal, vrij spel kon krijgen.

PDep’ staat voor Play Deprivation (Spelgebrek) en het is veel serieuzere aandoening dan we denken, zelfs onder normale omstandigheden. De PDep-20 die nu wereldwijd inzet als gevolg van de Covid-19 sociale afstandsmaatregelen, komt nu voor op een schaal die we nog nooit eerder hebben gezien.

Wat is spelgebrek?

Jonge mensen hebben evenveel behoefte aan spelen als aan frisse lucht, schoon water en voedzaam eten.” – Prof. Dr. Peter Gray

Spelspecialist Dr. Stuart Brown heeft geconstateerd dat “matig tot ernstig spelgebrek, ofwel gebrek aan vrij spelen, gedurende de eerste 10 levensjaren een verband lijkt te houden met een slechte vroege ontwikkeling van het kind. Dit leidt later tot depressie, moeite met aanpassen aan verandering, slechtere zelfbeheersing en een grotere neiging tot verslaving en het hebben van kwetsbare en oppervlakkige interpersoonlijke relaties. Spelgebrek tijdens de kindertijd is in talloze interviews naar voren gekomen die ik heb gehouden met enkele van de meest gewelddadige criminelen in Amerika.[5]

Brown waarschuwt ons verder dat “jongeren met ernstig spelgebrek zullen de neiging hebben om automatische en repetitieve activiteiten uit te voeren, zonder sociale betrokkenheid. In de latere kinderjaren kan het kind met spelarmoede meer explosieve reacties op omstandigheden hebben dan een gevoel van verbondenheid. Als volwassenen zijn ze vaak niet optimistisch en onderhevig aan een sluimerende depressie, vanwege een gebrek aan plezier in hun leven. Ze zijn meer ideologisch gefixeerd en geïsoleerd, met weinig oog voor andere interpretaties in hun sociale wereld. Dat komt omdat vrij spel het sociale en emotionele leren en de acceptatie bevordert dat verschillen van mening een onderdeel vormen van de complexe en menselijke interacties.[6].

Spelspecialist Bob Hughes is het ermee eens dat “Chronisch spelgebrek ertoe kan leiden dat jonge mensen die het treft geleidelijk worden ontmenselijkt. Met als gevolg dat ze hun vermogen tot zorg, hun empathisch en inlevingsvermogen of hun vermogen om zich in te kunnen leven in de realiteit van een ander verliezen. Het beschikbare bewijsmateriaal suggereert dat jonge mensen met spelarmoede verstoorde, agressieve en gewelddadige volwassenen worden” (Hughes)[7].

Hoe lang is ‘chronisch’? Als we maandenlang spelgebrek doorstaan en misschien zelfs een jaar of langer vrij spel ondermijnen, wat zijn de effecten dan op deze jonge generatie? Hoe zal dat de wereld beïnvloeden wanneer een cohort van spelarme volwassenen uiteindelijk de arbeidsmarkt betreedt? In hoeverre zal het ons gevoel van ‘normaal’ voor spel veranderen en sociale gewoonten en praktijken vormgeven die toekomstige generaties de tijd voor spel ontnemen?

Het probleem is, dat er geen manier is om het te weten, behalve achteraf – en dat is geen goede manier om erachter te komen.

Over wat voor soort spel hebben we het hier?

Spelgebrek verwijst naar een situatie waarin jongeren onvoldoende mogelijkheid hebben om te kunnen spelen (Frost en Jacobs)[8]:

  • op een vrije, ongestructureerde en spontane manier,
  • met leeftijdsgenoten,
  • op een niveau van fysieke nabijheid dat ontspannen en sociaal voelt.

Het meest ideaal is buiten in de natuur, het liefst in volledig ononderbroken dagen en hoe meer verkenning en avontuur mogelijk is, des te beter. Dit is het rijke, voedzame spel dat geassocieerd wordt tijdens lange zomervakanties op het strand of in de bergen. Instinctief weten we dat dit zorgt voor een optimale kindertijd. Het zit tenslotte in onze genen – dit is de manier waarop jonge mensen zich honderdduizenden jaren hebben ontwikkeld (noot van vertaler: zie ook Martens[19]).

Echter, zoals een uitgehongerde man die gemorste soep van de vloer likt, nemen jonge mensen nu alle verbrokkelde momenten die ze kunnen krijgen – in de auto en de bus, in klaslokalen aan hun tafeltjes en terwijl ze van klas naar klas lopen, in het gangpad van de supermarkt en waar dan ook waar ze zich op dat moment ook maar samen met leeftijdsgenoten bevinden. Zelfs zonder ideale omstandigheden slagen veel jongeren er in het gewone leven in om net genoeg sociaal vrij spel te verwerven om de ergste schade af te weren.

Covid-19 staat niet toe dat we gewoon leven.

Spelenderwijs leren, spelen met volwassenen, extern gestructureerd spelen of spelen onder omstandigheden die te restrictief zijn, door volwassenen aangestuurd spel, alleen spelen zonder leeftijdsgenoten, spelen met leeftijdsgenoten via virtuele middelen – geen van deze vormen van spel is voldoende om spelgebrek te bestrijden. Bordspellen en georganiseerde sporten zijn niet genoeg. Het gaat ook niet om ‘vermaak’. Jonge mensen ‘bezig houden’ en ‘plezier maken’ kan hen afleiden van hun feitelijk gebrek, maar dit betekent niet dat aan hun sociale behoefte in vrij spel is voldaan, net zo min als een suikerspin zorgt voor voeding.

Alleen gratis, ongestructureerd sociaal spel met leeftijdgenoten die fysiek aanwezig zijn, voorziet in de specifieke behoefte aan spelen.

Waarom is deze essentiële behoefte tot nu toe verwaarloosd?

Het is begrijpelijk dat volwassenen dit dreigende gevaar voor jongeren niet hebben gerealiseerd. Helaas is er niet veel begrip voor de rol van dit soort spel. Hoe komt dat? Het gebeurt meestal gewoon.

We zijn niet gewend om op te letten hoe belangrijk dit soort spel is, simpelweg omdat we het meestal als vanzelfsprekend beschouwen. Het gebeurt gewoon wanneer jongeren tijd met elkaar hebben tussen de dingen door waarvan we denken dat ze er meer toe doen. Het is een beetje onzichtbaar, behalve als het onstuimig genoeg wordt waardoor we een aanleiding hebben om in te grijpen. Volwassenen hebben er relatief weinig mee te maken, dus we merken de betekenis ervan meestal niet op. Er kan gemakkelijk van worden uitgegaan dat het triviaal is en daarom niet noodzakelijk.

In een tijd als deze wordt die veronderstelling juist erg gevaarlijk.

In een tijd als deze hebben volwassenen te maken met vele andere uitdagingen en vele andere dingen aan hun hoofd en dat is waarom men juist nu niet over deze veronderstelling nadenkt. Het is urgent om de veronderstelling te heroverwegen …

Hoe manifesteerde spelarmoede zich vóór Covid-19?

In de afgelopen decennia is de toegang tot open ruimtes afgenomen, is de door de media gevoede paranoia over onze veiligheid voor vreemdelingengevaar enorm gegroeid, is de hoeveelheid huiswerk toegenomen, zijn de rusttijden afgenomen, zijn gestructureerde bijlessen steeds gebruikelijker geworden en hebben onderzoekers de serieuze en groeiende effecten van het gebrek aan spel aangetoond.

Nu, met Covid-19, is gebrek aan spel plots heel veel erger geworden.

Psycholoog Lisa Lauer schrijft in ‘Spelgebrek: komt dat voor in uw schoolomgeving?’ [9] over de ‘gewone’ maatschappelijke niveaus van spelgebrek die we helaas als normaal zijn gaan beschouwen, net zoals de griep. Ze merkt op dat “Negatieve effecten van spelgebrek resulteren in een toename van gewelddadige misdrijven, onderontwikkeling van hersenen en spiervezels, en vermindering van communicatieve, probleemoplossende en sociale vaardigheden. Ander bewijs van de effecten van spelgebrek geven aan dat jonge mensen een groter risico lopen op het ontwikkelen van agressief gedrag en een verhoogd risico hebben op obesitas.”

Geestelijke gezondheid, ontwikkeling en veerkracht

Het is duidelijk dat spelgebrek op dit moment niet de enige bron van stress is voor jongeren. Ook is het niet de enige factor die bijdraagt aan een gezonde ontwikkeling en welzijn, of leidt tot zelfmoordpreventie. Vrij, sociaal spel is echter een krachtig middel dat de weerbaarheid van jonge mensen voedt en versterkt om andere uitdagingen aan te kunnen.

Enerzijds wijst Peter Gray[10] erop dat “jonge mensen gemiddeld genomen gelukkiger zijn in sociaal spel met vrienden, dan in elke andere situatie“. Het is dan ook geen verrassing dat “spelen, vooral sociaal spelen met andere jonge mensen, een verscheidenheid aan ontwikkelingsfuncties ondersteunt, die samengenomen de geestelijke gezondheid van jonge mensen bevorderen”

Aan de andere kant, zegt Gray: “Zonder dergelijk spel verwerven jonge mensen niet de sociale en emotionele vaardigheden die essentieel zijn voor een gezonde psychologische ontwikkeling.

Het is bekend dat vrij spelen met leeftijdsgenoten jonge mensen helpt om hun problemen op te lossen, te ontspannen en te ontlasten. Het bouwt actief hun veerkracht en vaardigheden om problemen te trosteren op. Het voorziet ook in de essentiële menselijke behoeften aan autonomie, competentie en relatie, die door Richard Ryan en Edward Deci zijn aangemerkt als de kern van het menselijk welzijn. Bovendien “door dit spel groeien en leren jonge mensen, ook al zijn deze adaptieve resultaten niet hun bewuste doel” (Ryan)[11]

Bovendien: “Jonge mensen die vrij met leeftijdsgenoten mogen spelen, ontwikkelen vaardigheden om dingen te zien vanuit het standpunt van een ander – samenwerken, helpen, delen en problemen oplossen“, zegt Lisa Lauer. Dit zijn toch allemaal vaardigheden die jonge mensen meer dan ooit nodig zullen hebben tijdens dergelijke crises en in de komende jaren?

Hoe reëel is het gevaar?

Hoe lang kunnen jongeren zonder dit soort spel voordat er schade ontstaat? Hoe lang is te lang? We weten het niet – en die onwetendheid is gevaarlijk.

De zoon van Hunstable is verre van het enige jonge zelfmoordgeval als gevolg van Covid-19 – de tienjarige Rethabile Mohale uit Zuid-Afrika komt me voor de geest (noot: in Nederland werd door wetenschappers hiervoor gewaarschuwd, zie [12]). Dit suggereert dat de schade voor veel jongeren al aanzienlijk kan zijn. Laten we er rekening mee houden dat we voor elke gepleegde zelfmoord geen idee hebben hoeveel andere jongeren in leven blijven en de situatie ‘het hoofd bieden’, terwijl ze wel acuut of permanent worden geschaad.

In plaats van ‘terug te stuiteren’, zoals veel volwassenen lijken te verwachten, bouwen jonge mensen trauma op in hun groei naar hun toekomstige leven. Helaas nemen volwassenen dit meestal niet in overweging bij hun beleidsvorming, vooral als het gaat om het omgaan met een crisis”, zegt Kholofelo Mphahlele[13].

COVID-19: Met de kinderen gaat het niet goed – Kholofelo Mphahlele

De mentale tol van de coronavirus pandemie begint zich nu pas te manifesteren en het is te vroeg om de omvang van de impact te voorspellen“, zegt Bennedict Carey in de New York Times[14].

Secundaire gevolgen van sociale afstand  kunnen het risico op zelfmoord vergroten“, zeggen psychiaters Reger, Stanley en Joiner, en voegen eraan toe dat “Suïcidale gedachten en gedragingen worden geassocieerd met sociaal isolement en eenzaamheid.[15]

Afgezien van het persoonlijke gevaar voor individuele jongeren, moeten we ook kijken naar de mogelijke langetermijneffecten voor de samenleving. Ontbering van vrij spel wordt geassocieerd met toenemend antisociaal en gewelddadig gedrag en narcisme. Frost en Jacobs merkten op dat “het toenemende aantal gewelddadige misdrijven van jongeren het gevolg is van een gebrek aan spel.[8].

Zelfs onder normale omstandigheden in reguliere scholen worden jongeren getroffen door relatief gematigde niveaus van spelgebrek. Wat kunnen we dan verwachten in tijden van verhoogde stress met een enorm, wereldwijd gebrek aan spel, terwijl jongeren nu meer dan ooit moeten spelen om ze te helpen uitdagingen als deze het hoofd te kunnen bieden?

Onderwijs

Veel volwassenen die de recente teruggang van het welzijn van veel jongeren hebben opgemerkt, hebben aangedrongen op heropening van scholen in de hoop dat dit zal helpen. Afgezien van het feit dat grote scholen een veel slechtere omstandigheid bieden waardoor er eerder een massale Covid-19-infectie kan optreden dan onder de omstandigheid waarin kleinere groepen jongeren vrij spelen, zijn veel scholen onder de Covid-19-situatie helemaal niet van plan om in deze specifieke spelbehoeften te voorzien. Aan de behoefte aan vrij spel kan niet worden voldaan doormiddel van enige vorm van klassikale activiteit, en zelfs niet in een speeltuin die zorgvuldig is ingericht op de sociale afstand maatregelen.

Vaardigheden zijn tijdelijk; metavaardigheden zijn permanent” – Gustavo Razzetti[16].

En ironisch genoeg, terwijl schoolse activiteiten niet kunnen helpen bij de behoefte aan vrij spel, is vrij spelen cruciaal om de basis te leggen voor succesvol leren, zoals de steeds belangrijker wordende vaardigheden als creativiteit, communicatie, kritisch denken en samenwerken. Metavaardigheden zoals probleemoplossen, redeneren, plannen, zelfsturing, veerkracht en doorzettingsvermogen worden allemaal ontwikkeld door middel van vrij spelen.

Tevens suggereren casestudies van Zelfgestuurde Educatie[17] dat het leren van kennis zoals dat in klaslokalen plaatsvindt, later kan worden ingehaald – zolang de metavaardigheden ontwikkeld zijn. Zonder ontwikkelde metavaardigheden is het leren van feiten echter moeilijk. Onderwijsminister Motshekga van Zuid-Afrika weet uit de eerste hand dat jonge mensen die te eenzijdig door volwassenen worden gesocialiseerd, onvoldoende speelvaardigheden hebben opgedaan en dat dit het vermogen om academisch te kunnen leren serieus ondermijnt.

In de praktijk betekent dit dat onderwijsinstellingen er verstandiger aan zouden doen om in de ‘verloren’ academische tijd dit jaar te investeren in het effectief faciliteren van vrij sociaal spel. In plaats van opnieuw de spelbehoeften op te offeren om te proberen een ‘curriculum’ erin te stampen. Het zou ook ‘eerlijker’ zijn, omdat dit voor veel meer jongeren zou kunnen worden gefaciliteerd en geoptimaliseerd, dan door mensen schoolarrangementen aan te bieden aangepast aan de sociale afstandsnorm, of zelfs met ‘afstandsonderwijs’.

Zelfs als scholen zich over de hele linie met succes zouden kunnen heropenen, zal het optimaliseren van vrij sociaal spel een enorm verschil maken voor hoe goed onze jongeren kunnen herstellen en presteren na deze verstoorde tijd.

Hoogleraar onderwijspsychologie Anthony Pellegrini[18] ontdekte dat jonge mensen beter kunnen leren na periodes van vrij sociaal spel. Hij verklaarde dat pauzes “een van de weinige momenten is dat jonge mensen de kans krijgen om met leeftijdsgenoten te communiceren en sociale vaardigheden te ontwikkelen zonder tussenkomst van volwassenen” en dat deze mogelijkheden voor vrij sociaal spel “de cognitieve prestaties van jonge mensen en de aanpassing aan school maximaliseren”.

Zolang scholen en andere leervoorzieningen niet in staat zijn om alle jongeren te huisvesten, zou een paar maanden extra vrij spelen precies kunnen zijn wat het voor onze jongeren mogelijk maakt om hun educatie ‘in te halen’ op het moment dat het weer veilig is om naar school te gaan.

Aan de andere kant, zelfs als scholen in staat zijn om een ​​op spelen gebaseerd onderwijs te bieden, zal dit niet beantwoorden aan de fundamentele behoefte aan vrij spel. Stuart Brown merkt op dat “(Spelen) geen specifiek doel heeft en dat is het geweldige aan spelen. Als het doel belangrijker is dan het doen ervan, dan is het waarschijnlijk geen spel.” (noot van vertaler: zie ook Martens[19]).

Laten we vooral in gedachten houden dat “de belangrijkste vaardigheden die jonge mensen overal moeten leren om een ​​gelukkig, productief, moreel leven te leiden, zijn vaardigheden die niet op school kunnen worden onderwezen. Dergelijke vaardigheden kunnen helemaal niet worden bijgebracht. Ze worden geleerd en geoefend wanneer jonge mensen spelen. Deze vaardigheden omvatten het vermogen om creatief te denken, met andere mensen om te gaan en effectief samen te werken, en om hun eigen impulsen en emoties te beheersen”, zegt Peter Gray[10] .

Dus hoe voorkomen we PDep-20?

Een van de meest beangstigende verschillen tussen de Covid-19-pandemie en PDep-20 is dat mensen die ernstig ziek zijn van Covid-19 duidelijke ziekteverschijnselen hebben die heel goed te herkennen zijn. Dat geldt niet voor jongeren die het zwaarst getroffen worden door PDep-20.

Terri Erbacher, schoolpsycholoog en co-auteur van het boek ‘Zelfmoord in Scholen: Een praktijkgids voor preventie, beoordeling, interventie en postventie op meerdere niveaus’[20], adviseert ouders om op dit moment op hun hoede te zijn voor suïcidale depressie, en waarschuwt dat het “moeilijk is onderscheid te maken tussen een kind dat het echt moeilijk heeft en een kind dat normaal reageert op deze COVID-19-pandemie”.

Dit maakt dat het van cruciaal belang is om ervoor te zorgen dat alle jongeren voldoende speelmogelijkheden hebben, of het nu lijkt of ze lijden of niet. Een van de meest hartverscheurende aspecten van wat ouders zeggen over de zelfmoorden van jongeren is dat niemand het zag aankomen.

Afgezien van de zelfmoorden, is er nog wat anders dat we niet zullen zien aankomen – tenzij we lang en zorgvuldig geïnformeerd kijken – en dat zijn de langetermijneffecten op de jongeren in onze eigen families en op onze hele samenleving.

We worstelen al met een toename aan problematische maatschappelijke trends als gevolg van de toenemende mate van spelgebrek, wat de afgelopen eeuw langzaam is gegroeid. Hoe zal onze wereld er in de toekomst uitzien, met zo’n forse toename van al deze effecten wereldwijd?

Hoe lang is te lang? Hoe weinig is te weinig? Ik weet het antwoord niet.

Hoeveel is genoeg? We weten het niet. We komen er waarschijnlijk pas achter door een start te maken en dan goed te luisteren naar de feedback die we van jongeren krijgen.

Hier is mijn inschatting van wat we nodig hebben om een start te maken:

We moeten ervoor zorgen dat elke jongere op zijn minst minimaal toegang heeft tot:

  1. Een buitenruimte, bij voorkeur met wat zon, of anderszins een open binnenruimte – bij voorkeur groot genoeg om in rond te kunnen rennen.
  2. minimaal drie uur per dag, bij voorkeur meer.
  3. minimaal drie dagen per week, bij voorkeur meer.
  4. Ten minste één andere (maar bij voorkeur meerdere) zelfgekozen jonge metgezellen om die ruimte en tijd mee te delen, zonder enige sociale afstand en Coronamaatregel beperkingen die verder gaan dan de nu geldende hygiëne voorschriften.
  5. Ongestructureerde tijd om met die metgezellen te spelen, met volwassenen alleen op de achtergrond beschikbaar voor hulp en veiligheid, maar niet leidend of structurerend of beoordelend op afleidende manieren.
  6. Een werkelijke inspraak om in te stemmen met, en te bepalen met wie, wanneer en waar voor hen dit soort spel het beste zal werken.

De bovenstaande regelingen moeten door families naar eigen goeddunken worden gemaakt, in overeenstemming met hun eigen beoordeling van hun niveau van het Covid-19-risico. De overheid hoeft ze dit alleen maar officieel toe te staan.

Laten we er rekening mee houden dat het doel van Covid-19-maatregelen niet is om te voorkomen dat iedereen het krijgt. Wetenschappers vertellen ons dat de meerderheid van de mensen de komende twee jaar hoe dan ook zal worden blootgesteld aan het virus. Het doel is om de meest kwetsbaren te beschermen en pieken in infectiepercentages te voorkomen die de beschikbare gezondheidszorg overrompelen – pieken die optreden wanneer grote aantallen mensen in grote groepen bij elkaar zijn.

Als de groepen jongeren zonder beperking bescheiden in aantal zijn, redelijk consistent zijn en de Covid-19-status van het gezin in acht nemen (als iemand in uw gezin positief is, speel je alleen sociaal afstandsvrij/PPE-vrij met anderen), dan is het Covid-19-risico zeer waarschijnlijk niet significant genoeg om op te wegen tegen de risico’s voor PDep-20.

Ik kijk er naar uit om te zien wat er naar voren komt zodra experts op het gebied van spelgebrek communiceren met specialisten in de gezondheidszorg voor Covid-19. Die interactie moet zo snel mogelijk prioriteit krijgen.

We moeten dringend kansen bieden voor vrij sociaal spel. Omwille van onze jongeren. Omwille van onze toekomst.


Opmerking: De in dit stuk genoemde voorbeelden van suicide komen uit de context van Zuid-Afrika, de vestigingsplaats van de schrijfster. Wat zij hier aansnijdt is echter een wereldwijd probleem en beperkt zich niet tot de landsgrenzen van de schrijfster.


[1] Dit artikel mag openbaar worden gedeeld op elk medium voor niet-commerciële doeleinden met naamsvermelding en zonder verkorting inclusief deze verklaring, zonder aanpassingen. Er is een speciale toestemming verleend om dit artikel wel in te korten, en de passage gericht op suggesties wat een overheid kan doen eruit te halen, omdat deze suggesties sterk gericht zijn op de Zuid-Afrikaanse situatie en het artikel zelf niet ontkracht.

[2] Brown, S. (2014) Consequences of Play Deprivation. Scholarpedia, 9(5) http://www.scholarpedia.org/article/Consequences_of_Play_Deprivation#Conclusions

[3] Brian Sutton Smith (1924 –2015), was een spel theoreticus die zijn hele leven heeft geweid aan het ontdekken van het culturele belang van spel in een mensenleven. https://en.wikipedia.org/wiki/Brian_Sutton-Smith

[4] Margaret Sheridan, Ph.D. en Charles A. Nelson, Ph.D. onderzoeken de lange termijn effecten op hersenontwikkeling en cognitie door gebrek aan sociale interacties en geborgenheid bij jonge kinderen. http://www.childrenshospital.org/research/researchers/s/margaret-sheridan en http://www.childrenshospital.org/research/researchers/n/charles-a-nelson

[5] Brown, S. (2018), Long-term impacts of play deprivation during early child development include isolation, depression, reduced self-control and poor resilience. https://www.childandfamilyblog.com/early-childhood-development/play-deprivation-early-child-development/

[6] Brown, S. (2018) Play Deprivation Can Damage Early Child Development. How can a lack of fun time produce more fragile kids? https://goodmenproject.com/featured-content/deprivation-sjbn/?fbclid=IwAR2DfHmnoLzKuVZGvdueNw7GRZYtJoeFRRcRjcof–NDlKgM2fo5NGkD_oE

[7] Hughes, B. (2003) Insights and understandings: Developments in playwork theory https://issuu.com/playwales/docs/play_deprivation

[8] Frost, J. & Jacobs, P. J. (1995) Play Deprivation: A Factor in Juvenile Violence. Dimensions of Early Childhood, 23-3, p 14-20.

[9] Lauer, Lisa M. (2011) Play Deprivation: Is It Happening In Your School? Reports – Evaluative. – 10 pages. https://files.eric.ed.gov/fulltext/ED524739.pdf

[10]  Gray, P. (2011) The Decline of Play and the Rise of Psychopathology in Children and Adolescents. American Journal of Play, volume 3, number 4. https://www.psychologytoday.com/files/attachments/1195/ajp-decline-play-published.pdf zie ook:
Gray, P. (2013). Free to learn: Why unleashing the instinct to play will make our children happier, more self-reliant, and better students for life. Basic Books.

[11] Ryan, R. (Ed.) (2019) The Oxford Handbook of Human Motivation 2nd ed., Oxford University Press.

[12] Ook in Nederland vrezen wetenschappers dat suïcides toenemen door eenzaamheid, sociaal isolement, (dreigende) werkloosheid en financiële problemen (17 april 2020) https://www.113.nl/actueel/wetenschappers-vrezen-toename-suicides

[13] Mphahlele K. (17 april 2020) COVID-19: The kids are not all right. https://www.spotlightnsp.co.za/2020/04/17/covid-19-the-kids-are-not-all-right/

[14] Carey, B. (19 mei 2020) Is the Pandemic Sparking Suicide? Psychiatrists are confronted with an urgent natural experiment, and the outcome is far from predictable. New York Times. https://www.nytimes.com/2020/05/19/health/pandemic-coronavirus-suicide-health.html

[15] Reger M.A., Stanley I.H. & Joiner T.E. (10 april 2020) Suicide Mortality and Coronavirus Disease 2019—A Perfect Storm? JAMA Psychiatry. doi:10.1001/jamapsychiatry.2020.1060 https://jamanetwork.com/journals/jamapsychiatry/fullarticle/2764584

[16] Razetti, G. (n.d.) The metaskills you need to thrive in the 21st century. https://liberationist.org/the-metaskills-you-need-to-thrive-in-the-21st-century/

[17] Self-Directed Education (SDE) Zie https://www.self-directed.org/sde/

[18] Pellegrini, A.D. & Bohn, C.M. (2005) The Role of Recess in Children’s Cognitive Performance and School Adjustment. Research News and Comment. https://evolution.binghamton.edu/evos/wp-content/uploads/2008/11/Pellegrini02.pdf

[19] Martens, R. (2019) We Moeten Spelen, wat onderwijs aan een verkenning van onze natuur heeft. Nivoz. 224 p.

[20] Erbacher, T.A., Singer, J.B., & Poland, S. (2014). Suicide in Schools: A Practitioner’s Guide to Multi-level Prevention, Assessment, Intervention, and Postvention.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s